Οι επαναλήψεις, οι νέες παραγωγές και οι διεθνείς συνεργασίες που διαμορφώνουν τον φετινό προγραμματισμοί του Εθνικού Θεάτρου. Δείτε το αναλυτικό πρόγραμμα της σεζόν 2026–2027.
Σημείωμα Καλλιτεχνικής Διευθύντριας
Το Εθνικό Θέατρο παρουσιάζει τον αναλυτικό προγραμματισμό του για τη φετινή θεατρική χρονιά και προσκαλεί σε έναν σκηνικό κόσμο γεμάτο ισχυρές θεατρικές εμπειρίες, γλωσσική πολυμορφία και διακαλλιτεχνική πρωτοπορία. Εστιάζει στο δυναμικό δίκτυο δημιουργών, ιδεών, θεατών, σκηνικών ερωτημάτων που ενεργοποιείται και το αποτυπώνει σε ένα οικοσύστημα, μια φανταστική αρχιτεκτονική κάτοψη ενός θεατρικού ιδεατού κτιρίου. Κάθε παράσταση και ένας χώρος. Κάθε χώρος και ένας ζωντανός πυρήνας δημιουργίας. Διαμορφώνουμε μια ουτοπική κάτοψη ενός πολυπρισματικού κτιρίου και δίνουμε τα κλειδιά που ανοίγουν όλα τα δωμάτια για ξεχωριστές, προσωπικές, απρόβλεπτες περιηγήσεις.
Το πρόγραμμά μας ξεκινά με επαναλήψεις παραστάσεων με ιδιαίτερη δυναμική, επανασυστήνει μεγάλα έργα και κλασικές δραματουργίες, διευρύνει τις συμπράξεις με δημιουργούς και θέατρα του εξωτερικού, ενισχύοντας το διεθνές εκτόπισμα του θεάτρου μέσα από ουσιαστική και συστηματική εξωστρέφεια, καλλιεργεί συνεργασίες με σημαντικούς εγχώριους φορείς. Ταυτόχρονα ενισχύει το διερευνητικό θέατρο του σήμερα, τον σκηνικό πειραματισμό, τη σύγχρονη γραφή για το θέατρο, τη σκέψη, τη συνδιαλλαγή, την κοινωνική και εκπαιδευτική του δράση μέσα από ένα ανανεωμένο και στοχευμένο δίκτυο εργαστηρίων και παράλληλων δράσεων.
Το δύο βασικά κτήρια του Εθνικού Θεάτρου βρίσκονται φέτος σε πλήρη λειτουργία: το κτήριο Τσίλλερ με τις τρεις σκηνές του: Κεντρική Σκηνή, Νέα Σκηνή «Νίκος Κούρκουλος», Αίθουσα Εκδηλώσεων, και το Θέατρο REX —που θα ανοίξει και πάλι τις πόρτες του μετά την ανακαίνισή του από το Υπουργείο Πολιτισμού με πόρους του Ταμείου Ανάκαμψης και Ανθεκτικότητας—, με την κεντρική του σκηνή «Μαρίκα Κοτοπούλη», εκείνη της «Ελένης Παπαδάκη» στο ισόγειο για την Παιδική σκηνή, και εκείνη της «Κατίνας Παξινού» για την Πειραματική σκηνή του θεάτρου στο υπόγειο. Επιπλέον, ο κάτω χώρος στο Θέατρο Δίπυλον φιλοξενεί, για 2η χρονιά, παραγωγές του Οργανισμού, ενώ ο 1ος όροφος της Δημοτικής Πινακοθήκης ορισμένα από τα εκπαιδευτικά εργαστήρια του Μικρού Εθνικού.
ΜΗΝ ΧΑΣΕΙΣ!
Η πρώτη μας χρονιά ανέδειξε ένα Εθνικό Θέατρο που αναγνωρίζει τη δύναμη του θεσμικού του ρόλου και αναζητά διαρκώς νέους τρόπους να συνδέει ανθρώπους, ιδέες και εποχές — διευρύνοντας, στην πράξη, τόσο τα δικά του όρια όσο και αυτά της σκέψης μας. Το Εθνικό Θέατρο, παρά την απαιτητική για τον οργανισμό πυκνότητα του προγραμματισμού, απέδειξε ότι μπορεί να ανταποκριθεί σε κάθε είδους μεγάλες προκλήσεις. Να είναι ένας κορυφαίος διεθνούς εμβέλειας πολιτιστικός οργανισμός. Το γεγονός ότι στη συντριπτική πλειοψηφία τους τόσο οι παραστάσεις όσο και οι παράλληλες δράσεις μας σημείωσαν καθολική πληρότητα, και συγκέντρωσαν το ενδιαφέρον θεατών που ήρθαν στο Εθνικό για πρώτη ή για πολλοστή φορά, μας γεμίζει δύναμη για τη συνέχεια.
Ανυπομονούμε για τη φετινή θεατρική περίοδο, εργαζόμαστε για μια ουσιαστική φιλοξενία σε όλα τα κτίρια του Εθνικού Θεάτρου, ανοίγουμε τους χώρους του για μια φυσική αλλά και νοητή περιήγηση, γόνιμες συναντήσεις, ουσιαστική σκέψη και συνδιαλλαγή, εμπειρίες που διαρκούν, απρόσκοπτη συν-κίνηση ή αβίαστη ψυχαγωγία.
Αγαπητές/οί θεάτ(ρι)ες, μη διστάσετε, ανοίξτε όσες πόρτες μπορείτε και αφεθείτε στην εμπειρία που κρύβεται εκεί. Ανοίξτε τις πόρτες του θεάτρου και ζήστε ελεύθερα.
-Αργυρώ Χιώτη
Η «κάτοψη» της νέας σεζόν 2026 – 2027
ΕΠΙΣΤΡΕΦΟΥΝ
[βιβλιοθήκη]
ΙΕΡΟΤΕΛΕΣΤΙΑ του Guillaume Poix | σε μια ιδέα της Lorraine de Sagazan | Μετάφραση: Δήμητρα Κονδυλάκη | Σκηνοθεσία: Χρήστος Θεοδωρίδης | Νέα Σκηνή «Νίκος Κούρκουλος» | Κτήριο Τσίλλερ | Πρεμιέρα: 1 Οκτωβρίου 2026 | 2ος χρόνος
Αντλώντας έμπνευση από 300 συνεντεύξεις που συγκεντρώθηκαν μεταξύ 2020 και 2021, μια περίοδο αυξημένης συλλογικής μοναξιάς, ο δημοφιλής Γάλλος θεατρικός συγγραφέας και δραματουργός Guillaume Poix γράφει την Ιεροτελεστία (Un Sacre), υφαίνοντας ένα χρονικό απώλειας που, μέσα από «μικρές» ιστορίες ανθρώπων, καταλήγει στη «μεγάλη» Ιστορία της ανθρωπότητας. Αναγνωρίζοντας το θέατρο ως ιεροτελεστία της πραγματικότητας και ενισχύοντας το σκηνικό συμβάν με ζωντανή μουσική επί σκηνής, η παράσταση, μετά τη θερμότατη υποδοχή που της επιφύλαξε το κοινό την περσινή θεατρική περίοδο, επιστρέφει ως μια συλλογική ανάσα, μια αναπόφευκτη και φωτεινή μαρτυρία της ανθρώπινης ζωής. Γιατί το μόνο που μπορείς να κάνεις στον κόσμο που έχουμε φτιάξει, είναι να συνεχίσεις να υπάρχεις. Η ύπαρξη ως επανάσταση, λοιπόν.
