Σε μια εποχή στρατευμένων θέσεων (κινήματα δικαιωμάτων, εξαγγελίες νέου διαφωτισμού, κ.λπ) αλλά και επιταχυνόμενων καταρρεύσεων (γεωπολιτικών ισορροπιών, οικονομιών, κοινωνιών, κρατών…) θα θέλαμε να δοκιμάσουμε την αξία κάποιων βλεμμάτων που έχουν διαμορφωθεί από αυτή τη συγκυρία.
Ως ασταθή πλαισίωση των καλλιτεχνικών μας προτάσεων, υιοθετήσαμε τρεις έννοιες που θα μπορούσαν να στηρίξουν έναν κάποιο προσανατολισμό. Φωτίζουν την επεξεργασία και την απόσταση που απαιτείται για να μιλήσει ένα έργο τη γλώσσα των καιρών.
Οι ακρότητες αφορούν ό,τι μπορεί να θεωρηθεί «ακραίο» εντός ενός συστήματος, μιας κοινωνίας – ενός πολιτισμού ίσως. Ό,τι φέρνει τη συνοχή τους στο όριο θραύσης.
Οι επιβραδύνσεις είναι αναστοχαστικές αλλαγές ρυθμού για «να δούμε που βαδίζουμε» (για όσους θυμούνται τη Βασιλειάδου: «Η θεία απ΄το Σικάγο»!).
ΜΗΝ ΧΑΣΕΙΣ!
Οι αμφισημίες προκύπτουν από τον αβέβαιο απολογισμό των ιστορικών εξελίξεων. Μας καθιστούν επιφυλακτικούς απέναντί τους ή μας εξοικειώνουν με την ειρωνεία των φαινομένων.
Υπό το τριαδικό αυτό, ανοιχτό πλαίσιο, οι καλλιτεχνικές προτάσεις αλληλεπικαλύπτονται, συνηχούν, αντιτίθενται, συνομιλούν σαν poèmes simultanés, χωρίς την λυτρωτική επίκληση των μεγάλων αφηγήσεων. Αναδεικνύουν έτσι το στοιχείο της αβεβαιότητας ως αρετή προσανατολισμού αλλά υιοθετούν ταυτόχρονα την παζολινική προτροπή: «…Να είστε αδιάκοπα αγνώριστοι… να ξεχάσετε αμέσως τις μεγάλες επιτυχίες… να θέλετε να ταυτίζεστε με το διαφορετικό: να προκαλείτε σκάνδαλο, να βλαστημάτε».
Συμμετέχοντες: Δημήτρης Γεωργακόπουλος, Γιάννης Γρηγοριάδης, Ρία Δάμα, Γιώργος Διβάρης, Τάκης Καλδής, Μπάμπης Καραλής, Αντρέας Λυμπεράτος, Ελεάννα Μπαλέση, Ναυσικά Ρήγα, Τάσσος Τρανταφύλλου, Γιούλα Χατζηγεωργίου, KUNSTRUKT