Από τις 26 Οκτωβρίου, κάθε Κυριακή στις 20:00 και Δευτέρα στις 21:00, ο Χώρος Κ4 φιλοξενεί το νέο έργο της Ζωής Ξανθοπούλου, «Τζιν Λεμόνι», σε σκηνοθεσία Νικόλα Σούλη.
Μια παράσταση που ισορροπεί ανάμεσα στη ζωή και στον θάνατο, στη μοναξιά και στην ανάγκη για ανθρώπινη επαφή.
Δύο άνθρωποι, ο Χρόνης και η Εύα, συναντιούνται μέσα από μια «υπηρεσία» του διαδικτύου. Ο ένας ζητά να φύγει από τη ζωή, η άλλη προσφέρει τη βοήθειά της – με το αζημίωτο. Μια «επαγγελματική εκτέλεση» μετατρέπεται σε μια απρόβλεπτη συνάντηση ψυχών.
***
Νικόλας Σούλης: «Το Τζιν Λεμόνι είναι η ρωγμή – η δυνατότητα να ανατραπεί το δεδομένο»
Ο σκηνοθέτης της παράστασης, Νικόλας Σούλης, μιλά για τη γοητεία του έργου, τους συμβολισμούς του και τους ήρωές του:
Τι τον γοήτευσε στο έργο | Πολλά πράγματα με γοήτευσαν και με γοητεύουν στο “Τζιν Λεμόνι”, από την πρώτη κιόλας συζήτηση που είχα με τη συγγραφέα και ηθοποιό της παράστασης, Ζωή Ξανθοπούλου. Είναι ένα νέο έργο με σύγχρονους χαρακτήρες που, μέσα από τη συνύπαρξή τους, έρχονται να μας προβληματίσουν και να προβληματιστούν· να μας πουν τις ιστορίες τους, να μας κάνουν να ταυτιστούμε μαζί τους και να μας θέσουν προ των ευθυνών μας.
ΜΗΝ ΧΑΣΕΙΣ!
Το στοιχείο που με γοητεύει περισσότερο, είναι μάλλον, πως πρόκειται για μια μη ρεαλιστική συνθήκη-συνάντηση, σε ένα απόλυτα ρεαλιστικό πλαίσιο, όπου θα αναμετρηθούν το ηθικό με το νόμιμο και το ατομικό δικαίωμα με την κοινή γνώμη.
Το συμβολικό «Τζιν Λεμόνι» | Το δικό μας “τζιν λεμόνι” συμβολίζει τη ρωγμή. Το τζιν είναι ένα από τα πιο mainstream ποτά, με χαρακτηριστική πικρή γεύση, που χρειάζεται να “σπάσει” με κάτι — όπως ο χυμός λεμονιού — για να καταναλωθεί ευχάριστα. Αυτός ο χυμός είναι η ρωγμή του.
Τα πάντα έχουν μια ρωγμή: οι γνώμες, οι αντιλήψεις, οι άνθρωποι. Και αυτή η ευαλωτότητα είναι που έχει πραγματικά ενδιαφέρον σε όλα — η δυνατότητά τους να ανατραπούν».
Οι ήρωες του έργου | Οι ήρωες είναι ο Χρόνης και η Εύα. Δύο φαινομενικά απλοί άνθρωποι, πολύ διαφορετικοί μεταξύ τους, που θα συναντηθούν κάτω από μια ιδιαίτερη συνθήκη.
Ο Χρόνης (τον οποίο υποδύεται ο Δημήτρης Μπούρας) είναι ένας άνδρας που διανύει την τέταρτη δεκαετία της ζωής του, πάσχει από μια μορφή κατάθλιψης, αντιλαμβάνεται ως μάταιη την ύπαρξή του και αισθάνεται αδύναμος να ολοκληρώσει οτιδήποτε. Βρίσκεται να ακροβατεί μεταξύ ζωής και θανάτου. Η επιθυμία του να φύγει από αυτή τη ζωή και η αδυναμία του να το κάνει μόνος του, θα φέρει στο δρόμο του την Εύα.
Η Εύα (την οποία υποδύεται η Ζωή Ξανθοπούλου) είναι μια νεαρή γυναίκα που, λόγω της υπηρεσίας που παρέχει, είναι πιο αυστηρή, ένας σκοτεινός χαρακτήρας που παλεύει με τα δικά της τραύματα και ακροβατεί μεταξύ ηθικής και νομιμότητας. Θα μάθουμε σίγουρα λιγότερα για εκείνη, καθώς —όπως αναφέρει και η ίδια στο έργο— “δεν βρίσκεται εδώ γι’ αυτό”.
