Λίγο πριν την ανακοίνωση του προγράμματος του Δημοτικού Θεάτρου Πειραιά για τη σεζόν 2026 – 2027, έρχεται ένας Σεπτέμβριος παρεμβατικός,σαν μία χειρονομία που αποπνέει ταπεινή γενναιοδωρία και που ελπίζει σε νέους τρόπους συνάντησης όλων. Πρόταση, συμμετοχή, ανακάλυψη. Προσκαλούμε ανθρώπους από κάθε κοινωνική και πολιτισμική αφετηρία να μοιραστούν και να δημιουργήσουν μαζί μας αυτή την εμπειρία πολιτισμού που προσφέρει το Δημοτικό Θέατρο Πειραιά.
- 3 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ
ΦΟΥΑΓΙΕ
ΡΩΓΜΕΣ
Το Δημοτικό Θέατρο Πειραιά παρουσιάζει την παράσταση ΡΩΓΜΕΣ, σε σύλληψη, σκηνοθεσία και ερμηνεία της Χριστίνας Κυριαζίδη. Πρεμιέρα Πέμπτη 3 Σεπτεμβρίου και μόνο για 4 μόνο παραστάσεις: 3, 4, 5, 6 Σεπτεμβρίου
Σε σύλληψη και ερμηνεία της Χριστίνας Κυριαζίδη, το [ΡΩΓΜΕΣ] είναι μια υποβλητική σκηνική σύνθεση που δίνει φωνή και σώμα στους διαχρονικούς αγώνες των γυναικών, μέσα από τα αρχέτυπα της Φαίδρας, της Αντιγόνης και της Μήδειας. Τρία εμβληματικά πρόσωπα του αρχαίου δράματος συναντούν τη σύγχρονη γυναίκα σε μια σκηνική σύνθεση όπου το προσωπικό γίνεται συλλογικό και ο μύθος αποκτά παρόντα χρόνο.
Μια γυναίκα επί σκηνής διαλύεται. Το σώμα της γίνεται τόπος μνήμης, επιθυμίας, απώλειας και μεταμόρφωσης. Μέσα από τις ρωγμές του ψυχισμού της αναδύονται άλλες γυναίκες: μια πρόσφυγας χαμένη σε ξένη γη, η Αντιγόνη που βαδίζει προς τον χωμάτινο τάφο της, η Μήδεια αντιμέτωπη με το αβάσταχτο βάρος των πράξεων της, η Φαίδρα παραδομένη στην απαγορευμένη επιθυμία της και η μοναχική γυναίκα της Ανθρώπινης Φωνής του Jean Cocteau. Όλες συνυπάρχουν στο ίδιο σώμα, συνθέτοντας ένα πολυφωνικό πορτρέτο γυναικείας ύπαρξης.
ΜΗΝ ΧΑΣΕΙΣ!
Το [ΡΩΓΜΕΣ] συνδυάζει κίνηση, λόγο, φωνή και ζωντανή σκηνική δράση σε μια πολυγλωσσική εμπειρία (ελληνικά, ισπανικά, γαλλικά και γερμανικά). Η παράσταση αντλεί έμπνευση από την ποίηση της δημιουργού και συνομιλεί με έργα των Σοφοκλή, Ευριπίδη, Jean Anouilh, Γιάννη Ρίτσου, Heiner Müller και Jean Cocteau, δημιουργώντας έναν διάλογο ανάμεσα στον αρχαίο μύθο, τη σύγχρονη ποίηση και το σωματικό θέατρο. Συνοδεύεται από πρωτότυπη μουσική του Ισλανδού συνθέτη Smári Guðmundsson, δημιουργώντας μια βαθιά ατμοσφαιρική εμπειρία, εκεί όπου το τελετουργικό συναντά το παραστατικό.
