Θέατρο του Νέου Κόσμου: Οι παραστάσεις της σεζόν 2026-27

Η θεατρική περίοδος 2026-2027 είναι μια ξεχωριστή, εορταστική χρονιά για το Θέατρο του Νέου Κόσμου, που συμπληρώνει 30 χρόνια αδιάλειπτης δημιουργικής παρουσίας.

Γιορτάζουμε την επέτειο ανατρέχοντας στο παρελθόν, αλλά και ατενίζοντας το μέλλον: επιστρέφουμε σε έργα που σημάδεψαν την ιστορία του Θεάτρου μας και, παράλληλα, παρουσιάζουμε νέες παραγωγές σε ένα πολυσυλλεκτικό πρόγραμμα ελληνικής και ξένης δραματουργίας:

Νέες σκηνικές αναγνώσεις σε έργα-σταθμούς από τη διαδρομή του Θεάτρου, σύγχρονα ελληνικά έργα και έργα από το διεθνές πρωτόπαιχτα στην Ελλάδα, κωμωδίες και δράματα, επαναλήψεις παραστάσεων που ξεχώρισαν την προηγούμενη σεζόν, μονόλογοι και έργα που στρέφουν το βλέμμα σε ευαίσθητα κοινωνικά, πολιτικά και ιστορικά ζητήματα.

Οι παραστάσεις της σεζόν 2026-2027 θα ανέβουν στις τρεις σκηνές του Θεάτρου του Νέου Κόσμου (Κεντρική Σκηνή – Κάτω Χώρος, Δώμα) στο Θέατρο Κνωσός, στο Θέατρο Χώρα, στο Θέατρο Τέχνης Καρόλου Κουν-Υπόγειο και στο Θέατρο Πόρτα.

Ο εορτασμός των 30 χρόνων δεν περιορίζεται στη σκηνή, αλλά περιλαμβάνει και καλλιτεχνικές εκδηλώσεις, συζητήσεις και κοινωνικές δράσεις. Επανεκκινούν, μεταξύ άλλων, προγράμματα θεατρικών παραστάσεων σε σωφρονιστικά καταστήματα και παιδιατρικά νοσοκομεία, πρωτοβουλίες που είχαν ανασταλεί εξαιτίας της πανδημίας.

Τριάντα χρόνια μετά την ίδρυσή του, το Θέατρο του Νέου Κόσμου παραμένει σταθερό σε μια βασική αρχή: ένα θέατρο ανοιχτό στην κοινωνία, στις διαφορετικές φωνές και στις ανάγκες της εποχής μας, που δημιουργεί παραστάσεις για να σκέφτεσαι.

Το Θέατρο του Νέου Κόσμου προσφέρει και φέτος στο κοινό του την ευκαιρία να προμηθευτεί εισιτήρια για όλες τις παραστάσεις στην τιμή των 9€! Η προσφορά ισχύει για αγορές που θα πραγματοποιηθούν από τις 10 έως τις 20 Σεπτεμβρίου και αφορά περιορισμένο αριθμό εισιτηρίων ανά παράσταση.

Οπτική Ταυτότητα 2026-27

• Αρχική σύλληψη και σχεδιασμός οπτικής ταυτότητας: Πάρις Μέξης
• Art direction – Visual communication για τη σεζόν 2026–27: Δημήτρης Γκέλμπουρας
• Production Design / Lettering: BlackSheep Creative (Θωμάς & Κωνσταντίνος Παλυβός)

Αναλυτικό πρόγραμμα παραστάσεων:

Θέατρο του Νέου Κόσμου | Κεντρική Σκηνή

Tierra
του Σέρχιο Μπλάνκο
Σκηνοθεσία: Βαγγέλης Θεοδωρόπουλος

Μετά το Μια Άλλη Θήβα, συνεχίζουμε τη συνεργασία μας με τον συγγραφέα Σέρχιο Μπλάνκο, ανεβάζοντας το τελευταίο έργο του Tierra (Χώμα), σε σκηνοθεσία και πάλι του Βαγγέλη Θεοδωρόπουλου, στο Θέατρο του Νέου Κόσμου, που γιορτάζει φέτος τα 30 του χρόνια.

Το Tierra έχει στο επίκεντρό του τη μορφή της μητέρας του συγγραφέα που έφυγε απ’ τη ζωή το 2022. Η Λιλιάνα Αγιεσταράν ήταν σημαντική ελληνίστρια, καθηγήτρια λογοτεχνίας και ποιήτρια στο Μοντεβιδέο της Ουρουγουάης, και ο Μπλάνκο επέλεξε να γράψει και να ανεβάσει ένα έργο αφιερωμένο σ’ εκείνη μέσα από τις μαρτυρίες τριών πρώην μαθητών της, καθένας από τους οποίους κουβαλά τη δική του ιστορία και το δικό του πένθος.

Η Λιλιάνα είχε αφιερώσει τη ζωή της στους μαθητές και τις μαθήτριές της, διδάσκοντάς τους όχι με τα πολλά που ήξερε αλλά με την ίδια την ύπαρξή της. Μέριμνά της ήταν να καταλάβουν τα παιδιά τον εαυτό τους και τον κόσμο. Με οδηγό την καλοσύνη. Να μάθουν να διαβάζουν, να γνωρίσουν τι είναι ποίηση, τι είναι η αρχαία τραγωδία, να ακούσουν μουσική, να ανακαλύψουν τις δικές τους ικανότητες.

