Με αφορμή το νέο του άλμπουμ «Όχι Άλλα Δάκρυα», ο Βασίλης Ράλλης μιλά για τη δημιουργική διαδικασία, τις συνεργασίες και τη σκοτεινή αλλά ταυτόχρονα δυναμική ενέργεια της εποχής. Από την πολιτική διάσταση των κομματιών μέχρι τη ζωή ως μουσικός του δρόμου, η κουβέντα κινείται ανάμεσα στην πραγματικότητα που βαραίνει και στην ανάγκη να συνεχίσουμε να αγωνιζόμαστε, αλλά και να χορεύουμε ρυθμικά.
Με τον Βασίλη βρεθήκαμε σε ένα αγαπημένο του μαγαζί, «στέκι» του από όταν ήρθε από την Πάτρα στην Αθήνα με σκοπό να αφοσιωθεί στη μουσική, το Ρακούν στα Εξάρχεια. Στη συζήτησή μας εστιάσαμε στο πρόσφατο άλμπουμ του «Όχι Άλλα Δάκρυα», που αποτελείται από επτά κομμάτια.
Tracklist – «Όχι Άλλα Δάκρυα»
- Sci-Fi (ft. Dramachine)
- Όχι Άλλα Δάκρυα (ft. Konstantina Kioulou, Leto Ampatzi)
- Τα Καλύτερα Παιδιά (ft. Pan Pan, Leto Ampatzi)
- Σήμερα (ft. katscenes)
- Δεν Είναι Κανένας (ft. ph0fyX)
- Black Friday (ft. Lionder, Tony Bluebird, Konstantina Kioulou)
- Άνθρωποι (ft. Konstantina Kioulou, Tristixia)
***
-Να ξεκινήσουμε με τον τίτλο του νέου άλμπουμ· «Όχι Άλλα Δάκρυα». Φαντάζομαι ότι έχει να κάνει και με το σλόγκαν από εκείνο το παιδικό σαμπουάν, κάπως πας να το επανοικειοποιηθείς;
ΜΗΝ ΧΑΣΕΙΣ!
Από το Baby Shampoo της Johnson λες; Το «όχι πια δάκρυα»; Όχι, όχι… αλλά πλάκα θα είχε. Ο τίτλος είναι μια παρότρυνση: να τελειώνουμε με τη μιζέρια και να δούμε πώς θα δράσουμε.
-Είσαι εξαιρετικά δραστήριος, όλο κυκλοφορείς κομμάτια, κάνεις συνεργασίες… Οπότε υποθέτω ότι κατέληξες σε αυτά τα επτά κομμάτια του άλμπουμ με απόλυτα συγκεκριμένο σκεπτικό.
Σκέψου ότι ο προηγούμενος δίσκος, το «Τελευταίο Τσιγάρο», είχε τριάντα ένα (!) κομμάτια. Δεν ήταν ακριβώς όλα τραγούδια, προερχόταν από το ομώνυμο βιβλίο που είχα βγάλει ως αυτοέκδοση ένα χρόνο πριν. Υλικό υπήρχε, αλλά, όπως λες, δεν έγινε κάτι τυχαία.
Μάλιστα, ο καινούργιος δίσκος, το «Όχι Άλλα Δάκρυα», έχει γραφτεί πριν από το «Τελευταίο Τσιγάρο». Βγήκε όμως πρώτα εκείνο, λόγω του concept του βιβλίου, και μετά, με πολλή δουλειά, δύο με τρία χρόνια, ολοκληρώθηκε και αυτός.
-Αν αρχίσουμε να μιλάμε για το «Τελευταίο Τσιγάρο» θα μιλάμε για ώρες (μας έχει ήδη γράψει και κάποια πράγματα για αυτό σου το πρότζεκτ)… ξεκινάει και με τη τόσο χαρακτηριστική φωνή της Θέκλας…
Έτσι είναι, εκείνη το ανοίγει, και εκείνη “σβήνει” το «Τσιγάρο». Το εναρκτήριο βίντεο με την πινακίδα να δείχνει το Γκύζη εδώ έξω έχει γυριστεί!
-Και στο «Όχι Άλλα Δάκρυα» έχεις πολλές συνεργασίες, μεταξύ των οποίων και η Κωνσταντίνα Κιούλου, που έχουμε συναντήσει και σε άλλες σου δουλειές.