Το [ΡΩΓΜΕΣ] έκανε την παγκόσμια πρεμιέρα του στη Νέα Υόρκη το φθινόπωρο του 2024, με παραστάσεις στα θέατρα Theaterlab και The Tank — δύο χώρους γνωστούς για τη στήριξή τους σε ανερχόμενους και πειραματικούς καλλιτέχνες. Ακολούθησαν παρουσιάσεις στην Αθήνα (Θέατρο ΡΟΕΣ & Rabbithole), το Βερολίνο (ACUD Theater), τη Σμύρνη (Izmir Tiyatro Festivali) και την Κρακοβία, όπου τιμήθηκε με το Special Jury’s Award στο SITFY Poland – International Monodrama Festival. Την άνοιξη του 2026, η παράσταση ταξίδεψε στη Λατινική Αμερική, με παρουσιάσεις σε θέατρα και δραματικές σχολές στο Μπουένος Άιρες (Αργεντινή) και το Σαλβαδόρ (Βραζιλία).
- 4 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ
ΣΚΗΝΗ ΩΜΕΓΑ
ΜΙΛΗΣΤΕ ΕΛΕΥΘΕΡΑ
Το Δημοτικό θέατρο Πειραιά παρουσιάζει την καυστική κωμωδία «ΜΙΛΗΣΤΕ ΕΛΕΥΘΕΡΑ» βασισμένη στο έργο του Νικολάι Άλντο «Η κυρία και ο υπάλληλος», σε σκηνοθεσία Μίλτου Νίκα. Από τις 4 Σεπτεμβρίου και μόνο για 3 παραστάσεις στη Σκηνή Ωμέγα: 4, 5, 6 Σεπτεμβρίου
Μια μυστηριώδης γυναίκα εισβάλλει σε ένα υπουργικό γραφείο… Τι είναι αυτό που μπορεί να ταράξει έναν κρατικό υπάλληλο μια συνηθισμένη μέρα; Ένα τηλεφώνημα; Μια έρευνα ; Μια επίθεση στη Δημοκρατία ; Ή μήπως η συνείδησή του; Η ζωή του τώρα κρέμεται στα χέρια της. Είναι αλήθεια ή φάρσα; Μια κωμωδία-σάτιρα που σκιαγραφεί το πορτρέτο της σύγχρονης κοινωνίας, μέσα από τη χαρακτηριστική καυστικότητα και ειρωνεία του συγγραφέα Νικολάι Άλντο. Ένα καταιγιστικό ταξίδι δύο ανθρώπων που ξεκινά σε ένα γραφείο και καταλήγει στο μυαλό των θεατών, αναδεικνύοντας την ανάγκη να πάρουμε θέση για όσα συμβαίνουν γύρω μας.
- 6 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ
ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΣΚΗΝΗ
MyCenae
Το Δημοτικό Θέατρο Πειραιά παρουσιάζει το έργο σύγχρονου χοροθεάτρου της Βαλεντίνης Γιαννοπούλου «MyCenae». Μια παράσταση για τον μύθο των Ατρειδών. Για μια και μοναδική βραδιά την Κυριακή 6 Σεπτεμβρίου στις 20.30.
Πριν από χιλιάδες χρόνια, μια κατάρα ξεκίνησε από ένα τραπέζι. Ο Τάνταλος σέρβιρε στους θεούς το ίδιο του το παιδί, κι από εκείνη τη στιγμή η γενιά των Ατρειδών δεν έπαψε ποτέ να πληρώνει: πατέρες που σκότωναν, μητέρες που εκδικούνταν, παιδιά που κληρονομούσαν τη βία σαν να ήταν αίμα τους. Η Κλυταιμνήστρα σκότωσε τον Αγαμέμνονα. Η κόρη τους, η Ηλέκτρα, μεγάλωσε μέσα σε αυτή τη σιωπή, περιμένοντας τη δικαίωση — ή την εκδίκηση.
