Η παράσταση «Ο Τελευταίος Αντάρτης», αποτελεί ένα έργο που συνδυάζει την ιστορική μνήμη με τη βαθιά ανθρώπινη συγκίνηση. Μέσα από τη θεατρική αφήγηση ζωντανεύει μια δύσκολη και σκοτεινή περίοδο της ελληνικής ιστορίας. Πρόκειται για την πραγματική ιστορία, της τελευταίας ομάδας του Δημοκρατικού Στρατού στο Γράμμο. Πέντε ιστορίες γυναικών-μαχητριών της ομάδας, διατρέχουν οριζόντια τη Δεκαετία της Φωτιάς, 1940-1949, ενώ την σκηνική σύνθεση, συμπληρώνει ηχητικά, η αφήγηση του Τάκη Σάντρα (Δημήτρης Ζαφείρης), του τελευταίου μέλους της ομάδας. Το έργο δεν περιορίζεται μόνο στην ιστορική καταγραφή· εστιάζει κυρίως στους ανθρώπους πίσω από τα γεγονότα, στις αγωνίες, στις απώλειες και στα ιδανικά τους.
‘Ως ιδρύτρια και σκηνοθέτης της ομάδας Fade-Out, ένιωσα την ανάγκη να ανοίξει με κάποιο τρόπο ένας «διάλογος» γύρω από την ιστορία και τη μνήμη. Σε μια εποχή όπου οι κοινωνικές και πολιτικές συγκρούσεις εξακολουθούν να απασχολούν τον σύγχρονο άνθρωπο, πρόθεση μου ήταν ο «Τελευταίος Αντάρτης» να υπενθυμίσει πόσο σημαντικό είναι να θυμόμαστε το παρελθόν και να ακούμε τις αφηγήσεις των ανθρώπων που το έζησαν. Οι ήρωες παρουσιάζονται όχι ως ιστορικά σύμβολα, αλλά ως άνθρωποι που πάλεψαν να επιβιώσουν και να διατηρήσουν την αξιοπρέπειά τους μέσα σε ακραίες συνθήκες. Οι ιστορίες 5 γυναικών που ξεδιπλώνονται μας ωθούν να ανακαλύψουμε μαζί τους, τους λόγους που τις ώθησαν να αλλάξουν την δύσκολη καθημερινότητα τους, με ένα συνεχές κυνηγητό μεταξύ ζωής και θανάτου. Αυτή η ανθρώπινη διάσταση είναι που κάνει το έργο διαχρονικό και επίκαιρο, καθώς μιλά για τον φόβο, την πίστη, την απώλεια και την ανάγκη του ανθρώπου να κρατηθεί από τις αξίες του.
Επιλέγω συνειδητά λιτές γραμμές στις σκηνοθετικές μου προσεγγίσεις έως τώρα, καθώς θεωρώ ότι πρέπει να δίνεται έμφαση στον λόγο, στο συναίσθημα και στη δύναμη των ερμηνειών. Μέσα από αυτή τη λιτότητα, το κοινό μπορεί να συγκεντρωθεί στα πρόσωπα και στις ιστορίες τους, χωρίς να αποσπάται από υπερβολικά σκηνικά μέσα. Οι φωτισμοί και η μουσική δημιουργούν έναν κόσμο γεμάτο ένταση και νοσταλγία, ενώ η πολύ σημαντική αφήγηση μέσα από τα ηχητικά ντοκουμέντα του Τάκη Σάντρα, μας εισάγει στην εκάστοτε χρονική περίοδο, της επι σκηνής, εξελισσόμενης ιστορίας. Τελικός σκοπός μου, να μετατραπεί το έργο αυτό, σε μια συγκινητική υπενθύμιση ότι πίσω από κάθε ιστορικό γεγονός υπάρχουν άνθρωποι, ιστορίες και μνήμες που αξίζει και πρέπει να διατηρούνται ζωντανές.
ΜΗΝ ΧΑΣΕΙΣ!
Διαβάστε επίσης:
Ο Τελευταίος Αντάρτης, του Ανδρέα Ζαφείρη σε σκηνοθεσία Ιωάννας Νιάχα στο Θέατρο Άβατον