[κήποι]
KONTAKTHOF της Pina Bausch | Μία σύμπραξη με το Pina Bausch Foundation | Κεντρική Σκηνή | Κτήριο Τσίλλερ | Πρεμιέρα: 9 Οκτωβρίου 2026 | 2ος χρόνος
Μετά την τεράστια επιτυχία που σημείωσε την περσινή καλλιτεχνική περίοδο το Kontakthof, η ξεχωριστή σκηνική αναβίωση ενός από τα πιο εμβληματικά έργα της Pina Bausch, με τη συμμετοχή 22 ξεχωριστών ερμηνευτ(ρι)ών από την Ελλάδα, 21 έως 55 χρόνων, επιστρέφει στην Κεντρική Σκηνή του Κτηρίου Τσίλλερ για λίγες μόνο παραστάσεις. «Το Kontakthof», είχε πει η σπουδαία χορογράφος, «είναι ένας τόπος όπου συναντιούνται άνθρωποι που αποζητούν επαφή. Να φανερώσεις τον εαυτό σου, να τον αρνηθείς. Με φόβους. Επιθυμία. Απογοητεύσεις. Απελπισία. Πρώτες εμπειρίες. Πρώτες απόπειρες. Τρυφερότητα και ό,τι προκύπτει απ’ αυτή — αυτό ήταν σημαντικό θέμα στο έργο. […] Να αποκαλύπτεις πτυχές του εαυτού σου, να ξεπερνάς τον εαυτό σου.»
[παιδικό δωμάτιο]
Ο ΒΥΣΣΙΝΟΚΗΠΟΣ του Αντόν Τσέχωφ | Μετάφραση: Χρύσα Προκοπάκη | Διασκευή — Σκηνοθεσία: Έκτορας Λυγίζος | Κεντρική Σκηνή | Κτήριο Τσίλλερ | Πρεμιέρα: 28 Νοεμβρίου 2026 | 2ος χρόνος
Ένα από τα εμβληματικότερα έργα του παγκόσμιου ρεπερτορίου, ο Βυσσινόκηπος του Αντόν Τσέχωφ, σε διασκευή και σκηνοθεσία Έκτορα Λυγίζου, επιστρέφει για λίγες παραστάσεις, μετά τη μεγάλη επιτυχία που σημείωσε την περσινή θεατρική περίοδο, στην Κεντρική Σκηνή του Κτηρίου Τσίλλερ. Με έναν 10μελή θίασο ξεχωριστών ερμηνευτ(ρι)ών, όχημα την εξαιρετική μετάφραση της Χρύσας Προκοπάκη και με όρους ενός ιδιότυπου «μουσικού ρεαλισμού» —όπου η παρτιτούρα είναι το κείμενο και τα μουσικά όργανα οι ανθρώπινες φωνές— η ιλαρή και συγχρόνως σπαρακτική αυτή τραγικωμωδία μιλά για την αέναη προσπάθεια του ανθρώπου να εξορκίσει τον τρόμο της Αβύσσου και του Άπειρου, τη σιωπή και το κενό, που ανά πάσα στιγμή απειλούν να τον αφανίσουν. Με τη δράση να τοποθετείται εξ ολοκλήρου στο καθιστικό/σέρα μιας ρωσικής ντάτσας, το τσεχωφικό κύκνειο άσμα παρουσιάζεται ως ένα κατεξοχήν έργο συνόλου, 42 χρόνια μετά το τελευταίο του ανέβασμα από το Εθνικό Θέατρο.
ΝΕΕΣ ΠΑΡΑΓΩΓΕΣ
ΚΤΗΡΙΟ ΤΣΙΛΛΕΡ
[αίθριο]
ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΤΗΣ ΜΠΕΡΝΑΡΝΤΑ ΑΛΜΠΑ του Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα | Μετάφραση: Έφη Γιαννοπούλου | Σκηνοθεσία: Ιώ Βουλγαράκη | Κεντρική Σκηνή | Κτήριο Τσίλλερ | Πρεμιέρα: 20 Ιανουαρίου 2027
Το Σπίτι της Μπερνάρντα Άλμπα γράφτηκε το 1936 και μέχρι το 1964 η Δικτατορία του Φράνκο απαγόρευε τη σκηνική του παρουσίαση στην Ισπανία. Τι ήταν εκείνο που έκανε το έργο επικίνδυνο για ένα τόσο ισχυρό καθεστώς; Εννιά γυναίκες μένουν κλεισμένες στο σπίτι τους, χωρίς κοινωνική, προσωπική, σεξουαλική ζωή, υπό την τυραννία της Μπερνάρντα Άλμπα η οποία μετατρέπει αυτό το σπίτι σε μια άτυπη φυλακή. Ένας στιβαρός πατριαρχικός μηχανισμός ακμάζει εκεί μέσα, χωρίς μάλιστα ποτέ να εμφανιστεί ένας άνδρας επί σκηνής. Ένας τόπος ελέγχου, καταστολής και εμμονής χωρίς ποτέ η συμμόρφωση να επιβληθεί από φορείς θεσμικής εξουσίας. Σήμερα ένα συμπαγές και αχανές οικοδόμημα καλλιέργειας φόβου και παραγωγής απελπισίας εργάζεται αδιάκοπα για να θρέψει μέσα μας τη βεβαιότητα ότι κάθε σκέψη αλλαγής του κόσμου είναι μάταιη και κάθε χειρονομία αλληλεγγύης καταδικασμένη. Μέσα σε αυτή την πραγματικότητα και χάρη στο ποιητικό του σθένος, ίσως το έργο παραμένει ακόμη επικίνδυνο. Η παράσταση θα απογυμνώσει την ιστορία αυτών των γυναικών από το ιστορικό και τοπικό της περίβλημα, που μπορεί να τη λειάνει, προκειμένου να την αφηγηθεί ως μια άχρονη πολιτική αλληγορία για τη δυστοπία που ζούμε. Γιατί το Σπίτι έρχεται και ξανάρχεται. Αλλάζει εποχές, πρόσωπα, μορφές· και κάθε φορά μας βρίσκει μέσα του.
Το κλασικό αριστούργημα του Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα επιστρέφει στην Κεντρική Σκηνή του Εθνικού Θεάτρου έπειτα από τρεις δεκαετίες, με τη Φιλαρέτη Κομνηνού στον ρόλο της Μπερνάρντα Άλμπα και ένα ξεχωριστό, αποκλειστικά γυναικείο, ensemble ερμηνευτριών διαφορετικών καλλιτεχνικών γενεών.
[εξομολογητήριο]
ΤΡΙΚΥΜΙΑ | εμπνευσμένο από το ομώνυμο έργο του Ουίλλιαμ Σαίξπηρ | Κείμενο — Σκηνοθεσία: Dmitry Krymov | Κεντρική Σκηνή | Κτήριο Τσίλλερ | Πρεμιέρα: 14 Απριλίου 2027| Παγκόσμια πρεμιέρα
Το Εθνικό Θέατρο υποδέχεται για πρώτη φορά στην Ελλάδα τον διεθνώς καταξιωμένο σκηνοθέτη, σκηνογράφο, ζωγράφο και παιδαγωγό Dmitry Krymov. Μια από τις σημαντικότερες μορφές του σύγχρονου θεάτρου, με πολυάριθμες διακρίσεις —ανάμεσά τους τα βραβεία Stanislavsky, Grand Prix στην Κουαντριενάλε της Πράγας, Herald Angels του Διεθνούς Φεστιβάλ του Εδιμβούργου, και πέντε Χρυσές Μάσκες— και θριαμβευτική πορεία σε κορυφαίους θεατρικούς οργανισμούς, φεστιβάλ και μουσεία παγκοσμίως.