Το MyCenae παίρνει αυτή την αρχαία ιστορία και τη φέρνει στο σώμα, εδώ και τώρα. Η ομάδα Khelanem παρουσιάζει στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά μια σύγχρονη ανάγνωση των μύθων του Οίκου των Ατρειδών, όπου ο χορός και το σωματικό θέατρο γίνονται η γλώσσα ενός διαλόγου που οι λέξεις δεν αντέχουν να κουβαλήσουν.
Στο κέντρο, δύο γυναίκες — μητέρα και κόρη — στέκονται η μία απέναντι στην άλλη σαν μπροστά σε καθρέφτη που δεν σπάει ποτέ. Η Κλυταιμνήστρα και η Ηλέκτρα δεν είναι εδώ μόνο μυθικά πρόσωπα, αλλά το σώμα και η αντήχηση κάθε σχέσης μητέρας-κόρης όπου η αγάπη μπερδεύεται με τη σιωπή, το χρέος με την επιθυμία, η προστασία με τον πόνο. Εμπνευσμένο από τον Αισχύλο, τον Σοφοκλή και τον Ευριπίδη, το MyCenae δεν αναπαράγει τον μύθο — τον μεταγράφει, ρωτώντας κάτι πολύ σύγχρονο και πολύ ανθρώπινο: πώς μπορεί μια γυναίκα να είναι ταυτόχρονα μητέρα και δήμιος, τροφός και φύλακας μιας σιωπής που δεν διάλεξε ποτέ;
- 18 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ
ΣΚΗΝΗ ΩΜΕΓΑ
ΔΑΙΜΟΝΙΑ ΣΤΟ ΡΕΜΑ
«ΔΑΙΜΟΝΙΑ ΣΤΟ ΡΕΜΑ». Στη σκηνή Ωμέγα του Δημοτικού Θεάτρου Πειραιά, οι «Καλλιτεχνικοί Διάλογοι» παρουσιάζουν μία σκηνική σύνθεση πάνω σε κείμενα του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη, από τις 18 Σεπτεμβρίου 2026 (πρεμιέρα).
Η παράσταση έχει ως κεντρικό άξονα την παιδική ηλικία στο έργο του Αλ.Παπαδιαμάντη, όπως την αφηγούνται οι ήρωες που συναντάμε στα διηγήματά του ή ο ίδιος αυτοβιογραφούμενος. Τα παιδιά μέσα από ρεαλιστικές απεικονίσεις υποφέρουν από φτώχεια, εκμετάλλευση και συχνή απουσία επιμέλειας κάποιου γονέα. Οι συμπεριφορές τους θυμίζουν την σύγχρονη πραγματικότητα και με κάθε ευκαιρία ο συγγραφέας αναδεικνύει τις δυσκολίες και την εγκατάλειψη των αδύναμων πλασμάτων από τους ισχυρότερους. Εκκινώντας από την επιστροφή ενός «ξένου» πια στον γενέθλιο τόπο, γνωρίζουμε μέσα από τις μνήμες του, το περιβάλλον και την κοινωνία στην οποία μεγάλωσε και ανδρώθηκε. Μια επιστροφή που προκαλεί και όλες τις υπόλοιπες αναμνήσεις για τους ενήλικους πλέον κατοίκους του νησιού. Είναι οι ίδιοι, που ως μικροί ήρωες, κινούνται σε σπηλιές, ρέματα, χωράφια, ακρογιαλιές και μονοπάτια συνομιλώντας με σκιές , κλαδιά, ξωτικά και ζώα . Διερευνώντας την αθώα ματιά πάνω στην πραγματικότητα, αποδίδουμε τον κόσμο του παιδιού στον Παπαδιαμάντη, με έμφαση στις αρχετυπικές εκφράσεις , στην κίνηση και στον λόγο του συγγραφέα, που είναι από την φύση του ένα πεδίο θεατρικότητας και έκφρασης.