Το έργο θέτει ερωτήματα γύρω από το πένθος – όχι τόσο γύρω από το θάνατο αγαπημένων ανθρώπων, αλλά γύρω από το πένθος, που έρχεται μετά το τέλος – κι αυτό στην πιο συγκινητική, πιο τρυφερή και πιο επουλωτική εκδοχή του. Γιατί το πένθος δεν είναι κάτι που το βιώνουμε παθητικά, αλλά κάτι που χτίζεται μέσα από αναμνήσεις, διαλόγους, συλλογή τεκμηρίων. Έχει στιγμές νοσταλγίας και θλίψης, αλλά ενεργοποιεί μέσα μας ένα άλλο βλέμμα, μας φωτίζει άλλες όψεις, που θα μας αποκαλύψει η παράσταση του Tierra.

Κοινός Λόγος
της Έλλης Παπαδημητρίου
Mια πολυμεσική αφήγηση της Violet Louise

Ο Κοινός Λόγος είναι άρρηκτα συνδεδεμένος με την ιστορία του Θεάτρου του Νέου Κόσμου. Το 1997, πριν ακόμη η παλιά ζυθαποθήκη του ΦΙΞ μετατραπεί σε θέατρο, ο Βαγγέλης Θεοδωρόπουλος παρουσίασε στην αυλή της τον Κοινό Λόγο της Έλλης Παπαδημητρίου, στην πρώτη παραγωγή του Θεάτρου. Η Σούλα Αθανασιάδου, η Ανθή Ανδρεοπούλου, η Όλγα Δαμάνη, η Μαρία Κατσανδρή και η Τζίνη Παπαδοπούλου έδωσαν φωνή σε γυναίκες που δεν υπήρξαν πρωταγωνίστριες της επίσημης Ιστορίας, αλλά βίωσαν τις μεγάλες ανατροπές της.

Η Έλλη Παπαδημητρίου αφιέρωσε τη ζωή της στη συλλογή και διάσωση προφορικών μαρτυριών. Μέσα από τον άμεσο και αυθεντικό λόγο τους ζωντανεύουν η Μικρασιατική Καταστροφή, ο ξεριζωμός και η προσφυγιά, η Κατοχή, τα Δεκεμβριανά και ο Εμφύλιος, μετατρέποντας την προσωπική εμπειρία σε πολύτιμη συλλογική μνήμη.

Σήμερα, στο πλαίσιο των 30 χρόνων του Θεάτρου του Νέου Κόσμου, η Λουίζα Κωστούλα (Violet Louise) επιστρέφει σε αυτό το εμβληματικό υλικό και δημιουργεί μια νέα πολυμεσική αφήγηση για τη μνήμη και την καταγραφή της. Οι μαρτυρίες της Έλλης Παπαδημητρίου, η σκηνική τους μεταφορά από το Βαγγέλη Θεοδωρόπουλο και το βιντεοσκοπημένο αρχείο της παράστασης του 1997 συνυπάρχουν ως διαφορετικά ίχνη μιας κοινής μνήμης, που περνά μέσα από το προσωπικό φίλτρο της δημιουργού και συνομιλεί με ένα παρόν που μοιάζει να ακολουθεί τις ίδιες ιστορικές διαδρομές.

Μουσική, τραγούδι, κάμερες, αντικείμενα και ζωντανή επεξεργασία εικόνας και ήχου ενεργοποιούν το αρχείο σε πραγματικό χρόνο, δημιουργώντας ένα διάλογο ανάμεσα στο παρελθόν και το παρόν. Πώς περνά η μνήμη από γενιά σε γενιά; Και τι απομένει από μια ιστορία όταν εκείνοι που τη βίωσαν δεν υπάρχουν πια για να την αφηγηθούν;

Οι σεξουαλικές νευρώσεις των γονιών μας
του Λούκας Μπαίρφους
Σκηνοθεσία: Κωνσταντίνος Μαρκουλάκης

Η «διαφορετική» Ντόρα εμπλέκεται, χωρίς να το γνωρίζει, σε κάτι που μοιάζει με πείραμα, όταν οι γονείς και ο γιατρός της αποφασίζουν να διακόψουν τα ψυχοφάρμακα που την κρατούσαν έως τότε σε καταστολή. Απελευθερωμένη από αυτόν τον εγκλεισμό, ανακαλύπτει ξαφνικά τον κόσμο, την επιθυμία και τη σεξουαλικότητά της. Η συμπεριφορά της, όμως, δεν υπακούει στις κοινωνικές συμβάσεις και φέρνει σε αμηχανία τους πάντες. Σύντομα, η Ντόρα μετατρέπεται σε «πρόβλημα», φέρνοντας τους γύρω της αντιμέτωπους με δύσκολα και επίμονα ερωτήματα: πού τελειώνει η προστασία και πού αρχίζει η ελευθερία; Ποιος μπορεί να θέσει τα όριά της και με ποιο δικαίωμα;

Με αιχμηρότητα και σκοτεινό χιούμορ, ο Ελβετός δραματουργός Λούκας Μπαίρφους θέτει στο επίκεντρο την ελευθερία, τη σεξουαλικότητα, την αυτοδιάθεση και τα όρια της κοινωνικής ανοχής. Παράλληλα, διερευνά κατά πόσο τα εργαλεία και οι βεβαιότητες μιας κοινωνίας που θέλει να αυτοπροσδιορίζεται ως προοδευτική επαρκούν απέναντι σε σύνθετα διλήμματα που δεν επιδέχονται εύκολες απαντήσεις.