Δημήτρης Μπούρας: «Η τέχνη πρέπει να γεννά απορίες και όχι να δίνει απαντήσεις»
Ο ηθοποιός και σκηνοθέτης Δημήτρης Μπούρας, που ερμηνεύει τον ρόλο του Χρόνη, μοιράζεται τους λόγους για τους οποίους αξίζει να δούμε το «Τζιν Λεμόνι»:
1.) Γιατί είναι ένα ολόφρεσκο και υπέροχο κείμενο, γραμμένο με πολύ μεράκι από τη Ζωή Ξανθοπούλου — κι ένα έργο που, πέρα από τη βασική του θεματική, επιδέχεται πολλές ερμηνείες.
2.) Πρόκειται για το αποτέλεσμα μιας πανέμορφης σύμπραξης, μιας ομάδας που τα βρήκε και επικοινώνησε, κατά τη γνώμη μου, με έναν τόσο όμορφο τρόπο που —όπως όλες οι καλές συνεργασίες— το αποτέλεσμα δεν περνάει απαρατήρητο. Όταν το κλίμα και οι συνθήκες ευνοούν να είσαι ανοιχτός, να δοκιμάζεις, να δημιουργείς και να νιώθεις πως όλοι είστε στο ίδιο μήκος κύματος, αυτό σίγουρα βγαίνει προς τα έξω.
3.) Για τους προβληματισμούς που δημιουργεί. Από την πρώτη ανάγνωση, αλλά και σε κάθε πέρασμα του έργου, ανακαλύπτουμε νέες διαδρομές. Γεννιούνται απορίες, ξεκινούν πανέμορφες συζητήσεις — κι αυτό θεωρώ το πιο σημαντικό στη τέχνη: να γεννά απορίες και όχι να δίνει απαντήσεις. Ελάτε λοιπόν και σίγουρα θα θέλετε να συζητήσετε πολλά μετά.
4.) Δεν μπορεί να μη γίνει αναφορά και στους συντελεστές της παράστασης — σαν προσωπικότητες, σαν ταλέντα, σαν ολότητες. Ο καθένας στον τομέα του δίνει όλο του τον εαυτό: ο Νικόλας Σούλης στη σκηνοθεσία και στην πολύτιμη καθοδήγηση, η Ζωή Ξανθοπούλου, πέρα από το υπέροχο κείμενο, ερμηνεύει και τον έναν ρόλο μοναδικά. Ο Νίκος Θετάκης στους φωτισμούς και στις ηχητικές λεπτομέρειες, ενώ στις φωνές ακούγονται η αδελφή μου, Βασιλική Μπούρα, και ο φίλος και συνεργάτης μου, Κώστας Κουτρούλης. Με τέτοιους ανθρώπους είναι πραγματική ευτυχία να δημιουργείς.
5.) Τέλος, θέλω να αναφερθώ στον ανανεωμένο Χώρο Κ4. Είμαι μέλος μιας φανταστικής ομάδας που τρέχει αυτόν τον μικρό αλλά τόσο ζεστό και φιλόξενο χώρο στο Κουκάκι. Το να τον βλέπω να αλλάζει και να προχωρά είναι συγκινητικό. Φέτος έγινε μια τεράστια ανακαίνιση – κυρίως από τα υπόλοιπα μέλη της ομάδας, για να ειμαι ειλικρινής, μη το πάρω και πάνω μου (εντάξει, κάπως βοήθησα κι εγώ). Ο χώρος έχει αλλάξει προς το καλύτερο, και ανυπομονούμε να τον μοιραστούμε με το κοινό. Να γίνει ξανά ένας χώρος συνάντησης. Ξεκινάνε πανέμορφα ταξίδια… σύντομα μετά από μας θα ξεκινήσει και άλλη μια φοβερή παράσταση, το «Μπλε Υγρό» της Βίβιαν Στέργιου σε σκηνοθεσία Κώστα Κουτρούλη και γενικότερα τι να πω, συγκίνηση μόνο για όσα έρχονται και προσδοκούμε όλη η ομάδα να έρθουν ακόμα περισσότερα (που σίγουρα έρχονται).
Διαβάστε επίσης:
Τζιν λεμόνι, της Ζωής Ξανθοπούλου σε σκηνοθεσία Νικόλα Σούλη στον Χώρο K4