- 18 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ
ΦΟΥΑΓΙΕ
Ρεμπέτικο για Παιδιά – Ένα ταξίδι στον χρόνο μέσα από τη μουσική
Το Δημοτικό Θέατρο Πειραιά παρουσιάζει τη μουσική διαδραστική παράσταση για όλη την οικογένεια «Ρεμπέτικο για Παιδιά – Ένα ταξίδι στον χρόνο μέσα από τη μουσική» τον Σεπτέμβριο και μόνο για τρεις παραστάσεις: 18, 19, 20 Σεπτεμβρίου.
Τι θα συνέβαινε αν μπορούσαμε να ταξιδέψουμε στον χρόνο με μοναδικό εισιτήριο τη φαντασία μας; Η παράσταση «Ρεμπέτικο για Παιδιά» προσκαλεί μικρούς και μεγάλους σε ένα μοναδικό μουσικό ταξίδι, όπου το παρελθόν ζωντανεύει μέσα από τραγούδια, αφήγηση, θεατρικό παιχνίδι και ενεργή συμμετοχή του κοινού. Δύο αφηγήτριες οδηγούν τα παιδιά σε μια φανταστική περιπέτεια με οδηγό μια μαγική μηχανή του χρόνου. Μαζί θα γνωρίσουν τον κόσμο του Ρεμπέτικου, θα συναντήσουν σπουδαίες μορφές της ελληνικής μουσικής, θα ανακαλύψουν τις ρίζες του είδους και θα γίνουν οι ίδιοι μέρος της ιστορίας.
Κατά τη διάρκεια της παράστασης τα παιδιά δεν παρακολουθούν απλώς. Συμμετέχουν ενεργά μέσα από μουσικοκινητικά παιχνίδια, τραγούδι, ρυθμό, φαντασία και αυτοσχεδιασμό. Γίνονται μικροί ταξιδιώτες του χρόνου, περπατούν σαν καβουράκια, μεταμορφώνονται σε ζυμαράκια που φουσκώνουν σαν αφράτες φρατζόλες, ταξιδεύουν με φανταστικές βάρκες, ανακαλύπτουν τον κόσμο των μουσικών δρόμων και γνωρίζουν τη δύναμη της συλλογικής μουσικής εμπειρίας. Το ταξίδι ξεκινά από τον Πειραιά και την ιστορική Τετράδα του Πειραιά, συνεχίζει στη Σμύρνη και στα θρυλικά Καφέ Αμάν, φτάνει μέχρι τη Νέα Υόρκη, όπου το Ρεμπέτικο ταξίδεψε μαζί με τους Έλληνες μετανάστες, και επιστρέφει στο σήμερα, αναδεικνύοντας πως αυτή η μουσική εξακολουθεί να συγκινεί και να ενώνει ανθρώπους κάθε ηλικίας.
Μέσα από αγαπημένα τραγούδια, όπως «Στου γιαλού τα βοτσαλάκια», «Μια κότα στρουμπουλή», «Είσαι αφράτη σαν φρατζόλα», «Σε καινούρια βάρκα μπήκα», «Μενεξέδες και ζουμπούλια», «Μαύρα μάτια, μαύρα φρύδια», «Έχε γεια Παναγιά» και «Καΐκι μου, Αϊ-Νικόλα», η παράσταση παρουσιάζει στα παιδιά έναν από τους σημαντικότερους μουσικούς θησαυρούς της ελληνικής πολιτιστικής κληρονομιάς με τρόπο κατανοητό, βιωματικό και ψυχαγωγικό. Παράλληλα, τα παιδιά γνωρίζουν ότι το Ρεμπέτικο έχει αναγνωριστεί από την UNESCO ως στοιχείο της Άυλης Πολιτιστικής Κληρονομιάς της Ανθρωπότητας, κατανοώντας πως η μουσική αποτελεί έναν ζωντανό φορέα μνήμης, ιστορίας και πολιτισμού.