Ο Κωνσταντίνος Μαρκουλάκης, με τη διεισδυτική ματιά και τη σκηνική ακρίβεια που χαρακτηρίζουν τη σκηνοθετική του πορεία, συναντά το Θέατρο του Νέου Κόσμου στην επέτειο των 30 χρόνων του και προτείνει τη δική του σύγχρονη ανάγνωση του έργου, φωτίζοντας τόσο την ευάλωτη πλευρά των προσώπων όσο και τις οδυνηρές αντιφάσεις τους.

*Το έργο παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στο Θέατρο του Νέου Κόσμου τον Νοέμβριο του 2005, σε μετάφραση Κοραλίας Σωτηριάδου και σκηνοθεσία Βαγγέλη Θεοδωρόπουλου, γνωρίζοντας μεγάλη επιτυχία για δύο συνεχόμενες σεζόν.

Ορφανά
του Ντέννις Κέλλυ
Σκηνοθεσία: Θανάσης Ζερίτης

Η Έλεν κι ο Ντάννυ τρώνε το δείπνο τους, μακριά από τις άβολες αλήθειες της αγγλικής μεγαλούπολης. Όλα ανατρέπονται όταν ο Λίαμ, αδελφός της Έλεν, εισβάλλει στο σαλόνι γεμάτος αίματα και τους αναγκάζει να κοιταχτούν στον καθρέφτη. Μέσα σε μια νύχτα, έρχονται αντιμέτωποι με τη σκοτεινή πλευρά τους και χάνουν τη γη κάτω απ’ τα πόδια τους.

Ο Ντέννις Κέλλυ, μία από τις σημαντικότερες φωνές της σύγχρονης βρετανικής δραματουργίας, συνδυάζει τη σκοτεινή ένταση με το αιχμηρό χιούμορ. Τα Ορφανά, που παρουσιάστηκαν για πρώτη φορά στο Εδιμβούργο το 2009 και τιμήθηκαν με το Herald Angel Award, διερευνούν την οικογενειακή πίστη, τον φόβο, τον ρατσισμό και τη βία που διαβρώνει ακόμη και ένα φαινομενικά ασφαλές και φιλελεύθερο περιβάλλον.

Ο Θανάσης Ζερίτης προτείνει μια νέα σκηνική ανάγνωση του έργου. Εστιάζει στις λεπτές ισορροπίες ανάμεσα στην ενοχή, τη συνενοχή και την οικογενειακή αγάπη. Φωτίζει τους μηχανισμούς της βίας και στήνει ένα οικογενειακό θρίλερ, στο οποίο καμία επιλογή δεν είναι αθώα.

*Το έργο παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στην Ελλάδα από το Θέατρο του Νέου Κόσμου τον Νοέμβριο του 2010, σε μετάφραση Κοραλίας Σωτηριάδου και σκηνοθεσία Βαγγέλη Θεοδωρόπουλου.

Ο Υπολοχαγός του Ίνισμορ
του Μάρτιν ΜακΝτόνα
Σκηνοθεσία: Δημήτρης και Ορέστης Σταυρόπουλος

Ο Πάντρικ κατάγεται από το απομονωμένο νησί Ίνισμορ της Βορείου Ιρλανδίας και είναι μέλος μιας ακραίας οργάνωσης που έχει διασπαστεί από τον Ιρλανδικό Εθνικοαπελευθερωτικό Στρατό (ΙΡΑ). Διαβόητος για την βιαιότητα, τα βασανιστήρια και τις βομβιστικές επιθέσεις που πραγματοποιεί στο όνομα της ιρλανδικής ανεξαρτησίας, τρέφει, παράλληλα, μια σχεδόν παιδική αγάπη για τον γάτο του. Όταν ο πατέρας του ανακαλύπτει τον αγαπημένο γάτο του Πάντρικ νεκρό, πανικοβάλλεται: γνωρίζει πως, αν ο γιος του μάθει τι συνέβη, θα ακολουθήσει ένα πρωτοφανές λουτρό αίματος.

Στη μαύρη φάρσα του Μάρτιν ΜακΝτόνα, η κοινωνική και πολιτική βία, ο φανατισμός, οι ενδοοικογενειακές συγκρούσεις, η εκδίκηση και το παράλογο συναντούν το κατάμαυρο χιούμορ που χαρακτηρίζει τη γραφή του Ιρλανδοβρετανού συγγραφέα. Με καταιγιστικό ρυθμό και ανατρεπτικές καταστάσεις, ο Υπολοχαγός του Ίνισμορ σατιρίζει τον ανθρώπινο κυνισμό, την τρομοκρατία, την εργαλειοποίηση της ιδεολογίας και τους μηχανισμούς της τυφλής βίας. Πίσω από τη σκληρότητα και το γκροτέσκο, το έργο αποκαλύπτει τις αντιφάσεις ενός κόσμου όπου η ανθρώπινη ζωή χάνει την αξία της, ενώ η τρυφερότητα συμπυκνώνεται σε ένα ζώο. Το γέλιο γίνεται έτσι ένας αιχμηρός τρόπος να κοιτάξουμε κατάματα τη βαρβαρότητα.

Ο Δημήτρης και ο Ορέστης Σταυρόπουλος καταθέτουν τη δική τους σκηνική προσέγγιση στο έργο του ΜακΝτόνα, αναδεικνύοντας τη λεπτή ισορροπία ανάμεσα στην κωμωδία και τη φρίκη, στον παραλογισμό και την ωμή πραγματικότητα.

*Το έργο παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στο Θέατρο του Νέου Κόσμου τον Νοέμβριο του 2003, σε μετάφραση Δημήτρη Κιούση και Κοραλίας Σωτηριάδου και σκηνοθεσία Βαγγέλη Θεοδωρόπουλου και συγκαταλέγεται στις εμβληματικές παραστάσεις του ρεπερτορίου του.