Η Κωνσταντίνα είναι σα να είμαστε μπάντα πλέον. Από την πρώτη στιγμή ταιριάξαμε πολύ, οπότε είναι κομμάτι κάθε δουλειάς μου. Πρωτοδουλέψαμε μαζί στο «Πάρτυ στα Ισόγεια» και στο «VIRTUAL», που είναι από τα αγαπημένα μου πρότζεκτ.
-Μιας και αναφέρθηκες και σε αυτή σου τη δουλειά, θα πω πως λατρεύω το «Γαμήθηκε η φάση», που ίσως έχει και την πιο ταιριαστή περιγραφή του στυλ σου, σταθερά με χιούμορ και αυτοσαρκασμό όταν ακούγεται το «σου μύρισε κάτι καμμένο;», και η φωνή σου να απαντά «ναι, η μουσική μου είναι»…
Αυτός ο σαρκασμός αφορά όλη την τέχνη μου. Προσπαθούμε να κάνουμε κάτι και να περάσουμε καλά.
Παρ’ όλα αυτά, ο νέος δίσκος, το «Όχι Άλλα Δάκρυα», θεωρώ ότι είναι η πιο ώριμη δουλειά μου στον ηλεκτρονικό ήχο με τον οποίο ασχολούμαι τα τελευταία χρόνια. Μου αρέσει γιατί μπορείς να τον παρουσιάσεις από έναν μικρό χώρο μέχρι ένα μεγάλο φεστιβάλ. Είναι ευέλικτος και fun. Γενικά, θα έλεγα πως αποτελεί την πιο σοβαρή δουλειά μου, στιχουργικά και μουσικά, και πως είναι κάτι που ανήκει στο σήμερα.
-Θέλω να σχολιάσουμε και τη συνεργασία σου με τον Pan Pan (στο κομμάτι «Τα Καλύτερα Παιδιά», και με Λητώ Αμπατζή). Με αφορμή αυτή, θα ήθελα να ανοίξουμε λίγο και το θέμα του ραδιοφώνου — γιατί, για μένα, είναι εντυπωσιακό το πώς κατάφερε να «νικήσει» τις playlist.
Ο Pan Pan έφερε ένα είδος και το πέρασε μέσα στα σπίτια του κόσμου. Έκανε πραγματικά μεγάλο καλό στον χώρο. Προσωπικά, με έχει επηρεάσει πολύ. Θυμάμαι, μετά τις καραντίνες, ήμουν σε ένα κάμπινγκ στην Αστυπάλαια, όπου πηγαίνω εκεί εδώ και εφτά χρόνια και παίζω κάθε καλοκαίρι. Κάποια στιγμή άκουσα το «Τα Παιδιά Θέλουν Χορό» και μου μίλησε κατευθείαν στην καρδιά. Όλοι χόρευαν, υπήρχε μια πολύ μαγική ατμόσφαιρα.
Είναι μοναδικός σε αυτό που κάνει. Οπότε είναι πολύ τιμητικό που συμμετέχει στον δίσκο.
Όπως χαίρομαι, βέβαια, για κάθε συνεργασία του δίσκου. Έχουμε ονόματα που βρίσκω συναρπαστικά όπως οι Dramachine, αλλά και τη μεγάλη χαρά να συνεργάζομαι, για πρώτη φορά με τη Λητώ Αμπατζή.
Η Λητώ είναι μια κοπέλα που είναι χρόνια στη φάση, κάνοντας φωνητικά σε πολλούς καλλιτέχνες, όπως η Νατάσσα Μποφίλιου. Τώρα είναι από τις πρώτες φορές που βγαίνει μπροστά ως τραγουδίστρια, ενώ ετοιμάζει και τη δική της προσωπική δουλειά.
Μου αρέσει να συνεργάζομαι με ανθρώπους με τους οποίους ταιριάζουμε. Αναφερθήκαμε ήδη στην Κωνσταντίνα Κιούλου, αλλά φυσικά και σε όλα τα παιδιά, όπως οι katscenes, ph0fyX, Lionder, Tony Bluebird, Tristixia, Julio Panx, Πάνος Γεωργόπουλος, Γιάννης Ριζόπουλος, Ραφαήλ Μελετέας, Nicholas Wastor, που μου έκαναν την τιμή να συμμετέχουν και να με βοηθήσουν.
Ένα μεγάλο ευχαριστώ σε όλ@ και, κυρίως, στον Πάνο Τσεκούρα, που έκανε τη μίξη, το mastering, αλλά και όλη την επιμέλεια του δίσκου.