Με αφετηρία την προσωπική του εμπειρία ως αυτοεξόριστου τα τελευταία τέσσερα χρόνια από τη Ρωσία, ο Krymov θα ανεβάσει τη δική του εκδοχή της «Τρικυμίας», ανασυνθέτοντας το αποκαλούμενο «αποχαιρετιστήριο» σαιξπηρικό έργο —με μια ομάδα Ελλήνων/ίδων ηθοποιών και τη μουσική υπογραφή του Θοδωρή Οικονόμου— ως μια πολιτική και υπαρξιακή έκρηξη, που θέτει στο επίκεντρο την εκδίκηση, τη συγχώρεση και την ηθική ευθύνη. Μια σπάνια σκηνική κατάθεση, μέσα από τον αναρχικό, ποιητικό και απρόβλεπτο θεατρικό του κόσμο. Μια παράσταση — ιδιότυπη φαντασμαγορία.
Ο Πρόσπερο βρίσκεται έξω από την πατρίδα του και επιστρέφει σε έναν τόπο που έχει αλλάξει, όπως και ο ίδιος, με το μαγικό ραβδί του εδώ να έχει αντικατασταθεί από πραγματικά μέσα εξόντωσης. Η νέα πόλη παρουσιάζεται ως ένα θαύμα εκσυγχρονισμού και ευημερίας, που προσποιείται πως σβήνει το έγκλημα που προηγήθηκε. Μετά το τέλος του πολέμου, όμως, τα ερωτήματα που προκύπτουν είναι αδήριτα: εκδικείσαι ή όχι; Τι κάνεις με όσα σου έχουν συμβεί; Και μπορεί, μετά τη βία, να υπάρξει ξανά μια κοινή ζωή;
ΝΕΑ ΣΚΗΝΗ «ΝΙΚΟΣ ΚΟΥΡΚΟΥΛΟΣ»
[σοφίτα]
ΔΡΑΚΟΥΛΑΣ του Μπραμ Στόκερ | Μετάφραση: Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης | Δραματουργική επεξεργασία: Κωνσταντίνος Ντέλλας, Δημοσθένης Παπαμάρκος | Σκηνοθεσία: Κωνσταντίνος Ντέλλας | Κτήριο Τσίλλερ | Νέα Σκηνή «Νίκος Κούρκουλος» | Πρεμιέρα: 16 Δεκεμβρίου 2026
…ἤκουσα ὡσὰν ἀπὸ κάτω ἀπὸ τὴν κοιλάδα πολλῶν λύκων ὠρυγμόν.
Οἱ ὀφθαλμοὶ τοῦ Κόμητος ἔλαμψαν καὶ εἶπεν.
– Ἀκοῦτέ τα, τὰ τέκνα τῆς νυκτός. Ποίαν μουσικὴν ἀποτελοῦν!
Το 1903 δημοσιεύεται στις επιφυλλίδες της εφημερίδας Το Νέον Άστυ «τὸ περιεργότερον μυθιστόρημα ποὺ ἐδημοσιεύθη εἰς ἑλληνικὴν ἐφημερίδα…» με τίτλο Ο Πύργος του Δράκουλα, όπως το μετέφρασε ο Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης. Η ιστορία της προσωποποίησης του απόλυτου κακού ξετυλίγεται μέσα από το γλωσσικό παπαδιαμαντικό σύμπαν, δημιουργώντας έναν κόσμο που ρέει ανάμεσα στην ωμότητα και την ποίηση. Ο Κωνσταντίνος Ντέλλας μαζί με μια ομάδα καλλιτέχνιδων και καλλιτεχνών συνθέτει την αφήγηση της ιστορίας του Δράκουλα, ως μια παρτιτούρα σωμάτων και φωνών, ηχογραφημένου και επί σκηνής λόγου, ανατολικής φόρμας και δυτικού γοτθικού στοιχείου, οπτικής και ακουστικής αίσθησης, εξερευνώντας την εμπειρία ενός σκηνικού «ανάμεσα».
Ημερολόγια, επιστολές, τηλεγραφήματα και άρθρα εφημερίδων συνθέτουν το χρονικό της κατάλυσης της λογικής από το τέλειο τέρας, τον Κόμη Δράκουλα, ο οποίος συμπυκνώνει στο παραβατικό σώμα και τη γοητεία του, τις αναρίθμητες αγωνίες και τους φόβους της κοινωνίας απέναντι σε οτιδήποτε μη πλαισιωμένο. Ο αρχετυπικός Ξένος εισβάλει στην μεγαλύτερη αποικιακή δύναμη της εποχής, τη Μ. Βρετανία, για να καταλύσει τα πάντα, αποδεικνύοντας τη σαθρότητα του αυστηρά δομημένου και άκαμπτου συστήματος σε σχέση με τη φυλή, το φύλο, την τάξη και την σεξουαλικότητα.
Στο τέλος της ιστορίας, το ξένο στοιχείο εκδιώκεται, ο Δράκουλας εξοντώνεται (;) και οι θηρευτές του, επιστρέφουν νικητές στις προηγούμενες ζωές τους. Τι θριαμβεύει όμως τελικά; Τι αποκαθίσταται; Το μοντέλο της ευρωπαϊκής λευκής καθαρότητας, όπου οι έμφυλοι ρόλοι είναι και πάλι τακτοποιημένοι και όλα είναι ήσυχα και άνισα στο όνομα της κανονικότητας, είναι εδώ. Έτοιμο να αφήσει πίσω του το δυσάρεστο συμβάν και να ξεχάσει οτιδήποτε έπραξε στο όνομα της ανθρωπότητας.
[κουζίνα]
ΔΕΣΠΟΙΝΙΣ ΔΙΕΥΘΥΝΤΗΣ των Κώστα Πρετεντέρη και Ασημάκη Γιαλαμά | Σκηνοθεσία: Αικατερίνη Παπαγεωργίου | Κτήριο Τσίλλερ | Νέα Σκηνή «Νίκος Κούρκουλος» | Πρεμιέρα: 17 Μαρτίου 2027
Έργο με χαρακτηριστική «διπλή ζωή» —έχοντας γνωρίσει επιτυχία τόσο στο θέατρο όσο και στον κινηματογράφο— επανέρχεται μέσα από μια σύγχρονη δραματουργική προσέγγιση, για να φωτίσει εκ νέου τα ζητήματα ταυτότητας, εξουσίας και κοινωνικών ρόλων και να αναδείξει πόσο προκλητικά επίκαιρο παραμένει. Στο επίκεντρο βρίσκεται μια ηρωίδα που κινείται διαρκώς ανάμεσα στο προσωπείο και την πραγματική της ταυτότητα, αποκαλύπτοντας τη ρευστότητα των κοινωνικών συμβάσεων μιας εποχής, όπου η δημόσια εικόνα και η ιδιωτική ζωή βρίσκονται σε συνεχή διαπραγμάτευση. Ο έρωτας εγγράφεται σ’ αυτό το πεδίο έντασης, φανερώνοντας όλες τις ρωγμές που προκαλούνται, όταν το προσωπικό διαμεσολαβείται από το κοινωνικό. Με σεβασμό στον ρυθμό και το χιούμορ του πρωτοτύπου, η παράσταση θέτει ένα καίριο ερώτημα: ποια είναι η θέση της γυναίκας στον εργασιακό χώρο, όταν οι κανόνες του παιχνιδιού έχουν γραφτεί από άλλους; Μια «κλασική» κωμωδία που δεν ανήκει στο παρελθόν, αλλά μας κοιτάζει κατάματα στο παρόν.