Θέατρο του Νέου Κόσμου | Κάτω Χώρος

Τα άνθη του κακού | 2ος χρόνος
Κείμενο – Σκηνοθεσία: Σέρχιο Μπλάνκο

Μετά την περσινή επιτυχία και την περιοδεία σε Ρουμανία και Σλοβακία, το έργο του Σέρχιο Μπλάνκο για τα όρια της βίας σε δική του σκηνοθεσία επιστρέφει για δεύτερη χρονιά στο Θέατρο του Νέου Κόσμου. Γραμμένος το 2017 και ερμηνευμένος αρχικά από τον ίδιο τον συγγραφέα στο Μοντεβιδέο, ο μονόλογος Τα άνθη του κακού ή Ο εορτασμός της βίας συνεχίζει τη διερεύνηση του Μπλάνκο γύρω από το ζήτημα της βίας, μέσα από την αυτομυθοπλασία –σταθερό άξονα του έργου του–, συνδυάζοντας αριστοτεχνικά την προσωπική εμπειρία με τη μυθοπλασία.

Ο Σέρχιο Μπλάνκο στέκεται μπροστά στον εμβληματικό πίνακα του Ρέμπραντ Η τύφλωση του Σαμψών από τους Φιλισταίους και ξεκινά μια διάλεξη περί βίας. Η εισήγησή του είναι τολμηρή και κινείται ανάμεσα στην αλήθεια και την επινόηση, χωρίς να είναι ποτέ σαφές πού τελειώνει η πραγματικότητα και πού αρχίζει η φαντασία.

Τον ρόλο του Σέρχιο Μπλάνκο ερμηνεύει η Δέσποινα Σαραφείδου, στη δεύτερη συνεργασία της με τον συγγραφέα μετά τον μονόλογο Kassandra. Η σκηνοθετημένη από τον ίδιο τον Μπλάνκο ερμηνεία της εντείνει το παιχνίδι της αποστασιοποίησης και τη θεατρικότητα της διάλεξης, παρασύροντας το κοινό σε μια απρόβλεπτη και συναρπαστική εμπειρία.

Βίαιος δεν γεννιέσαι. Γίνεσαι.
Με την υποστήριξη του Ινστιτούτου Θερβάντες.
Με την αιγίδα της Πρεσβείας της Ουρουγουάης και του Γαλλικού Ινστιτούτου Ελλάδας.

Χιονονιφάδες
της Νίνα Μπέρι
Σκηνοθεσία: Νάνσυ Μπούκλη

«Εσύ το ήξερες ότι δεν υπάρχουν δύο ίδιες νιφάδες χιονιού;»

Η ιστορία δύο ανθρώπων που συναντιούνται για πρώτη φορά ως παιδιά, ένα χιονισμένο πρωινό στο πάρκο Χίτον. Εκείνη είναι η Ρόουζι, ένα κορίτσι που περιμένει να της επιτρέψουν να μπει στο πάρκο. Εκείνος είναι ο Τσάρλι, ένα αγόρι που παίζει ανέμελα στο χιόνι. Μια σύντομη ματιά, μια αμήχανη περιέργεια και μια ανεπαίσθητη έλξη αρκούν για να αλλάξουν την πορεία της ζωής τους.

Μέσα από έξι εικόνες, το έργο ακολουθεί τους δύο ήρωες από την παιδική αθωότητα έως την ενηλικίωση. Η Ρόουζι και ο Τσάρλι μεγαλώνουν, ερωτεύονται, απομακρύνονται, φοβούνται, κάνουν λάθη και ξανασυναντιούνται σε μια νέα φάση της ζωής τους. Κουβαλούν νέες πληγές, ελπίδες και ερωτήματα, ανακαλύπτοντας πως η αγάπη δεν είναι ποτέ μια ευθεία διαδρομή.

Η Νάνσυ Μπούκλη προσεγγίζει σκηνοθετικά το έργο της Νίνα Μπέρι ως μια βαθιά ανθρώπινη ιστορία αγάπης και τρυφερότητας. Δύο χιονονιφάδες που διαγράφουν τη δική τους διαδρομή μέχρι να φτάσουν στο έδαφος. Μέχρι να ολοκληρωθεί αυτή η διαδρομή, όλα μπορούν να συμβούν: ένας έρωτας να γεννηθεί, μια πληγή να επουλωθεί, μια συνάντηση να αλλάξει μια ζωή για πάντα.

Η Τζωρτζίνα Λιώση και ο Άγγελος-Προκόπιος Νεράντζης ζωντανεύουν τις μεταμορφώσεις των δύο ηρώων, ακολουθώντας τη σχέση τους μέσα στον χρόνο. Με χιούμορ, ευαισθησία και συγκίνηση, οι «Χιονονιφάδες» μιλούν για την απώλεια, την ανάγκη να ανήκουμε κάπου, τη δυσκολία της επικοινωνίας και τη δύναμη της ανθρώπινης σύνδεσης. Για όσα δεν κρατούν για πάντα.