-Η σειρά των κομματιών στον δίσκο παίζει ρόλο;
Εννοείται. Το “Sci-Fi” είναι το πρώτο κομμάτι που έρχεται σαν εισαγωγή για τους πολέμους που βιώνουμε γύρω μας. Έτσι, στην αρχή είναι σα να χτυπούν σειρήνες. Λέμε να πέσουν τα τείχη, ότι παλεύουμε για την ειρήνη.
Και ο δίσκος τελειώνει με το «Άνθρωποι». Γι’ αυτό μπαίνουν αυτά τα δύο κομμάτια στην αρχή και στο τέλος. Από εκεί προκύπτει και ο τίτλος «Όχι Άλλα Δάκρυα». Φτάνει η μιζέρια, ξέρουμε τι βιώνουμε. Πάμε να κάνουμε ό,τι μπορούμε μέσα σε αυτό. Φυσικά, ο δίσκος περνά και σε πράγματα της ζωής, όπως ο έρωτας, η αγάπη, η αλληλεγγύη. Κλείνει όμως με το «Άνθρωποι», που είναι και το πιο hardcore κομμάτι.
-Απίστευτα πολιτικό κομμάτι, χορευτικό μεν, αλλά γεμάτο καταγγελίες.
Αυτό είναι το concept συνολικά. Θα χορέψουμε μέσα σε αυτό, παλεύοντας.
-Κάπως θέλω να πούμε δυο λόγια για όλα τα κομμάτια του δίσκου, και δεν έχουμε αναφερθεί καθόλου ως τώρα στο «Σήμερα»…
Στο «Σήμερα» είμαι με την katscenes, που αγαπώ πολύ. Αυτό το κομμάτι προκύπτει από αυτή την τάση που έχουμε να λέμε ότι θα κάνουμε κάτι, αλλά τελικά να μην κάνουμε τίποτα. Αυτό που μοιάζει όλοι να φωνάζουμε, αλλά να μη γίνεται καμία πράξη, να μένουμε στην εξαγγελία και στην αναβολή.
-Και σε παλιότερες δουλειές σου υπάρχει αυτή η διάθεση για επαγρύπνηση — όπως και στο προηγούμενο άλμπουμ, με το κομμάτι «Αγαπημένε μου Φασαίε»…
Σε αυτά «κράζω» και εμένα τον ίδιο, ή μάλλον δεν κράζω κάποιον συγκεκριμένα. Προσπαθώ να περιγράψω μια κατάσταση. Νιώθω πως συμβαίνει σε όλους μας σήμερα. Αυτά που αφήνουμε για αργότερα. Οπότε το έχω σα γενική υπενθύμιση, αυτό για το οποίο θες να παλέψεις κάντο σήμερα, όχι αύριο.
Ό,τι μπορείς να κάνεις, τώρα είναι η στιγμή να ενεργήσεις.
-Ας επιστρέψουμε στο «Όχι Άλλα Δάκρυα» με το πέμπτο κομμάτι του δίσκου, το «Δεν Είναι Κανένας».
Είναι με τον αγαπημένο ph0fyx. Είναι αντίστοιχο κομμάτι με το «Σήμερα», με τη σκέψη πως, ενώ συνεχώς γράφεται ιστορία, η ιστορία εν τέλει… ποιά είναι;
Πολλά πράγματα που έχουμε μάθει από παιδιά, και συνεχίζουν να πιστεύουν πολλοί και στην ενήλικη ζωή τους, δεν υφίστανται. Υπάρχει και μια κριτική προς τη θρησκεία, το όπιο του λαού.
-Σε αυτό το κομμάτι επαναλαμβάνεται και η λέξη «θάνατος».
Ο θάνατος είναι αυτή τη στιγμή, νομίζω, το βασικό στοιχείο που παίζει γύρω μας.
-Και μετά έχουμε το «Black Friday» που αποτελεί μια ωδή…
Το «Black Friday» αναφέρεται σε πρόσωπα όπως Ζακ Κωστόπουλος (Zackie Oh), Νίκος Ρωμανός, Αλέξης Γρηγορόπουλος και Βασίλης Μάγγος. Για ανθρωποκτονίες, αλλά και γενικότερη καταστολή του κρατικού μηχανισμού.
Είναι με τον Tony Bluebird, τον Lionder και την Κωνσταντίνα Κιούλου.
-Και ολοκληρώνεται με το «Άνθρωποι», με το οποίο, όπως ήδη είπαμε, ασκείς κοινωνική κριτική.