ΘΕΑΤΡΟ REX
ΣΚΗΝΗ «ΕΛΕΝΗ ΠΑΠΑΔΑΚΗ» | ΠΑΙΔΙΚΗ ΣΚΗΝΗ
[καταφύγιο]
ΡΟΜΠΕΝ, Η ΚΑΡΔΙΑ ΤΟΥ ΔΑΣΟΥΣ του Δημήτρη Κουρούμπαλη | Σκηνοθεσία: Δημήτρης Κουρούμπαλης — Φρόσω Κορρού | Θέατρο REX | Σκηνή «Ελένη Παπαδάκη» | Πρεμιέρα: 30 Οκτωβρίου 2026
Ο Ρόμπιν είναι νέος δασοφύλακας. Η αγάπη του για το δάσος τον οδήγησε σε αυτή τη δουλειά και στην υπηρεσία του Επιτρόπου που εξουσιάζει τον τόπο. Ο Επίτροπος δεν αγαπάει τα δάση. Αγαπάει το κέρδος. Μέρος του σχεδίου του για «εκσυγχρονισμό» της περιοχής είναι να εξαφανίσει το δάσος για να φτιάξει δρόμους, εργοστάσια, ξενοδοχεία, ορυχεία, ζωολογικούς κήπους. Στην προσπάθειά του να εμποδίσει τη μεγαλομανία του Επιτρόπου, ο Ρόμπιν κηρύσσεται παράνομος. Δεν είναι, όμως, μόνος. Στην καρδιά του δάσους ιδρύεται μια κοινότητα από ανθρώπους που το λέει η καρδιά τους και ο Ρόμπιν γίνεται Ρομπέν.
Μια σκηνική αφήγηση βαθιάς οικολογικής ευαισθησίας, αλληλεγγύης και αυταπάρνησης, που —με όχημα τη μουσική, τα τραγούδια και σκηνικές μάχες που θυμίζουν κινηματογράφο— θα μεταφέρει μικρούς και μεγάλους σε ένα ολοζώντανο δάσος γεμάτο μυρωδιές, ήχους και χρώματα. Μια θεατρική εμπειρία —που θα περιλαμβάνει κι ένα ειδικά σχεδιασμένο εκπαιδευτικό εργαστήριο, που επιμελούνται η Σάντυ Μακροπούλου και Ελένη Μιχαηλίδου— η οποία θα εμπνεύσει, θα συγκινήσει και θα ενεργοποιήσει τη φαντασία των παιδιών, επανασυνδέοντάς τα με το πολύτιμο καταφύγιο που χάνουμε: το δάσος.
ΣΚΗΝΗ «ΜΑΡΙΚΑ ΚΟΤΟΠΟΥΛΗ»
[αίθουσα χορού]
ΠΟΛΥ ΚΑΚΟ ΓΙΑ ΤΟ ΤΙΠΟΤΑ | Βασισμένο στην ομώνυμη κωμωδία του Ουίλλιαμ Σαίξπηρ | Απόδοση — Διασκευή: Έρι Κύργια | Σκηνοθεσία: Κωνσταντίνος Ρήγος | Θέατρο REX | Σκηνή «Μαρίκα Κοτοπούλη» | Πρεμιέρα: 9 Δεκεμβρίου 2026
Ο Κωνσταντίνος Ρήγος επιστρέφει στο Εθνικό Θέατρο, μεταμορφώνοντας το εκλεπτυσμένο παιχνίδι ερωτικών παρεξηγήσεων του Ουίλλιαμ Σαίξπηρ «Πολύ κακό για το τίποτα», σε ένα αστραφτερό σόου. Με τους έμφυλους ρόλους να αποδομούνται με κομψότητα και δηκτική ειρωνεία, η ευφάνταστη κωμωδία μεταφέρεται στο πλατό μιας ψυχαγωγικής εκπομπής, με απίθανα σκετς — καταλύτες πλήρους… αποδιοργάνωσης! Ζωντανή μουσική, κωμική ένταση, πλάνη και αποπλάνηση, απιστίες και κακοπιστίες, παλιές έριδες, μεταμφιέσεις, και κρυφακούσματα συνθέτουν άλλοτε ένα παιχνιδιάρικο τέχνασμα, που οδηγεί στον έρωτα και την αυτογνωσία, και άλλοτε μια σκοτεινή ίντριγκα που προκαλεί καταστροφή.
Ένας έμπειρος παρουσιαστής τηλεοπτικών σόου ετοιμάζεται για την πρεμιέρα του νέου του εγχειρήματος, όπου στο επίκεντρο βρίσκονται η εκρηκτική σχέση του Βενέδικτου και της Βεατρίκης — ενός σπινθηροβόλου ντουέτου ευφυΐας, αντιπαράθεσης και έλξης — αλλά και ο επικείμενος γάμος της Ηρώς με τον νεαρό Κλαούντιο, που κανείς δεν ξέρει αν τελικά θα πραγματοποιηθεί. Όμως, καθώς το παιχνίδι των παρεξηγήσεων ξεκινά, τίποτα δεν μένει όπως είχε σχεδιαστεί. Το περίφημο παιχνίδι ανάμεσα στο “nothing” και το “noting” επικυρώνει την αίσθηση πως η πραγματικότητα δεν βιώνεται, αλλά κατασκευάζεται. Και εμείς μένουμε να αναρωτιόμαστε τι είναι αλήθεια και τι μυθοπλασία…
[τραπεζαρία]
ΜΠΑΝΑΛ. ΜΙΑ ΜΕΡΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΓΙΝΕ ΤΙΠΟΤΑ. | Της Χαράς Κότσαλη | Θέατρο REX | Σκηνή «Μαρίκα Κοτοπούλη» | Πρεμιέρα: 8 Μαΐου 2027
Τίποτα σημαντικό δεν συνέβη εκείνη τη μέρα, κανείς σπουδαίος δεν γεννήθηκε ή πέθανε, κανένας πόλεμος δεν ξεκίνησε ή τελείωσε. Με μεικτό θίασο ηθοποιών και χορευτ(ρι)ών, το Μπανάλ. Μια μέρα που δεν έγινε τίποτα είναι μια παράσταση για τις ασήμαντες μέρες, για το πώς ζούμε, πώς αναπνέουμε και πώς αφηγούμαστε τις ζωές μας μέσα στον ασφυκτικό χώρο του σύγχρονου καπιταλισμού, όλες εκείνες τις ημέρες που «δεν γίνεται τίποτα».
Οι ερμηνευτ(ρι)ες μοιράζονται την άλλοτε μονοπρόσωπη και άλλοτε συλλογική αφήγηση. Γίνονται εναλλάξ πρόσωπα που υπάρχουν κάπου στον κόσμο, αντικείμενα, ήχοι και μηχανισμοί. Ανθρώπινοι και μη ανθρώπινοι δράστες συνυπάρχουν: ήχοι διαμερισμάτων, χορωδίες, δημοτικές μπάντες, χοροεσπερίδες, αποφοιτήσεις, διαγραφές, γάμοι, διαζύγια, μαγνητικοί τομογράφοι, πρόβες, απελπισμένες προσπάθειες συναρμολόγησης fast furniture επίπλων, συγκρούσεις, αφανισμοί σε ζωντανή μετάδοση, αλλαγές σκηνικών, απρόσμενες μετεωρολογίες, θνησιγενείς χοροί και σύντομες συναντήσεις, όλα συνυπάρχουν σε ένα σκηνικό οικοσύστημα καθημερινών φαινομένων, όπου το ιδιωτικό και το συλλογικό, το τοπικό και το παγκόσμιο, το επίκαιρο και το διαχρονικό διαπλέκονται. Το θεαματικό εισβάλλει στο καθημερινό και το ασήμαντο μετατρέπεται σε πεδίο σύγκρουσης για το νόημα.