Πόσα τσιγάρα έχω καπνίσει από τότε που έφυγες | 2ος χρόνος
της Μαργαρίτας Παπαγιάννη
Σκηνοθεσία: Θανάσης Ζερίτης

«[…] Δεν το αντέχω αυτό που συμβαίνει στο σώμα μου τώρα που λείπεις.
Είναι άδειο.
Αχάιδευτο.
Αυτή η λέξη μού φέρνει κλάματα.
Όμως θ’ ανάψω ένα τσιγάρο.
Τσιγάρο νούμερο 5 για σήμερα.
Πόσα τσιγάρα έχω καπνίσει από τότε που έφυγες;
Θα τους κάνω γενέθλια μια μέρα.
1.679 τσιγάρα. […]»

Πώς ορίζεται η ταυτότητά μας όταν κάποιος φεύγει; Πώς λειτουργούν το σώμα, η μνήμη, το τώρα; Η μνήμη, λένε, τα χαλάει όλα, τα θολώνει, τα μπερδεύει, δημιουργεί μια άλλη πραγματικότητα.

Έχοντας ξεχωρίσει την περασμένη σεζόν, ένας μονόλογος που φωνάζει σε όλους αυτούς που έφυγαν χωρίς να πουν μια λέξη, που πήγαν για τσιγάρα και δεν ξαναγύρισαν, αφήνοντας πίσω τους κενά και ερωτήματα, έρχεται για δεύτερη χρονιά στο Θέατρο του Νέου Κόσμου. Μια παράσταση για τις χαμένες ώρες, τις χαμένες αγκαλιές και όσα δεν προλάβαμε να πούμε. Μια προσπάθεια να κατανοήσουμε το ghosting.*

*Ghosting: η ξαφνική και απότομη διακοπή κάθε μορφής επικοινωνίας με κάποιον, χωρίς προειδοποίηση ή εξήγηση.

Περιέχει σκηνές σεξουαλικού περιεχομένου, κατάλληλη για άνω των 16.

Θέατρο του Νέου Κόσμου | Δώμα

30 ΧΡΟΝΙΑ ΘΕΑΤΡΟ ΤΟΥ ΝΕΟΥ ΚΟΣΜΟΥ*
Το όνομά μου είναι Rachel Corrie
Ένα έργο των Alan Rickman και Katharine Viner, βασισμένο στα ημερολόγια και τα email της Rachel Corrie
Σκηνοθεσία: Ελένη Ευθυμίου

Το 2003 η νεαρή Αμερικανίδα ακτιβίστρια Ρέιτσελ Κόρι βρέθηκε στη Γάζα, συμμετέχοντας σε μια διεθνή ομάδα αλληλεγγύης στον Παλαιστινιακό λαό. Τον Μάρτιο του ίδιου χρόνου η Ρέιτσελ στάθηκε ανάμεσα σε ένα σπίτι και μια μπουλντόζα. Η μπουλντόζα δε σταμάτησε και η Ρέιτσελ έχασε τη ζωή της.

Μέσα από τα κείμενα και τις επιστολές που η Ρέιτσελ έστελνε στους γονείς της, ξεδιπλώνεται η διαδρομή μιας νέας γυναίκας που αναζητά τη θέση της απέναντι στην αδικία, τον πόλεμο και την πολιτική βία. Το έργο μέσα από την προσωπική ιστορία της ηρωίδας θέτει ερωτήματα για την ευθύνη, την αλληλεγγύη και τα όρια ανάμεσα στην ατομική συνείδηση και τη συλλογική δράση. Η προσωπική μαρτυρία της Ρέιτσελ λειτουργεί ως καθρέφτης καθενός και καθεμιάς που ασφυκτιά μέσα σε μια ζωή γεμάτη προνόμια, γνωρίζοντας ότι κάπου αλλού άνθρωποι σαν εκείνη παλεύουν για τα βασικά.

Η Ελένη Ευθυμίου επιστρέφει στο έργο σήμερα, φωτίζοντας τη σύνδεση του «μακρινού» 2003 με τα όσα συμβαίνουν σήμερα, επαναφέρει την ιστορία της Ρέιτσελ στη μνήμη μας ως κάτι όχι και τόσο μακρινό αλλά δραματικά επίκαιρο, μιας και η ιστορία της Ρέιτσελ Κόρι δεν αποτελεί ένα κλειστό κεφάλαιο του παρελθόντος, αλλά έναν καθρέφτη της εποχής μας. Σε έναν κόσμο όπου οι εικόνες του πολέμου, του εκτοπισμού και της βίας φτάνουν καθημερινά στις οθόνες μας, το ερώτημα «τι μπορώ να κάνω εγώ;» επιμένει να απαντηθεί. Η σκηνική ματιά της Ευθυμίου φωτίζει έτσι όχι μόνο τη Ρέιτσελ, αλλά και τη δική μας σχέση με όσα συμβαίνουν γύρω μας: την απόσταση ανάμεσα στο βλέπω και το πράττω, στη σιωπή και τη δύναμη του να παίρνουμε θέση απέναντι σε ό,τι θεωρούμε απάνθρωπο.

* Το έργο «Το όνομά μου είναι Rachel Corrie» παρουσιάστηκε τον Οκτώβριο του 2010 στο Θέατρο του Νέου Κόσμου, σε επιμέλεια και σκηνοθεσία Μάνιας Παπαδημητρίου, με τη Δήμητρα Σύρου, όπου γνώρισε μεγάλη επιτυχία και συνέχισε για δύο σεζόν.

Το μέρος που δεν θυμάσαι
Κείμενο-Σκηνοθεσία: Βασίλης Μαυρογεωργίου

17 Ιουνίου 1987.
Balakovo, Σοβιετική Ένωση.

Μια πόλη περίπου 120.000 κατοίκων.

Λίγα χιλιόμετρα μακριά, ο πυρηνικός σταθμός του Balakovo έχει ήδη τεθεί σε λειτουργία.

Έναν χρόνο μετά το Τσερνόμπιλ, η ζωή συνεχίζεται κανονικά.