Είναι dark δίσκος γενικά, αλλά συγχρόνως λέω και σε κάποιο σημείο: «Μπορεί να χάσαμε πανηγυρικά, αλλά είμαστε ακόμα εδώ — θες να χορέψουμε;».
Ένας κόσμος γύρω σου μπορεί να καταστρέφεται, αλλά αυτό δεν σημαίνει πως δεν θα συνεχίσουμε να κάνουμε ό,τι μπορούμε μέσα σε αυτό και να αγωνιζόμαστε. Και να περνάμε και καλά.
Γιατί οι άνθρωποι έχουν κουραστεί με όλα αυτά που δέχονται κάθε μέρα, όλη την πληροφορία, τη μαυρίλα. Έχουμε ξεχάσει να περνάμε καλά. Και είναι σημαντικό να είσαι καλά, για να μπορείς να στέκεσαι μέσα σε όλο αυτό, ώστε να μπορέσεις και να το παλέψεις.
Στην τελική, τα πράγματα πάντα κάπως μαύρα ήταν. Αλλά εμείς μπορούμε να δώσουμε χρώμα.
-Επειδή δηλώνεις μουσικός του δρόμου, θέλω να κλείσουμε με αυτό.
Είναι η βασική μου δουλειά. Παίζω σε επιλεγμένα μέρη, με την έννοια πως προσπαθώ να αποφεύγω το κέντρο, που έχει πολύ θόρυβο και πολλούς μουσικούς. Προτιμώ πιο ήσυχες γειτονιές, για να ακούγεται καλύτερα ο ήχος και να μπορεί ο κόσμος να σταθεί λίγο, χωρίς τη βαβούρα.
Το κάνω καθαρά και για βιοποριστικούς λόγους. Αυτό με εξασφαλίζει ώστε να μπορώ να στηρίζω τη μουσική μου όπως θέλω. Είναι πολύ απελευθερωτικό, ορίζεις εσύ το πρόγραμμά σου, πότε και πόσο θα παίξεις. Είσαι, ουσιαστικά, το «αφεντικό» του εαυτού σου.
-Και σαν εμπειρία; Πώς είναι; Είσαι εκτεθειμένος σε όλα — καιρικές συνθήκες, κόσμο…
Τα έχω ζήσει όλα στον δρόμο, ειδικά από καιρικές συνθήκες που ρωτάς… βροχές, κρύο, ό,τι μπορείς να φανταστείς. Με τον κόσμο υπάρχουν και ακραίες ή αστείες στιγμές, αλλά η αλήθεια είναι ότι τις περισσότερες φορές συμβαίνουν πολύ όμορφα πράγματα. Αυτό που μου μένει πιο έντονα είναι η επαφή με τον κόσμο, και κυρίως με τα παιδιά. Ενώ πολλοί ενήλικες μπορεί απλώς να περάσουν, τα παιδιά θα σταθούν, θα ακούσουν, θα συμμετέχουν.
Πρόσφατα, για παράδειγμα, έπαιζα και είχε έρθει ένα παιδί, το οποίο ήταν στο φάσμα του αυτισμού. Γενικά, έχω προσέξει πως τα παιδιά στο φάσμα αυτό ανταποκρίνονται συχνά στη μουσική με ιδιαίτερο ζήλο. Το παιδί αυτό, λοιπόν, άρχισε να χορεύει. Γρήγορα πήγα κι εγώ κοντά του και αρχίσαμε να χορεύουμε μαζί. Έβλεπες τη χαρά στα μάτια του, ξέρεις, αυτή τη λάμψη. Είναι από αυτές τις στιγμές που σου δίνουν τεράστια δύναμη.
Γενικά, στον δρόμο συμβαίνει κάτι πολύ ζωντανό. Δίνεις ζωή σε μια γειτονιά και, ταυτόχρονα, παίρνεις πίσω ενέργεια από τον κόσμο. Σε πιο ήσυχες, ίσως και πιο «παραμελημένες» περιοχές, αυτό φαίνεται ακόμη περισσότερο, βλέπεις να δημιουργείται ένα κλίμα, ένα vibe που ζωντανεύει τους πάντες.
Γι’ αυτό, παρότι υπάρχουν δυσκολίες, η πλειοψηφία των εμπειριών είναι θετική. Και μου δίνει τη δυνατότητα να συνεχίζω να κάνω τη μουσική μου με τους δικούς μου όρους.
-Επόμενο live σου;
Διαβάστε επίσης:
Βασίλης Ράλλης – Όχι άλλα δάκρυα: Νέος δίσκος για χορό στη χαρμολύπη του σήμερα