Μια παράσταση για την αβέβαιη θέση μας μέσα στον κόσμο, για το υπαρξιακό κωμικό δράμα που είναι το 24ωρο.
Με την παράσταση «Μπανάλ. Μια μέρα που δεν έγινε τίποτα» το Εθνικό Θέατρο συμμετέχει στην ευρωμεσογειακή σύμπραξη «Κοινές Όχθες» (“Rivages Communs“), ένα δίκτυο συνεργασίας τεσσάρων θεάτρων στη Γαλλία: Théâtre de la Bastille στο Παρίσι, la Scène nationale de l’Essonne στο Ρι-Ορανζί, le Théâtre des 13 vents στο Μονπελιέ και το Théâtre Joliette στη Μασσαλία. Στόχος του δικτύου είναι η αμοιβαία ενίσχυση της παραγωγής και κυκλοφορίας έργων της σύγχρονης δημιουργίας σε ολόκληρη τη λεκάνη της Μεσογείου μέσα από συμπράξεις, ανταλλαγές και φιλοξενίες καλλιτεχνιδών/ών.
[σεπαρέ]
ΜάΜΑ | Της Γλυκερίας Μπασδέκη | Σκηνοθεσία: Παυλίνα Μάρβιν | Για περιορισμένο αριθμό παραστάσεων | Θέατρο REX | Σκηνή «Μαρίκα Κοτοπούλη» | Πανελλήνια πρώτη | Πρεμιέρα: 10 Μαρτίου 2027
Στην ολοκληρωμένη πλέον του μορφή ανεβαίνει το έργο της θεατρικής συγγραφέως και ποιήτριας Γλυκερίας Μπασδέκη ΜάΜΑ —καρπός της δράσης «Σαλόνια Γλώσσας», που εγκαινίασε την περσινή θεατρική περίοδο το Εθνικό Θέατρο—, σε σκηνοθεσία της ποιήτριας, συγγραφέως και σκηνοθέτριας Παυλίνας Μάρβιν. Στον ομώνυμο ρόλο η Μάρθα Φριντζήλα.
Σε ένα εσώκλειστο σύμπαν Μητέρα/Τροφός/Βασίλισσα/Πρωθυπουργός είναι η ΜάΜΑ, η Μεγάλη Ζητιάνα. Μαζί της σέρνει τα δύο ζητιανόπουλα, το Λιτσάκι και τον Κλανιά. Τα ζητιανόπουλα, με σωματική ανάπτυξη 10χρονου και πνευματική 5χρονου, υπακούουν μπροστά στην αδυσώπητη ανάγκη της πείνας, της τεράστιας αυτής δύναμης που «καταβροχθίζει» το έργο από την αρχή μέχρι το τέλος του.
Η «επανάσταση» θα έρθει από τον καρπό της κοιλίας της Σταυρούλας της γκαστρωμένης που θα φέρει στον κόσμο τον ξανθό, γαλανομάτη (και υπέρμαχο του «δωρεάν ψωμιού για όλους»), Ερχόμενο. Εκείνος θα αναλάβει την επιχείρηση, η ΜάΜΑ θα εκπέσει σε Σύμβουλο επαιτείας, ενώ τα ζητιανόπουλα θα συνεχίσουν, χορτάτα προσωρινά, την τέχνη που διδάχτηκαν, λατρεύοντας ως Θεό το νέο αφεντικό.
Η ΜάΜΑ είναι ένα θεολογικό θρίλερ, μια αλληγορία για την πείνα, την εκμετάλλευση, την πίστη, την ηγεσία. Στη «μάμα» τα όρια ανάμεσα στο Καλό και το Κακό είναι θολά. Το «ζητιανομάγαζο» είναι η μόνη υπαρξιακή σταθερά.
Οι συντελεστές/τριες και η διανομή θα ανακοινωθούν σύντομα.
ΠΕΙΡΑΜΑΤΙΚΗ ΣΚΗΝΗ |ΘΕΑΤΡΟ REX — ΣΚΗΝΗ «ΚΑΤΙΝΑ ΠΑΞΙΝΟΥ»
Η Πειραματική σκηνή, με Υπεύθυνους τον Ακύλλα Καραζήση και τη Νεφέλη Μαϊστράλη, εξελίσσει τη φετινή της διαδρομή —Διαρκής Ανοιχτή Πρόβα & Παραστάσεις – «Σκίτσα»—, αναπτύσσοντας την ερευνητική της πορεία πάνω στη συνύπαρξη καλλιτεχν(ιδ)ών και την επιμονή στη διαδικασία έναντι του αποτελέσματος.
[υπόγειο I]
Α’ Περίοδος | ΜΑΚΜΠΕΘ: 16 ΚΑΡΕ ΤΡΑΒΗΓΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΡΟΣΠΕΡΟ ΜΕ ΚΑΜΕΡΑ ΜΙΑΣ ΧΡΗΣΗΣ | Θέατρο REX | Σκηνή «Κατίνα Παξινού»| Πρεμιέρα: 5 Νοεμβρίου 2027
Μια κολεκτίβα καλλιτεχν(ιδ)ών — μια ζωγράφος—δραματουργός, ένας performer—ιστορικός, μια λυρική τραγουδίστρια, ένας ακροβάτης-αφηγητής, ένας skipper, μια χορεύτρια, τρεις ηθοποιοί κι ένας αρχαιολόγος εξερευνούν το δίπολο εξουσία/ουτοπία. Ο Μακμπέθ και η Τρικυμία, δύο εμβληματικά σαιξπηρικά έργα, είναι η βάση, η αφετηρία. Εδώ μπαίνει και ο απαραίτητος αναχρονισμός του Θεάτρου: Η Αναγέννηση επιλέγεται ως ιστορικός καμβάς των έργων, εποχή όπου η δίψα για κυριαρχία, όπως και η λαχτάρα για μια μαγική ζωή, συναντιούνται στην πιο γυμνή τους μορφή. Αυτός ο πολύχρωμος, ζωντανός πίνακας, βγαλμένος απ’ το Μουσείο, τοποθετημένος σήμερα στο κέντρο της Αγοράς, του Δημόσιου Χώρου, είναι ο στόχος της ομάδας, με πειραματισμό πάνω στα όρια των ήχων, της εικόνας, του θορύβου και της σιωπής, της κίνησης και της ζωγραφικής χειρονομίας και όλα αυτά βουτηγμένα στο πάντα ζωντανό παρελθόν.
Η νέα παραγωγή της Πειραματικής Σκηνής αποπειράται να δραπετεύσει από τα ασφυκτικά όρια του Θεάτρου και να δοκιμάσει διαφορετικούς τρόπους συνάντησης με το κοινό. Έτσι, μέσα από μια πρωτότυπη εναλλαγή μορφών, χρήσεων και δοκιμών του σαιξπηρικού υλικού, η εμπειρία αλλάζει κατά τη διάρκεια της εβδομάδας.
