Η Στελίνα Τσάλτα ζωγραφίζει σε ταμπλώ πολλαπλών μεγεθών για την πρώτη της ατομική έκθεση Land Escapism που οργανώνει η Άννα Παπαδάκη στον Χώρο Τέχνης Παπαδάκη.
Πρόκειται για έργα παράδοξης ομορφιάς, που γεννιούνται μέσα στο σκοτάδι του φωτός.
Η Στελίνα Τσάλτα εργάζεται μνημονοτεχνικά. Τα έργα της προκύπτουν από το φανταστικό της δυναμικό, από εσωτερικούς συνειρμούς. Αντανακλούν συναισθήματα, συνήθως τα πιο έντονα, τα οποία αποτυπώνει με βαθιά -έντονα αλλά και παστέλ-, ακρυλικά χρώματα. Ενώ οι συνθέσεις της μοιάζουν εν πρώτοις με τοπιογραφίες, γρήγορα ο θεατής αντιλαμβάνεται ότι αντικρίζει εικόνες απροσδιόριστες, που προσπαθούν να προσεγγίσουν τους παλμούς του φωτός και τις δονήσεις της ατμόσφαιρας.
Εκπέμπουν εξαιρετική ζωντάνια και αμεσότητα που όμως δεν σχετίζεται με την ιμπρεσιονιστική αποτύπωση της φύσης ή ενός εξωτερικού χώρου(έστω με την εντύπωση που αυτός της δημιουργεί) αλλά με το ενδιαφέρον της για τον κόσμο όπως τον αισθάνεται. Συνεπώς το ύφος της συγγενεύει με τον αφηρημένο εξπρεσιονισμό (περισσότερο από τον ιμπρεσιονισμό) χωρίς όμως να αποτελεί παλινδρόμηση ή επανάληψη τεχνοτροπίας. Διότι η σύλληψη της ζωγράφου δεν πραγματοποιείται στη φύση ούτε ολοκληρώνεται in situ. Διακρίνεται όμως από την ίδια πηγαία αναγκαιότητα και το αίσθημα του επείγοντος, να προσεγγίσει, να συλλάβει το καίριο συναίσθημα της στιγμής.
ΜΗΝ ΧΑΣΕΙΣ!
Ιδιαίτερη γοητεία προκύπτει από τη χρήση και την πλάση του ακρυλικού. Το χρώμα μοιάζει να έχει απλωθεί με αδρή, γρήγορη πινελιά (που επιβάλλει την ιμπρεσιονιστική εντύπωση) αλλά αυτό αποτελεί ψευδαίσθηση. Η Στελίνα Τσάλτα χτίζει τη χρωματική παλέτα σε ανύποπτο χρόνο, με επίπονη και μεθοδική επεξεργασία με αποτέλεσμα ένα είδος λεπτής πλέξης και συνάμα αρχιτεκτονικής δομής, παρότι στο θεατή φαντάζει με ελευθεριότητα δοσμένη. Η σύνθεση χτίζεται μέσα από πολλαπλές στρώσεις, χρώμα πάνω στο χρώμα, διαφορετικό τη φορά, χαρίζοντας τελικά πλαστικότητα και τραχιά υφή στο ταμπλώ της, θαρρείς με τρισδιάστατη αίσθηση.
Χρώματα εκφραστικά και ενίοτε αντινατουραλιστικά, η αφαίρεση όλο και πιο τολμηρή με όλη την απόσταση που χωρίζει την πραγματικότητα από τη φανταστική φόρμα.
Το λευκό ταμπλώ δεν προσφέρει ελευθερία για τη Στελίνα Τσάλτα αλλά τουναντίον, επιδρά περιοριστικά στην έκφρασή της. Έτσι, η ζωγράφος γεμίζει τη λευκή επιφάνεια με χρώμα δικής της επιμειξίας και πάνω σε αυτό εφορμά πλέον στο χτίσιμο της σύνθεσής της. Πολλές φορές το λευκό χτίζεται με στρώσεις πορτοκαλί, μπλε, καφετιές για να οδηγηθεί σταδιακά στο μαύρο, έτσι τα σβησμένα χρώματα της βάσης μαρτυρούν την ύπαρξή τους κάτω από την επιφάνεια, σαν να ζητούν να ζωντανέψουν και να ξαναβγούν στο φως.
Ενώ συνήθως οι ζωγράφοι προσπαθούν να αποτυπώσουν πάνω στο πανί διάφορα πρόσωπα ή πράγματα όπως τα βλέπουν ή τα φαντάζονται, η Στελίνα Τσάλτα σαν τον αγιογράφο τραβάει έξω στο φως μορφές κρυμμένες στο σκοτάδι για να φανερώσει σε εμάς όσα δεν μπορούμε να δούμε. Ο αγιογράφος (και η Στελίνα Τσάλτα έχει μελετήσει τη βυζαντινή αγιογραφία) βυθίζεται αιώνες πίσω, στη σκιά των σκιών.
Γιατί δραπετεύουμε από το τοπίο; Η Στελίνα Τσάλτα έπλασε τα έργα της σειράς Land Escapism με ύφος υψηλής αισθητικής και προσωπικής έκφρασης, με συναίσθηση για το βάρος και την υπόσταση που υπάρχει στον κόσμο των πραγμάτων αλλά παραπέμποντας σταθερά σε έναν κόσμο εσωτερικό όπου το όνειρα υλοποιούνται με την δύναμη της αληθινής διάστασής τους στην ψυχή του ανθρώπου.
Στελίνα Τσάλτα – Βιογραφικό:
Η Στελίνα Τσάλτα γεννήθηκε στην Αθήνα τον Οκτώβριο του 1967.
Αποφοίτησε το 1984 από το Αρσάκειο λύκειο του Παλαιού Ψυχικού και συνέχισε τις σπουδές της στο Deree (Bsc Business Administration, Major in marketing management, 1985-1990).
Ξεκίνησε τη μαθητεία της ως ζωγράφος στο πλευρό του διακεκριμένου δασκάλου, ζωγράφου και χαράκτη Βασίλη Χάρου την περίοδο 1992-1994. Ακολούθως, πτυχίο ζωγραφικής από τη σχολή ΑΚΤΟ (1994 – 1997) και τέλος μελέτησε περαιτέρω στη βυζαντινή αγιογραφία (φορητή εικόνα) στο Μουσείο Μπενάκη.
Συμμετείχε κυρίως σε ομαδικές εκθέσεις στο Κολλέγιο Αθηνών, στο Θέατρο, διαδοχικά το 1993 και το 1994, ύστερα στο κτίριο Κωστή Παλαμά το 1995 και το 1996 στην γκαλερί TITANIUM, σε διαγωνισμό, όπου κέρδισε το δεύτερο βραβείο.