Στη νέα αυτή ενότητα έργων της Σοφίας Στραντζάκη η δουλειά της δημιουργού, εστιάζει στην έρευνα γύρω από τις έννοιες του χώρου, της δομής και του κατακερματισμού.
Μέσα από ένα σύστημα από αρχιτεκτονικές χαράξεις, διασταυρούμενες γραμμές και δυναμικές φόρμες, επιχειρείται η αποδόμηση της παραδοσιακής προοπτικής. Ο θεατής καλείται να περιηγηθεί σε μια νέα, ασταθή και ρευστή πραγματικότητα, σε χώρους που σε παραπέμπουν στο αρχιτεκτονικό τοπίο πόλης, όπου όμως τα σταθερά σημεία εξαφανίζονται και τη θέση τους παίρνει μια διαρκής αίσθηση κίνησης.
Η ζωγραφική επιφάνεια γίνεται ένα σημείο συνάντησης ανάμεσα στην αυστηρή γεωμετρία και την ελεύθερη χειρονομία. Διαφανή πλέγματα, έντονες διαγώνιοι και σχεδιαστικά στοιχεία συνυπάρχουν με τον αυθορμητισμό της γραφής, τα περάσματα με spray, τις υφές από κάρβουνο και τα τυχαία χρωματικά σταξίματα. Τα επίπεδα του χρώματος και οι εντάσεις των γραμμών δημιουργούν έναν δυνατό ρυθμό, μεταφέροντας την ταχύτητα και την πολυπλοκότητα του σύγχρονου περιβάλλοντος. Σε κάποια έργα η κίνηση είναι φυγόκεντρος και δημιουργούν στον θεατή την αίσθηση της έκρηξης του τοπίου, ενώ σε άλλα υπάρχει μια αίσθηση απόλυτου ζεν και ηρεμίας.
Η συνθετική διαδικασία στον καμβά βρίσκεται σε άμεσο διάλογο με τις επιτοίχιες εγκαταστάσεις που αναπτύσσονται παράλληλα στον τοίχο ή σε υπόβαθρο ξύλου, δημιουργώντας ανάγλυφα έργα. Οι τρισδιάστατες αυτές κατασκευές μοιράζονται την ίδια αφετηρία και τους ίδιους στόχους με τα ζωγραφικά έργα της καλλιτέχνιδας.
ΜΗΝ ΧΑΣΕΙΣ!
Στις κατασκευές αυτές, η συναρμογή διαφορετικών υλικών – όπως βιομηχανικά πλέγματα, μέτρα, διαφανείς μεμβράνες, μεταλλικά στοιχεία και νήματα – λειτουργεί ως μια αναζήτηση γύρω από την έννοια του θραύσματος, της φθοράς και των ορίων του χώρου. Αυτή η υλικότητα επαναπροσδιορίζει τη σχέση του αντικειμένου με το κενό, το φως και τον τοίχο ή το ξύλο. Παράλληλα, τροφοδοτεί διαρκώς τη ζωγραφική πράξη, μετατρέποντας τον καμβά σε ένα πυκνό, κατασκευαστικό πεδίο.