Τις Τετάρτες, οι θεατές θα συμμετέχουν σε μια ιδιότυπη performance: μια ανοιχτή πρόσβαση στα υλικά της παράστασης, με τη συμμετοχή εκλεκτών καλεσμένων από διαφορετικά πεδία των τεχνών και των επιστημών — ζωγράφων, μουσικών, συγγραφέων κ.ά. — αλλά και του ίδιου του κοινού. Μια συνάντηση που μπορεί να οδηγήσει σε χορό, τραγούδι, απαγγελίες και άλλες απρόβλεπτες δράσεις. Διάρκεια: έως δύο ώρες.
Από την Πέμπτη έως και το Σάββατο οι θεατές παρακολουθούν τη συγκροτημένη σκηνική μορφή του υλικού ως παράσταση, διάρκειας μίας ώρας και σαράντα λεπτών.
Τις Κυριακές, η Ανοιχτή Πρόβα συνεχίζεται για 2η χρονιά ως ένα ιδιότυπο director’s cut. Η Ανοιχτή Πρόβα ανοίγεται σε κάθε είδους υλικό, ελευθερώνεται, μεταβάλλεται και εμπλουτίζεται παρουσία του κοινού, το οποίο μπορεί να εισέρχεται και να αποχωρεί ελεύθερα οποιαδήποτε στιγμή. Διάρκεια: τέσσερις ώρες, με διαλείμματα.
Παρόλα αυτά, και πάλι: «Μη φοβάστε, είναι Θέατρο»
[υπόγειο II]
Β’ Περίοδος | ΚΙΒΩΤΟΣ | Θέατρο REX — Σκηνή «Κατίνα Παξινού» | Πρεμιέρα: 27 Ιανουαρίου 2027
Τη δεύτερη περίοδο, υπό τον συντονισμό και την επιμέλεια της Νεφέλης Μαϊστράλη, η Πειραματική Σκηνή συνεχίζει την ερευνητική της πορεία πάνω στη συνύπαρξη καλλιτεχνών και προτάσσει νέες φόρμες της δημιουργικής διαδικασίας.
Στο επίκεντρο τίθεται η έννοια της συνδημιουργίας και της καλλιτεχνικής συνύπαρξης τόσο στην παραγωγή θεατρικού κειμένου όσο και στη σκηνοθετική προσέγγιση. Το νέο πολυσυλλεκτικό έργο της Πειραματικής ονομάζεται «Κιβωτός», ως συμβολικός τόπος διαφύλαξης και διερεύνησης των πρώτων Ιστοριών. Των ιστοριών που γεννήθηκαν μαζί με το ανθρώπινο γένος και έγιναν αναπόσπαστο κομμάτι της ουσίας του.
Η νέα δραματουργία θα προκύψει από τον Γιάννη Κεντρωτά και τον Μιχάλη Μιχαηλίδη, δύο συγγραφείς που επιλέχθηκαν μέσα από τη διαδικασία ανοιχτής πρόσκλησης, θα σκηνοθετηθεί από δύο δημιουργούς, την Ελένη Βλάχου και την Ελένη Τσιμπρικίδου, ενώ θα ζωντανέψει από θίασο που θα επιλεγεί από ακρόαση. Πηγή έμπνευσης του νέου εγχειρήματος είναι μερικά από τα αρχαιότερα κείμενα της ανθρωπότητας, όπως «Το έπος του Γκιλγκαμές», η «Μαχαμπαράτα», «Το βιβλίο των νεκρών» των Αιγυπτίων (κείμενα των Πυραμίδων), η Θεογονία τoυ Ησίοδου, τα Ομηρικά έπη, η Βίβλος.
Ταυτόχρονα με την παράσταση, σε συνέχεια της πρακτικής της Ανοιχτής Πρόβας που εγκαινιάστηκε πέρσι, θα πραγματοποιούνται performances που συνομιλούν με τον θεματικό άξονα της δραματουργίας, προσεγγίζοντάς τον από μια διαφορετική οπτική. Τα “Prima vista” απογεύματα θα περιλαμβάνουν αναγνώσεις από τα πρώτα κείμενα που ενέπνευσαν τους συγγραφείς, δοκιμές σκηνών που δεν εντάχθηκαν στην παράσταση (“Director’s cut”), συναυλίες και αναγνώσεις.
Και πάντα «Μη φοβάστε, είναι Θέατρο»
[υπόγειο III]
Γ’ Περίοδος | ΚΑΡΔΙΑ, Γ. | Του Ευθύμη Φιλίππου | Σκηνοθεσία: Κωστής Γλύκαντζης | Θέατρο REX — Σκηνή «Κατίνα Παξινού» | 21 Απριλίου 2027
Ο αριστούχος απόφοιτος του Τμήματος Σκηνοθεσίας της Δραματικής Σχολής του Εθνικού Θεάτρου, Κωστής Γλύκαντζης, μεταφέρει στη σκηνή το νέο έργο του διακεκριμένου θεατρικού συγγραφέα και σεναριογράφου Ευθύμου Φιλίππου Καρδιά, Γ.
Ο Γιώργος χρησιμοποιεί πολύ συχνά τις λέξεις κάτι, κατάπληξη, εξυπακούεται, τίμημα και τις φράσεις «μπορεί να πέφτω έξω, αλλά δε νομίζω», «πού να ξέρω αγάπη μου, θα δούμε» και «ναι, αμέ, εγώ θέλω», ενώ η επίσημη υπογραφή του είναι μια καρδιά – που κανείς δεν καταλαβαίνει πως είναι καρδιά – και δίπλα ένα κεφαλαίο Γ. Από την πρώτη στιγμή που ήρθε στη ζωή φέρει το βάρος μιας ιδιαίτερης υπόσχεσης: να χωρέσει τον κόσμο μέσα του. Από το 1962 μέχρι σήμερα, από συνάντηση σε συνάντηση, από κραδασμό σε κραδασμό και από τη μία συγκίνηση στην άλλη, ο Γιώργος αλλάζει, διαρκώς μεταμορφώνεται. Στην πορεία της ζωής του βρίσκει ανεξάντλητους τρόπους να ολοκληρώνεται και να καταστρέφεται, μέχρι που επιτέλους(!) συμφιλιώνεται με τον κόσμο έξω του — και τον υφίσταται μέσα του. Ετερόκλητες μνήμες, βιώματα, εικόνες, ντοκουμέντα και τεκμήρια από τη μυθοπλαστική ζωή του Γ., μαξιμαλιστικές χειρονομίες, λόγια που δεν ειπώθηκαν, χιούμορ και αμηχανία, bad timing, καθημερινές σκηνές με παράδοξες προεκτάσεις, τραγούδια, σιωπές, λίγο splatter και (ψυχεδελικά;) μανιτάρια, όλα μαζί συνθέτουν την τρυφερή και μελαγχολική horror μουσική ψευδο-βιογραφία ενός προσώπου που μπορεί τελικά και να υπήρξε, κάποιου Γιώργου.
ΘΕΑΤΡΟ ΔΙΠΥΛΟΝ
[ξενώνας I]
ΟΜΟΝΟΙΑ — ΜΙΑ ΜΥΘΟΠΛΑΣΙΑ | Σκηνοθεσία: Ανέστης Αζάς — Πρόδρομος Τσινικόρης | Θέατρο Δίπυλον | Πρεμιέρα: 22 Οκτωβρίου 2026
Ένα βράδυ, ένας νέος άντρας ανακαλύπτει ένα πτώμα αγνώστων λοιπών στοιχείων στην περιοχή της Ομόνοιας. Το επόμενο πρωί, καθώς δεν βρίσκει καμία αναφορά για το περιστατικό σε σόσιαλ μίντια και εφημερίδες, αποφασίζει να ξεκινήσει μια προσωπική σταυροφορία αναζήτησης της αλήθειας με απρόβλεπτες συνέπειες.