Ξαφνικά, λίγο μετά το μεσημέρι, άρχισαν να χτυπούν οι σειρήνες.

Και τότε ξέσπασε πανικός. Στην πόλη υπήρχαν μόνο εβδομήντα καταφύγια.

Σε ένα από αυτά καταφέρνουν να μπουν δύο εικοσιπεντάχρονοι, μια γυναίκα και ένας άντρας. Δεν γνωρίζονται. Δεν ξέρουν τι έχει συμβεί έξω. Δεν ξέρουν αν θα επιστρέψουν ποτέ. Μέσα σε έναν χώρο χωρίς έξοδο, η ανάγκη για επιβίωση γίνεται ανάγκη για τον άλλον, που μετατρέπεται σε εξάρτηση. Η οικειότητα μετατρέπεται σε έλεγχο, η επιθυμία σε κτητικότητα, η τρυφερότητα σε βία. Τα όρια μετακινούνται αργά, σχεδόν ανεπαίσθητα, μέχρι που κανείς από τους δύο δεν μπορεί να πει πότε ακριβώς πέρασαν τη γραμμή.

Με αφετηρία την πραγματική ιστορία της πόλης Balakovo και όσα συνέβησαν εκεί το καλοκαίρι του 1987, η παράσταση καταπιάνεται με το ερώτημα του τι είναι αλήθεια και τι χειραγώγηση. Ποιος προστατεύει ποιον — και από τι;

Γιατί μερικές φορές το καταφύγιο δεν είναι το μέρος όπου προστατεύεσαι από τον κόσμο. Είναι το μέρος από το οποίο δεν μπορείς να φύγεις.

Θέατρο Χώρα

Ανεξάρτητα Κράτη | 3ος χρόνος
των Αντώνη Τσιοτσιόπουλου και Γιώργου Παλούμπη
Σκηνοθεσία: Γιώργος Παλούμπης

Το δημοσιογραφικό δράμα Ανεξάρτητα Κράτη, που συνυπογράφουν ο Γιώργος Παλούμπης και ο Αντώνης Τσιοτσιόπουλος, επιστρέφει για τρίτη χρονιά, έπειτα από δύο σεζόν sold out παραστάσεων και μία ιδιαίτερα επιτυχημένη καλοκαιρινή περιοδεία.

Με αφορμή την αληθινή ιστορία του ασυμβίβαστου γιατρού Βασίλη Τσιρώνη στην Ελλάδα της πρώτης Μεταπολίτευσης, η παράσταση ρίχνει μια λοξή ματιά στο ιστορικό παρόν, σχολιάζοντας καυστικά τη διαπλοκή των ΜΜΕ με την εξουσία.

Τον Δεκέμβριο του 1977, έπειτα από αστυνομική καταδίωξη, ο Βασίλης Τσιρώνης κλείνεται μαζί με την οικογένειά του στο διαμέρισμά του στο Φάληρο. Αρνείται να παραδοθεί και, ύστερα από τετράμηνη πολιορκία, το κηρύσσει «Ανεξάρτητο Κράτος». Στις 11 Ιουλίου 1978, μετά την επέμβαση της αστυνομίας, η είδηση του θανάτου του φτάνει στα γραφεία μιας μεγάλης εφημερίδας.

Η νεαρή δημοσιογράφος Μαρία Θεοφίλου, γοητευμένη από την υπόθεση, αποφασίζει να αναζητήσει την αλήθεια για τις συνθήκες του θανάτου του. Ήταν αυτοκτονία, όπως υποστήριξε η αστυνομία, ή κρατική δολοφονία; Μέσα από την πορεία της, το έργο διερευνά την αξία της αλήθειας, τη θέση της γυναίκας σε ένα ανδροκρατούμενο περιβάλλον και τη σύγκρουση της ατομικής ελευθερίας με τον κρατικό και παρακρατικό μηχανισμό.

Τα πρόσωπα και οι καταστάσεις του έργου αποτελούν προϊόν μυθοπλασίας και ενδέχεται να μην έχουν καμία σχέση με την πραγματικότητα.

Οι Δωσίλογοι
Βασισμένο στο ομώνυμο βιβλίο του Μενέλαου Χαραλαμπίδη
Σκηνοθεσία: Δημήτρης Αγαρτζίδης, Δέσποινα Αναστάσογλου

Η ομάδα Elephas tiliensis (Δημήτρης Αγαρτζίδης & Δέσποινα Αναστάσογλου) παρουσιάζει για πρώτη φορά στη σκηνή τους Δωσίλογους του Μενέλαου Χαραλαμπίδη, διασκευάζοντας το ιστορικό σύγγραμμα ειδικά για το θέατρο.

