«Οι μάχες δεν τελειώνουν και η γλώσσα παραμένει στην κόψη του ξυραφιού. Αυτές οι σελίδες δεν λένε όλη την ιστορία. Καταγράφουν μόνο τις απαρχές μιας αδύναμης φωνής που ταρακούνησε λίγο τον βράχο. Η πατρίδα είναι μακριά και κοντά, και μέσα σ’ αυτήν την ατέρμονη θλίψη και τον ατέρμονο θάνατο, το γραπτό γράφεται, ή προσπαθεί να γραφτεί, ώστε αυτή η ατέρμονη θλίψη να πάψει να είναι αποδεκτή» γράφει ο συγγραφέας στα προλεγόμενα της αγγλικής έκδοσης. Αυτό το βιβλίο είναι αφιερωμένο σε όλους εκείνους τους κατατρεγμένους που έτυχε η μοίρα τους να τους ορίσει περιπλανώμενους και διαβάτες της ζωής, απάτριδες όχι γιατί το θέλησαν αλλά γιατί το υπέστησαν λόγω διαφόρων συνθηκών και συγκυριών. Δεν είναι μόνο οι Παλαιστίνιοι, είναι οι Κύπριοι, είναι οι Ινδιάνοι, είναι οι Ουκρανοί και τόσοι άλλοι. Ο Μαχμούντ Νταρουίς είναι από εκείνους που εκδιώχθηκαν μαζί με τις οικογένειές τους το 1948 καθώς οι έποικοι κατέλαβαν τα εδάφη της οικογένειάς του και τόσων άλλων ανθρώπων. Είναι τρομακτικό το πόσο η ιστορία επαναλαμβάνεται και το θύμα τελικά γίνεται θύτης, γιατί αυτή είναι η περίπτωση των Εβραίων, οι οποίοι πέρασαν τα πάνδεινα από τους Ναζί αλλά στο θέμα της Παλαιστίνης είναι εκείνοι που φέρονται με τέτοια αγριότητα σαν να μην έμαθαν τίποτα.
Ένα έγκλημα που έχει όνομα και επίθετο, ένα έγκλημα που συνεχίζεται εις το διηνεκές
Το χρονικό μιας ατέρμονης θλίψης είναι ένα αναγκαίο μυθιστόρημα, είναι σαν τα μυθιστορήματα που γράφτηκαν εν μέσω Τρίτου Ράιχ, για όλα αυτά τα εγκλήματα εκτελεσμένα από ανθρώπους ενάντια σε ανθρώπους λόγω φυλετικών διακρίσεων. Το πλαίσιο είναι ακριβώς το ίδιο, γιατί και στη Μέση Ανατολή άνθρωποι με διαφορετικές καταγωγές κατορθώνουν να έχουν μετατρέψει την περιοχή σε πυριτιδαποθήκη που θρέφεται συνέχεια από το μίσος, ένα μίσος φλογερό και ασίγαστο όσα χρόνια και αν πέρασαν. Και η αλήθεια είναι πως έχουν περάσει κοντά 80 χρόνια και το δράμα συνεχίζεται και δυστυχώς θα συνεχίζεται για πολύ, γιατί το χώμα είναι ποτισμένο με το αίμα αθώων, λουλούδια αγάπης μοιάζει να μην φυτρώνουν πια και η εκδίκηση είναι ένα τραγούδι πικρό, ένα όπλο συναισθηματικό που μπορεί και εξολοθρεύει, δεν σκοτώνει απλώς. Ο Νταρουίς ξεδιπλώνει όλο το χρονικό μιας φυγής, ενός διωγμού που έχει όνομα και επίθετο, έχει όλη τη βαναυσότητα και τη βαρβαρότητα. Όλα όσα περιγράφει με ωμότητα και σκληρότητα δεν είναι παρά η πάσα αλήθεια και η δική του παρέμβαση στα πράγματα μέσα από τον λογοτεχνικό φακό.
Τα λόγια του αποκαλύπτουν το χρόνιο παράπονο, τη θλίψη και τη νοσταλγία, που πνίγει έναν ολόκληρο λαό και αυτός ο λαός βρίσκει στα όσα καταγράφει μια κάποια λύτρωση. Ο Νταρουίς καθίσταται η φωνή των κατατρεγμένων, εκείνων που παλεύουν να βρουν τη θέση τους σε μια πατρίδα, την οποία τόσο άδικα στερήθηκαν. «Όλοι δικαιούμαστε μια πατρίδα, ακόμα κι όσοι τη στερήθηκαν, και η δική μας, ευτυχώς, είναι όμορφη και δίκαιη. Και ίσως απέκτησε αυτή την επώδυνα ακαταμάχητη ομορφιά ακριβώς επειδή μας τη στέρησαν βάναυσα, ακριβώς επειδή τη νοσταλγούμε τόσο πολύ. Αυτή είναι το όνειρο, ένα όνειρο που αντιστέκεται στη θλιβερή μας πραγματικότητα· αυτή είναι και η αλήθεια μέσα στο ίδιο το όνειρο» γράφει με συναισθηματική φόρτιση για όλα αυτά που περνάει σχεδόν ογδόντα χρόνια ένας λαός απόκληρος και καταπιεσμένος. Το 1949 οι ισραηλινές δυνάμεις με ασύλληπτη αγριότητα, όπως άλλωστε συμβαίνει σε καιρούς πολέμου, εκτόπισαν περίπου 700.000 Παλαιστίνιους Άραβες από τον τόπο τους και κατέστρεψαν 500 παλαιστινιακές πόλεις διαβάζουμε στη σημείωση στη σελίδα 20 και αυτό είναι το απαύγασμα της πλήρους απαξίωσης ενός λαού που είναι εκεί αιώνες. Μπορεί οι Εβραίοι να πέρασαν δια πυρός και σιδήρου και να ξεκληρίστηκαν από το ναζιστικό καθεστώς αλλά αυτό δεν δικαιολογεί πράξεις έκνομες και απάνθρωπες.