Μέσα στο πολύβουο μελίσσι των βιαστικών περαστικών, εργαζόμενων ατόμων, αχόρταγων τουριστών και επίδοξων influencers, η πλατεία μετατρέπεται από γνώριμο τόπο σε τόπο εγκλήματος και σε μια σκηνική αλληγορία για όλη την πόλη και τη χώρα. Θεωρίες συνωμοσίας και ψευδείς ειδήσεις διαχέονται μέσα από υπόγειες στοές, τηλεοπτικά στούντιο και live streams, περιπλέκοντας τα γεγονότα και φωτίζοντας διαφορετικές εκδοχές της πραγματικότητας.
Η παράσταση Ομόνοια — μια μυθοπλασία είναι ένα ατμοσφαιρικό αστικό θρίλερ που ισορροπεί ανάμεσα στη μαύρη κωμωδία, την πολιτική σάτιρα και το ντοκιμαντέρ. Αντλώντας έμπνευση από πραγματικά περιστατικά και συνεντεύξεις, συντίθεται επί σκηνής μια φανταστική — και συνάμα πολύ οικεία — εικόνα της πιο εμβληματικής πλατείας της πόλης.
[ξενώνας II]
ΟΙΔΙΠΟΥΣ ΤΥΡΑΝΝΟΣ | Του Σοφοκλή | Μετάφραση: Νίκος Α. Παναγιωτόπουλος | Σκηνοθεσία: Χάρης Φραγκούλης | Θέατρο Δίπυλον | Πρεμιέρα: 10 Φεβρουαρίου 2027
Ο Χάρης Φραγκούλης, με ορισμένους από τους στενούς συνεργάτες της ομάδας kursk, αναμετριέται με τον μύθο του Οιδίποδα σε μια σκηνική ανάγνωση που προσεγγίζει το εμβληματικό έργο ως μια βαθιά υπαρξιακή και σκοτεινά ποιητική διαδρομή αυτογνωσίας. Ο μύθος ζωντανεύει όχι ως αφήγηση μοίρας, αλλά ως μια αγωνιώδης πορεία στην ανθρώπινη συνείδηση. Στην πόλη έχει πέσει λοιμός. Ένας γέρος ανάβει ένα κερί. Γονατίζει. Προσπαθεί να προσευχηθεί, να φύγει η αρρώστια. Όμως δεν θυμάται πώς. Πότε αρρωσταίνει μια πόλη; Και τι είναι αυτή η αρρώστια; Πότε αρρωσταίνει κάτι; Ο βασιλιάς της πόλης, ένας χαρισματικός νέος, ένας ιδιοφυής, φωτεινός νέος, που έλυσε το αίνιγμα της Σφίγγας, άσσος στα αινίγματα, νομίζει πως ξέρει το αίνιγμα της Νύχτας, της νύχτας του. Δεν το ξέρει. Πρέπει να περάσει από μέσα της για να λύσει το μεγαλύτερο των αινιγμάτων: ποιος είναι; Κι εμείς, κοιτάζοντάς τον, διδασκόμαστε από τι είναι φτιαγμένη η δική μας νύχτα, ώστε μικρή ελπίδα φωτός…
ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΕΣ — ΣΥΜΠΑΡΑΓΩΓΕΣ
[σκάλα]
Η ΦΟΝΙΣΣΑ | Του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη | Συμπαραγωγή με την Εθνική Λυρική Σκηνή | Μουσική: Γιώργος Κουμεντάκης | Δραματουργία, Μουσική διεύθυνση: Μάρκελλος Χρυσικόπουλος | Κεντρική Σκηνή | Κτήριο Τσίλλερ | 23 έως 25 Οκτωβρίου 2026
Μετά τη μακρά και επιτυχημένη οπερατική διαδρομή της, η Φόνισσα του Γιώργου Κουμεντάκη ανεβαίνει στην Κεντρική Σκηνή του Εθνικού Θεάτρου, αυτή τη φορά με τη μορφή του μελοδράματος. Ακολουθώντας τον βασικό αφηγηματικό άξονα του πρωτότυπου κειμένου του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη και με μια νέα συνεπτυγμένη εκδοχή του μουσικού έργου του Γιώργου Κουμεντάκη για σύνολο δωματίου, η Φόνισσα επιστρέφει στη θεατρική σκηνή για να λυτρωθεί για μια ακόμα φορά μεταξύ της θείας και της ανθρώπινης δικαιοσύνης.
Η Καρυοφυλλιά Καραμπέτη, ακολουθώντας την παρτιτούρα της μουσικής, θα διαβάσει αποσπάσματα του έργου σε μια ιδιότυπη, πυρετική όσο και εξαιρετικά απαιτητική αφήγηση, αξιοποιώντας τη σπάνια μουσικότητα του μοναδικού γλωσσικού ιδιώματος του Παπαδιαμάντη και διατηρώντας ακέραιη τη δραματική του ένταση. Τη δραματουργική επεξεργασία του διηγήματος του Παπαδιαμάντη, τη διασκευή της μουσικής του Γιώργου Κουμεντάκη και τη μουσική διεύθυνση υπογράφει ο Μάρκελλος Χρυσικόπουλος. Τη μεταγραφή για μικρό μουσικό σύνολο υπογράφει ο μουσικολόγος, κλαρινετίστας και Αναπληρωτής Καθηγητής στο Ιόνιο Πανεπιστήμιο Γιάννης Σαμπροβαλάκης.
Η ενδυματολογική επιμέλεια είναι της Εύας Νάθενα, η οποία υπογράφει την κινηματογραφική μεταφορά του έργου. Το κοστούμι είναι μια ευγενική προσφορά των Deux Hommes.
Μια συμπαραγωγή της Εθνικής Λυρικής Σκηνής με το Εθνικό Θέατρο
[μπαρ]
ΤΟ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΙΟ ΤΗΣ ΟΡΓΗΣ | Σε σύμπραξη με το Odéon Théâtre de l’Europe και το Théâtre National Wallonie — Bruxelles | Σκηνοθεσία ελληνικής εκδοχής: Βάσια Ατταριάν, Μυρτώ Μακρίδη | Θέατρο REX | Σκηνή «Μαρίκα Κοτοπούλη» | 3 — 4 Απριλίου 2027
Το «Κοινοβούλιο της Οργής» (Parlement des Colères), μια σύλληψη και δημιουργία της Rachel Dufour και της ομάδας Les Guêpes Rouges (Γαλλία), είναι μια διεθνής θεατρική και κοινωνική δράση που αναπτύσσεται ανάμεσα στη Γαλλία, την Ελλάδα και το Βέλγιο, ανοίγοντας έναν διάλογο γύρω από τους νέους, την οργή και τη δημοκρατία.
