Ένα οπτικό ημερολόγιο ενός κινηματογραφικού έργου που δεν γυρίστηκε ποτέ…
Η σειρά έργων του Κωνσταντίνου Κορσοβίτη, που παρουσιάζεται από τις 13 έως τις 26 Μαΐου 2026 στην o.art.ath Gallery, είναι εμπνευσμένη από τα γραπτά του Ζαν Ζενέ και επικεντρώνεται σε έναν συνταξιούχο ναύτη που τον στοιχειώνει η θάλασσα. Εν μέρει εξομολόγηση, εν μέρει μυθοπλασία, εξετάζει ιδέες σχετικά με την ταυτότητα, τη σεξουαλικότητα, τη θνητότητα, την επιθυμία και τη φύση της αντίληψης. Το έργο αντανακλά επίσης το πώς ζούμε τη ζωή μας μέσα από εικόνες – πώς ο κινηματογράφος και η φωτογραφία, εισχωρούν στην εσωτερική μας ζωή και γίνονται μέρος της συλλογικής μας μνήμης.
Οι εικόνες έχουν σκοπό να δείχνουν οικείες και κινηματογραφικές, όπως οι σελίδες ενός ιδιωτικού ημερολογίου: Απαλή εστίαση και αισθησιασμός, σαν η μνήμη και η επιθυμία να έχουν αφήσει το σημάδι τους. Μια έντονη και ιερή ακινησία. Ένα παράθυρο στον κόσμο του Ζενέ. Ένας τόπος εξομολόγησης, τιμωρίας και τρυφερότητας. Η λαχτάρα και η βία του ωκεανού, αδιαχώριστες.
Το έργο είναι μια συνεργασία μεταξύ του φωτογράφου και ενός ηλικιωμένου άνδρα μοντέλου που ενσαρκώνει τον ρόλο του ναύτη, του φανταστικού πρωταγωνιστή της ταινίας. Περιλαμβάνει μια σειρά από ασπρόμαυρες εικόνες που έχουν δημιουργηθεί με αναλογικές κάμερες, φωτογραφία Lomo και εναλλακτικές διαδικασίες, συνοδευόμενες από μια βίντεο εγκατάσταση και ένα ηχητικό τοπίο.
ΜΗΝ ΧΑΣΕΙΣ!
Οι φωτογραφίες χωρίζονται σε τρία μέρη, παρακολουθώντας τη ζωή ενός άνδρα από τη νεότητα μέχρι τα γηρατειά. Μένουν στη φευγαλέα φύση της νιότης, της αγάπης και της επιθυμίας. Η θάλασσα γίνεται μεταφορά για τα μεγάλα πάθη της ζωής – αυτές τις δυνάμεις που μας διαμορφώνουν και μας εγκαταλείπουν. Πώς ζούμε χωρίς αυτά; Τι συμβαίνει όταν η αρρενωπότητα ξεθωριάζει; Στρέφοντας την κάμερα στον εαυτό του, ο φωτογράφος εκθέτει τη δική του ευθραυστότητα και επιθυμίες.
Όπως σχολιάζει ο Κορσοβίτης: «Το Sense of Salt θα είναι ένα τρίπτυχο εκθέσεων σε Αθήνα, Μπανγκόκ και Σίδνεϋ- κάθε επανάληψη και μια συνέχεια, μια εμβάθυνση, μια επιστροφή. Δουλεύοντας χρόνια με την ψηφιακή τεχνολογία, ήθελα να κάνω κάτι διαφορετικό, πιο προσωπικό, πιο οικείο, πιο εννοιολογικό. Ξεκίνησα με την ιδέα ενός διηγήματος, ως ένα είδος οπτικού ημερολογίου μιας μη γυρισμένης ταινίας.
Ψάχνοντας τα αρχεία μου, έπεσα πάνω σε μια παλιά αυτοπροσωπογραφία — μια εικόνα που δεν μπορούσα πια να αναγνωρίσω. Έπιασα τον εαυτό μου να αναζητώ τον παλιότερό μου εαυτό, την αίσθηση του επείγοντος και του γίγνεσθαι, τη φλόγα! Αντ’ αυτού συνάντησα κάτι πιο εύθραυστο, πιο εκτεθειμένο.