«Η δήθεν προσωρινή απομάκρυνση των Αράβων από τα εδάφη της Παλαιστίνης δεν ήταν ένα έκτακτο μέτρο που επέβαλαν οι περιστάσεις, αλλά μέρος μιας συνεχιζόμενης σιωνιστικής στρατηγικής που ξεκίνησε πολύ πριν την ίδρυση του κράτους του Ισραήλ, συνεχίστηκε στη διάρκεια του πολέμου του 1948 και εξακολουθεί μέχρι σήμερα. Πραγματοποίησαν αυτή τη στρατηγική βίαια, με τα όπλα τους, και τη δικαιολόγησαν προτάσσοντας θρησκευτικούς λόγους…». Είναι δεδομένο πως η πάλη ανάμεσα σε Εβραίους και Άραβες δεν είναι κάτι καινούργιο, η πάλη ευρύτερα ανάμεσα σε Ανατολή και Δύση υπάρχει ήδη από την εποχή των Αρχαίων Ελλήνων εναντίον των Περσών, των Χριστιανών Σταυροφόρων εναντίον των Αράβων και συνεχίζεται με αμείωτη ένταση ύστερα από τα γεγονότα της 11ης Σεπτεμβρίου αλλά και τώρα μεταξύ Ιράν και ΗΠΑ. Είναι μια πολιτισμική και θρησκευτική μάχη, ένας πόλεμος χωρίς λογική, μια αντιδικία που δεν θα καμφθεί, αν δεν επικρατήσει η λογική και η ψυχραιμία, η αμοιβαία κατανόηση και η συμπόρευση. Τα όσα εκτυλίσσονται σήμερα στη Λωρίδα της Γάζας, το Λίβανο και την ευρύτερη περιοχή είναι καταδικαστέα από όποια πλευρά και αν προέρχονται.
ΜΗΝ ΧΑΣΕΙΣ!
Ο Νταρουίς αναδεικνύει τη νοοτροπία των Ισραηλινών σύμφωνα με την οποία εκείνοι είναι οι κατακτητές και στη συνείδησή τους είναι πια οι απόλυτοι κυρίαρχοι, κάτι που τους επιτρέπει να συμπεριφέρονται με όποιον τρόπο θεωρούν σωστό, με βιαιότητα για την οποία καθόλου δεν ντρέπονται. Οι Ισραηλινοί δεν αποδέχονται επ’ ουδενί τη μνήμη των Παλαιστινίων, η μνήμη θεωρούν πως είναι δικό τους αποκλειστικό προνόμιο, θυμούνται μόνο τις ακρότητες και τις κακουχίες που έζησαν οι ίδιοι, ωστόσο ξεχνούν τα όσα έχουν πράξει κατά των Παλαιστινίων. «… η μανία των Ισραηλινών να ξεσπούν το μίσος τους σε έναν άλλον λαό, είναι εντελώς διαφορετικό πράγμα, γιατί ένα έγκλημα δεν μπορεί να εξαγοράσει ένα άλλο. Το ότι οι Παλαιστίνιοι και άλλοι Άραβες καλούνται να πληρώσουν το τίμημα για εγκλήματα που δεν διέπραξαν, δεν μπορεί να λειτουργεί ως αποζημίωση για το Ολοκαύτωμα». Με λίγα λόγια, το όποιο δίκιο μπορεί να έχουν από την ιστορία και το έχουν, με αυτά που κάνουν και με τρόπο απαράδεκτο και αήθη τους καθιστά θύτες που πράττουν τα ίδια και χειρότερα με αυτά τα οποία υπέστησαν. Ο Νταρουίς δεν μασά τα λόγια του και δεν ωραιοποιεί καταστάσεις, για αυτό και τα γραπτά του δεν είναι διόλου αρεστά, ενοχλεί και δικαίως. Αυτό το βιβλίο είναι η προσπάθειά του οι αναγνώστες να γνωρίζουν και να μην λησμονήσουν το τι συμβαίνει.
«Γι’ αυτούς ο πόλεμος είναι μια εκδρομή και ο εκτοπισμός ένα ταξίδι αναψυχής»
Διαβάστε επίσης:
Μαχμούvτ Νταρουίς – Χρονικό μιας ατέρμονης θλίψης: Ένα εμπνευσμένο και εμβριθές ερευνητικό έργο