Η δράση ξεκίνησε στη Γαλλία και συνεχίζεται σε δύο ακόμη ευρωπαϊκές χώρες με ισχυρούς δεσμούς με τη δημοκρατική ιστορία, διαμορφώνοντας ένα κοινό πεδίο συνάντησης και ανταλλαγής. Εργαλείο της είναι το θέατρο: το θέατρο ως τόπος όπου οι άνθρωποι συναντιούνται, μαθαίνουν να ακούν ο ένας τον άλλον και επιχειρούν να δημιουργήσουν συλλογικά μια ιστορία που δεν έχει ακόμη γραφτεί. Ένας τόπος όπου η ατομική φωνή αποκτά δημόσια διάσταση και η καλλιτεχνική διαδικασία γίνεται αφορμή για να επαναπροσδιοριστεί η σχέση ανάμεσα στο θέατρο και τη δημοκρατία.
Στην πρώτη φάση της δράσης, η Βάσια Ατταριάν και η Μυρτώ Μακρίδη εμβαθύνουν στη μεθοδολογία της ομάδας Les Guêpes Rouges, η οποία εστιάζει στη δημιουργία συλλογικών εμπειριών και στην ανάπτυξη μηχανισμών ενεργού συμμετοχής. Στη συνέχεια, στην Ελλάδα, οι δύο καλλιτέχνιδες θα αναλάβουν την εμψύχωση μιας ομάδας νέων ηλικίας 16 έως 23 ετών, μέσα από ένα εργαστήριο διάρκειας περίπου δέκα ημερών. Σε μια διαδικασία δημιουργίας, συζήτησης, ακρόασης και θεατρικού πειραματισμού, οι νέοι αναζητούν τη δική τους φωνή και παίρνουν δημόσια τον λόγο, μετατρέποντας τη θεατρική σκηνή σε ένα Κοινοβούλιο.
Στόχος της ευρωπαϊκής αυτής δράσης είναι να δημιουργήσει έναν τόπο φιλοξενίας, έκφρασης και διαλόγου για μια δημιουργική δημοκρατία· ένα πλαίσιο μέσα στο οποίο οι εμπειρίες και οι προβληματισμοί των νέων συναντούν τη δύναμη της ατομικής έκφρασης, με άξονες την ισότητα, τη δικαιοσύνη, την ακρόαση και τη συμμετοχή.
Το «Κοινοβούλιο της Οργής» θα παρουσιαστεί αρχικά στην Αθήνα, για περιορισμένο αριθμό παραστάσεων, και στη συνέχεια θα ταξιδέψει στο Παρίσι και τις Βρυξέλλες, στα δύο θέατρα—εταίρους της ευρωπαϊκής σύμπραξης: το Odéon—Théâtre de l’Europe και το Théâtre National Wallonie — Bruxelles.
[αυλή]
ΣΤΑΘΜΟΣ Ω | Του Γιώργου Χριστοδούλου | Σκηνοθεσία: Δημήτρης Τσικούρας (Τσικ) | Σε Λύκεια της Αττικής | Από τον Δεκέμβριο
Μετά την επιτυχημένη περιοδεία της, από τον Φεβρουάριο έως τον Απρίλιο του 2026, στην ελληνική περιφέρεια —Αγρίνιο, Βέροια, Βόλο, Ιωάννινα, Καβάλα, Κοζάνη, Λάρισα, Μυτιλήνη, Σέρρες και Σύρο—, και τις παραστάσεις στην Πλαγία Σκηνή του Εθνικού Θεάτρου, το νέο ελληνικό έργο του Γιώργου Χριστοδούλου Σταθμός Ω μεταφέρεται στις σχολικές αίθουσες ως παράσταση—βαλίτσα, ανοίγοντας έναν διάλογο με μαθητές Λυκείου γύρω από τη βία, τη διαφορετικότητα, τη σιωπή, τη συνενοχή και τη συγχώρεση.
Η παράσταση αντλεί την έμπνευσή της από τη ραψωδία Ω της Ιλιάδας, όπου ο Πρίαμος γονατίζει μπροστά στον Αχιλλέα και ικετεύει για το σώμα του Έκτορα. Από αυτόν τον αρχαίο πυρήνα γεννιέται μια σύγχρονη ιστορία για την απώλεια, τη βία, τη συλλογική συνενοχή, τη μνήμη και την ανάγκη για κάθαρση, αλλά και για την κρίσιμη πράξη της συν-χώρησης. Σε ένα ελληνικό χωριό, ένας νέος άνθρωπος, διαφορετικός στα μάτια της τοπικής κοινωνίας, εξαφανίζεται. Ο πατέρας του βρίσκεται αντιμέτωπος με την απώλεια, τη σιωπή και την ομοφοβική βία που κρύβεται πίσω από την επίφαση της «κανονικότητας». Αναζητώντας την αλήθεια και το σώμα του παιδιού του, έρχεται αντιμέτωπος όχι μόνο με εκείνον που του το στέρησε, αλλά και με τον ίδιο του τον εαυτό.
Μετά την ολοκλήρωση κάθε παράστασης, θα ακολουθεί συζήτηση του σκηνοθέτη με τους/τις μαθητές/τριες και τους/τις εκπαιδευτικούς, δημιουργώντας έναν ανοιχτό χώρο διαλόγου, με τη θεατρική εμπειρία να γίνεται αφετηρία για σκέψη, ερωτήματα και ανταλλαγή απόψεων.
Early Bird
Εισιτήρια για 10 ημέρες με 10€
Κτήριο Τσίλλερ — Κεντρική Σκηνή
ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΤΗΣ ΜΠΕΡΝΑΡΝΤΑ ΑΛΜΠΑ
ΤΡΙΚΥΜΙΑ
Κτήριο Τσίλλερ — Νέα Σκηνή «Νίκος Κούρκουλος»
ΔΡΑΚΟΥΛΑΣ
ΔΕΣΠΟΙΝΙΣ ΔΙΕΥΘΥΝΤΗΣ
Θέατρο REX — Σκηνή «Μαρίκα Κοτοπούλη»
ΠΟΛΥ ΚΑΚΟ ΓΙΑ ΤΟ ΤΙΠΟΤΑ
ΜΠΑΝΑΛ. ΜΙΑ ΜΕΡΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΓΙΝΕ ΤΙΠΟΤΑ.
Θέατρο REX — Σκηνή «Ελένη Παπαδάκη»
ΡΟΜΠΕΝ, Η ΚΑΡΔΙΑ ΤΟΥ ΔΑΣΟΥΣ — Παιδικό 8€
Πειραματική Σκηνή | Θέατρο REX – Σκηνή «Κατίνα Παξινού»
ΜΑΚΜΠΕΘ: 16 ΚΑΡΕ ΤΡΑΒΗΓΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΡΟΣΠΕΡΟ ΜΕ ΚΑΜΕΡΑ ΜΙΑΣ ΧΡΗΣΗΣ [Μόνο Πέμπτη, Παρασκευή, Σάββατο]
ΚΙΒΩΤΟΣ
ΚΑΡΔΙΑ, Γ.
Θέατρο Δίπυλον
ΟΜΟΝΟΙΑ — ΜΙΑ ΜΥΘΟΠΛΑΣΙΑ
ΟΙΔΙΠΟΥΣ ΤΥΡΑΝΝΟΣ
Τρέιλερ 2026-27
Τρέιλερ 2026-27 Σκηνοθεσία: The Boy | Διεύθυνση φωτογραφίας: Γιάννης Κανάκης | Μοντάζ, Animation: Νίκος Πάστρας | Μουσική: Γιαν Βαν Αγγελόπουλος | Βοηθός σκηνοθέτη: Αντιγόνη Παπαποστόλου | Ηλεκτρολόγος: Χάρης Πουρνιάς
Σχεδιασμός Οπτικής Ταυτότητας – Artworks: Σάκης Στριτσίδης