Τοποθετήθηκα μέσα στην ιστορία μέσω του σώματος του ναύτη που μοιάζει ταυτόχρονα παρόν και εξαφανιζόμενο – στο μεταίχμιο μεταξύ αυτού που ήταν και αυτού που γίνεται. Το αναλογικό φιλμ φέρει τον κόκκο της ίδιας της μνήμης. Το σώμα εμφανίζεται σε θραύσματα—μαλακωμένο, διαβρωμένο, σαν φθαρμένο κάτω από τον χρόνο και τη λαχτάρα. Η σάρκα γίνεται τοπίο.
Η ιστορία παραμένει ατελής, το τέλος της συνεχίζει να εξελίσσεται. Το έργο είναι μια διαπραγμάτευση με τη δική μου μεταμόρφωση — με το ξεθώριασμα ορισμένων βεβαιοτήτων και την εμφάνιση στοιχείων που δεν έχω ακόμη κατανοήσει πλήρως. Ένας εαυτός που γίνεται άγνωστος».
Κωνσταντίνος Κορσοβίτης – Βιογραφικό σημείωμα:
Με έδρα την Αθήνα, ο Κωνσταντίνος Κορσοβίτης είναι καλλιτέχνης/φωτογράφος από το Σίδνεϋ της Αυστραλίας. Σπούδασε στο Australian Centre for Photography, έχει δίπλωμα φωτογραφίας από το Sydney Institute of Technology και το 2012 ολοκλήρωσε το μεταπτυχιακό του στη Φωτογραφία Ντοκιμαντέρ στο Πανεπιστήμιο του Σίδνεϋ. Το πρώιμο εννοιολογικό του έργο έχει δώσει τη θέση του σε μια πρακτική τεκμηρίωσης με έμφαση στην προσωπογραφία, την αφήγηση ιστοριών και την εμπειρία της φωτογραφικής συνάντησης μεταξύ του φωτογράφου και του υποκειμένου. Η συνεργασία αποτελεί σημαντικό μέρος της πρακτικής του, η οποία διερευνά θέματα ταυτότητας, μετασχηματισμού και αρρενωπότητας. Εργάζεται με αναλογική και ψηφιακή φωτογραφία, εναλλακτικές διαδικασίες και εγκαταστάσεις βίντεο.
Κατά τα υπερπόντια ταξίδια του, ο Κορσοβίτης έχει αναπτύξει έντονο ενδιαφέρον για το παραδοσιακό θέατρο. Έχει συνεργαστεί με το Βρετανικό Μουσείο, το Μουσείο Wayang Kekayon, Yogyakarta και το Μουσείο Ασιατικής Τέχνης, Kuala Lumpur. Αυτό τον οδήγησε στο μακροπρόθεσμο πρότζεκτ της καταγραφής του θεάτρου σκιών σε όλη τη ΝΑ Ασία, ένα έργο που ξεκίνησε το 1999, όταν ο Κωνσταντίνος προσκλήθηκε από την Εθνική Επιτροπή Wayang της Ινδονησίας για να καταγράψει το Διεθνές Φεστιβάλ Κουκλοθέατρου στην Τζακάρτα. Από το 1998, το έργο του έχει παρουσιαστεί σε διάφορες γκαλερί, μουσεία, ιδρύματα και φεστιβάλ φωτογραφίας σε όλον τον κόσμο, όπως στο Νέο Δελχί, στο Περθ, στο Kota Bharu, στην Μπανγκόκ, στο Μπαλί και στην Κουάλα Λουμπούρ. Από το 1999 έχει μιλήσει, φωτογραφίσει και πάρει συνεντεύξεις από αμέτρητους μαριονετίστες, μουσικούς, τεχνίτες και ακαδημαϊκούς στη Νοτιοανατολική Ασία. Το 2025 παρουσίασε στην Blank Wall Gallery στην Κυψέλη την έκθεση A Life in Shadows ως το αποκορύφωμα αυτής της συνεχιζόμενης έρευνας.