Ένα πραγματικό εκδοτικό φαινόμενο, οι Δωσίλογοι γνώρισαν πρωτοφανή απήχηση για ιστορικό βιβλίο, με αλλεπάλληλες επανεκδόσεις και χιλιάδες αντίτυπα, φέρνοντας στο επίκεντρο της δημόσιας συζήτησης ένα από τα πιο σκοτεινά και για δεκαετίες αποσιωπημένα κεφάλαια της νεότερης ελληνικής Ιστορίας. Ο Μενέλαος Χαραλαμπίδης, ένας από τους σημαντικότερους σύγχρονους ερευνητές της περιόδου της Κατοχής και της Αντίστασης, βασίζεται σε πολυετή έρευνα, πρωτογενείς πηγές, μαρτυρίες και αρχειακό υλικό, φωτίζοντας την πολιτική, οικονομική και ένοπλη συνεργασία με τις δυνάμεις Κατοχής.
Συνεχίζοντας την έρευνά τους πάνω στο αρχειακό υλικό και το πολιτικό θέατρο, μετά τα Μαγικά Βουνά του Γιώργου Κοτζιούλα και Τα γενέθλια της Ζωρζ Σαρή, οι Elephas tiliensis δουλεύουν πάνω στην ιστορική μελέτη του Μενέλαου Χαραλαμπίδη και επιστρέφουν στις πρωτογενείς πηγές, τις ιστορικές μαρτυρίες και τα ντοκουμέντα της εποχής. Μέσα από αυτά τα υλικά επιχειρούν να προσεγγίσουν τη σκληρή πραγματικότητα της Κατοχής, παρακολουθώντας την πορεία που οδήγησε από τη συνεργασία με τις δυνάμεις Κατοχής στα ειδικά δικαστήρια των δωσίλογων και στους μηχανισμούς εξουσίας που συνέβαλαν στην ατιμωρησία.
Μεταφέροντας για πρώτη φορά αυτό το θέμα-ταμπού στη θεατρική σκηνή, η παράσταση αναμετριέται με τη συνεργασία, την προδοσία και την Αντίσταση, τη δικαιοσύνη και την ατιμωρησία, ανοίγοντας ξανά τη συζήτηση για ένα από τα πιο σύνθετα και τραυματικά κεφάλαια της σύγχρονης ελληνικής Ιστορίας.

*Η παράσταση περιέχει γυμνό και σκηνές βίας.

Θέατρο Κνωσός

People, Places & Things
του Ντάνκαν ΜακΜίλαν
Σκηνοθεσία: Γιώργος Κουτλής

«Θέλω να ζήσω. Θέλω να ζήσω με όλο μου το είναι και να κάνω πελώρια, ηρωικά, φαντασμαγορικά, λάθη».

Την λένε Έμμα και δεν είναι πολύ καλά. Αναγκάζεται να πάει σε ένα κέντρο απεξάρτησης, όπου το πρώτο βήμα είναι να παραδεχτεί ότι έχει πρόβλημα. Σύμφωνα με την ίδια, όμως, το πρόβλημα δεν είναι αυτή, αλλά όλοι και όλα γύρω της.

Της ζητούν να πει την αλήθεια, αλλά είναι αρκετά έξυπνη ώστε να γνωρίζει πως δεν υπάρχει μία και μοναδική αλήθεια. Όταν η μέθη και η χρήση ουσιών μοιάζει για εκείνη να είναι ο μόνος τρόπος επιβίωσης στον σύγχρονο κόσμο, πώς μπορεί να επιλέξει την νηφαλιότητα;

Το People, Places & Things είναι ένα από τα σημαντικότερα σύγχρονα βρετανικά έργα. Πρωτοπαρουσιάστηκε το 2015 στο Εθνικό Θέατρο της Αγγλίας και γνώρισε τεράστια διεθνή επιτυχία,ανεβαίνοντας σε πολλές σκηνές της Ευρώπης κι όχι μόνο.

Ένα σύγχρονο, βαθιά ανθρώπινο έργο, που βλέπει με χιούμορ, την απεγνωσμένη προσπάθεια του ανθρώπου να επιβιώσει στην άγρια καθημερινότητα. Όπως λέει κι ο Ντάνκαν ΜακΜίλαν, ένας από τους πιο αναγνωρισμένους και τολμηρούς σύγχρονους Βρετανούς θεατρικούς συγγραφείς: “Πρόκειται για μια φάρσα. Απλά όλες οι πόρτες ανοίγουν προς τα μέσα”.

Ο Γιώργος Κουτλής σκηνοθετεί έναν θίασο εννέα ηθοποιών και χορευτών, σε ένα διασκεδαστικό rollercoaster στην ανθρώπινη φύση, ακροβατώντας μεταξύ πραγματικότητας, παραισθήσεων και θεάτρου. Μέσα από την πάλη μιας γυναίκας ενάντια στην εξάρτηση, εξερευνά το διαγενεακό τραύμα, την ανάγκη για συμπόνια και, πάνω απ’ όλα, την επιτακτική ανάγκη του ανθρώπου για σύνδεση.

Η Μαίρη Μηνά επιστρέφει στον ρόλο της Έμμα – έναν ρόλο-σταθμό στην πορεία της, για την ερμηνεία του οποίου ξεχώρισε και βραβεύτηκε – έχοντας στο πλευρό της, στον ρόλο της Γιατρού/Θεραπεύτριας/Μητέρας, τη σπουδαία Μαρία Πρωτόπαππα.

Θέατρο Τέχνης Καρόλου Κουν | Υπόγειο

Το θέατρο ή τη ζωή σου
Κείμενο – Σκηνοθεσία – Ερμηνεία: Σταμάτης Φασουλής

Τι κρύβουν τα συρτάρια της μνήμης όταν ανοίγουν μπροστά στα φώτα της σκηνής; Πώς χωρούν πενήντα χρόνια στο σανίδι μέσα σε μια ανάσα, ανάμεσα σε εκκωφαντικά γέλια, ανείπωτες σιωπές και το διαρκές, υπαρξιακό «δεν προλαβαίνω» του χρόνου;

Ο Σταμάτης Φασουλής, ένας από τους πιο επιδραστικούς και ακούραστους δημιουργούς της σύγχρονης ελληνικής σκηνής, ανεβαίνει στο σανίδι για έναν προσωπικό, χειμαρρώδη μονόλογο. Με τη γνώριμη, βαθιά θεατρική του γλώσσα –εκεί όπου η συγκίνηση συναντά τον αυτοσαρκασμό και ο υψηλός ποιητικός λόγος μπλέκεται με το αυθεντικό λαϊκό πνεύμα– αφηγείται μια ζωή ταγμένη ολοκληρωτικά στην τέχνη του.

Από την παιδική ηλικία στη Σαλαμίνα και τη μαγική πρώτη επαφή με το θέατρο της Βέμπο, στα χρόνια της μαθητείας στη Δραματική Σχολή του Εθνικού και στο Υπόγειο του Κουν. Κι από την ανατρεπτική, συλλογική έκρηξη του Ελεύθερου Θεάτρου και της Ελεύθερης Σκηνής στη Μεταπολίτευση, μέχρι τις μεγάλες επιτυχίες, τα απρόοπτα σαρδάμ, τις οδυνηρές αποτυχίες και τα μυθικά πρόσωπα που σφράγισαν τη διαδρομή του: ο Χορν, η Λαμπέτη, η Μελίνα, η Αλίκη, ο Χατζιδάκις, ο Τσαρούχης, η Μαρινέλλα.

Καταλυτικός συνοδοιπόρος σε αυτή την αναμέτρηση με τον χρόνο, η μουσική του Σταμάτη Κραουνάκη, ο οποίος μπολιάζει τη θεατρική αφήγηση με νέες, πρωτότυπες συνθέσεις και τραγούδια που συνομιλούν απευθείας με τις αναμνήσεις.

Μαζί του στη σκηνή, τρεις εξαιρετικοί μουσικοί, ο Παναγιώτης Τσεβάς (ακορντεόν), ο Δημήτρης Κίκλης (πιάνο) και η Μυρσίνη Αχαλινωτοπούλου (τσέλο), γίνονται ενεργοί συμπαίκτες, συνομιλητές και οργανικό κομμάτι του έργου, δίνοντας ρυθμό, παλμό και ζωντανή θεατρική διάδραση σε κάθε στροφή της εξομολόγησης.

Η παράσταση δεν είναι ένα νοσταλγικό ταξίδι στο παρελθόν, αλλά μια ζωντανή, παλλόμενη πράξη ανάστασης. Ένα γενναίο ξεγύμνωμα ψυχής για το τίμημα της σκηνής, για τις απώλειες, για τα μυστικά του θεατρικού «μετιέ» και για το παιδί εκείνο που κάποτε αποχαιρετήσαμε για να γίνουμε θεατρίνοι. Μια παράσταση για όσα ζήσαμε, όσα κλέψαμε από τη ζωή κι όσα επιστρέφουμε πίσω στο κοινό, στο μοναδικό μέρος όπου όλα μπορούν να ξαναγεννηθούν: στο θέατρο.

Θέατρο Πόρτα

Φονοθεραπεία
του Karsten Dusse
Σκηνοθεσία Δημήτρης Αγιοπετρίτης-Μπογδάνος

Πώς να κατακτήσετε το Ζεν και την Τέχνη του Φόνου. Ένας πρακτικός οδηγός.

Μια κατάμαυρη κωμωδία με πολύ καλές συμβουλές και το βασικό πρόβλημα που συνοδεύει τις καλές συμβουλές: κάποιος τις παραπαίρνει στα σοβαρά.

Το διεθνές μπεστ σέλερ Achtsam Morden του Karsten Dusse, που μεταφέρθηκε με αδιανόητη επιτυχία στη σκηνή και έγινε εθιστική σειρά στο Netflix (Murder Mindfully), έρχεται στο Θέατρο Πόρτα σε σκηνοθεσία Δημήτρη Αγιοπετρίτη-Μπογδάνου.

Μια θεοσκότεινη κωμωδία εκ προμελέτης που αφαιρεί το «ου» από το «ου φονεύσεις» και σαρκάζει τις συμβάσεις, την οικογένεια, την ισορροπία δουλειάς-ζωής και τις απρόβλεπτες συνέπειες της προσωπικής εξέλιξης, όταν ένας άνθρωπος αποφασίσει να εφαρμόσει όσα άκουσε στη θεραπεία του σαν να πρόκειται για ζήτημα ζωής. Και θανάτου.

Εισπνοή. Φόνος. Εκπνοή. Η Φονοθεραπεία κινείται σε αυτό το παράδοξο σημείο. Εκεί όπου η ψυχοθεραπεία αναμετριέται με τη γλώσσα του εγκλήματος και η αυτοφροντίδα αποκτά απρόβλεπτες εφαρμογές.
Σ’ αυτόν τον κόσμο που μοιάζει ύποπτα με νηπιαγωγείο, τρεις ηθοποιοί προσπαθούν να παραμείνουν λειτουργικοί ενήλικες. Στη σκηνή, ένα ανησυχητικά εύστοχα συντονισμένο cast: Προμηθέας Αλειφερόπουλος, Θάνος Λέκκας και Ευγενία Σαμαρά. Και για όταν τα πράγματα ξεφύγουν εντελώς, έρχονται ενισχύσεις/πήραμε ευτυχώς: Δάφνη Δαυίδ και Αποστολής Ψυχράμης.

ΦΟΝΟΘΕΡΑΠΕΙΑ
Εισπνοή.
Εκπνοή.
Κανείς δεν χρειάζεται να μάθει τι ακριβώς συνέβη ανάμεσα στα δύο. Και ούτε θα μάθει.

Κεντρική εικόνα θέματος: Eβελίνα Παπούλια & Χριστίνα Χειλά Φάμελλη, υποψήφιες με το Fouette του Δημήτρη Ζούρα