- 20 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ
ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΣΚΗΝΗ
Artist Unknown* [Αγνώστου Καλλιτέχνη *]*Η Ήβη ήταν εδώ
Παγκόσμια πρεμιέρα στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά για τη διεθνή συμπαραγωγή «Artist Unknown* [Αγνώστου Καλλιτέχνη *]*Η Ήβη ήταν εδώ». Από το Ινστιτούτο Γκαίτε της Αθήνας για μία και μοναδική βραδιά, στις 20 Σεπτεμβρίου.
Το Goethe-Institut Athen και το Δημοτικό Θέατρο Πειραιά παρουσιάζουν την θεατρική παράσταση Artist Unknown* [Άγνώστου Καλλιτέχνη*] *Η Ήβη ήταν εδώ. Η παγκόσμια πρεμιέρα της παράστασης πραγματοποιείται στο πλαίσιο του διεθνούς πρότζεκτ AMAN AMAN, που διερευνά κοινές ιστορίες μετανάστευσης, εξορίας, εργασίας, αλληλεγγύης και φιλίας μέσα από εκθέσεις, παραστάσεις, συναυλίες, προβολές ταινιών και συζητήσεις και αναπτύσσεται ανάμεσα σε Αθήνα, Θεσσαλονίκη, Βερολίνο, Μόναχο, Φρανκφούρτη, Κωνσταντινούπολη και Σμύρνη. Ορισμένες ιστορίες δεν χάνονται επειδή ξεχνιούνται, αλλά επειδή οδηγούνται σκόπιμα στη λήθη. Μία από αυτές είναι η ιστορία της Ήβης Στάγκαλη, Ελληνίδας ζωγράφου που γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη το 1922. Μαθήτρια στο εργαστήριο του Bedri Rahmi Eyüboğlu στην Ακαδημία Καλών Τεχνών, ιδρυτικό μέλος της τουρκικής πρωτοποριακής Ομάδας των Δέκα, γνωστής ως «Onlar grubu» (1947–55), εικονογράφος των πρώτων τουρκικών εκδόσεων της Ιλιάδας του Ομήρου και πολλών ακόμη βιβλίων, καθώς και εξέχουσα μορφή της καλλιτεχνικής ζωής της εποχής της, η Στάγκαλη διαγράφηκε όχι μόνο από την ίδια την Κωνσταντινούπολη, αλλά και, σταδιακά, από την πολιτιστική μνήμη και την ιστορία της τέχνης της πόλης, μετά την απέλαση των Ελλήνων της Κωνσταντινούπολης το 1964. Το Artist Unknown*, σε σύλληψη και σκηνοθεσία των Elif Sözer και Zeynep Özden και σε κείμενο της Çiğdem Erdöl, ακολουθεί επί σκηνής τα ίχνη της ζωής της Ήβης Στάγκαλη. Μέσα από τις ερμηνείες των Tilbe Saran, Fulya Peker και Çağdaş Ekin Şişman, το κοινό συναντά διαφορετικές όψεις της ζωής της, τις πολλαπλές εκδοχές του εαυτού της και τις μνήμες που έφερε μέσα της. Ξεπερνώντας τα όρια μιας συμβατικής βιογραφίας, η παράσταση διατρέχει τις μνήμες του εκτοπισμού, του αποχωρισμού, των χαμένων έργων, των ανολοκλήρωτων δημιουργιών και μιας ζωής που καταδικάστηκε στην ανωνυμία.
Με φόντο το τοπίο της μνήμης της Ήβης Στάγκαλη, η παράσταση ξεδιπλώνεται μέσα από τρεις ηθοποιούς που ενσαρκώνουν διαφορετικές στιγμές της ζωής της, τις απώλειές της και τις μνήμες που τη συνόδευσαν σε όλη της τη διαδρομή. Το 1964, όταν αναγκάστηκε να εγκαταλείψει την Κωνσταντινούπολη, η Στάγκαλη έφτασε στην Αθήνα κρατώντας στην αγκαλιά της τη μονοετή κόρη της, έχοντας μαζί της μόλις είκοσι δολάρια και μία βαλίτσα είκοσι κιλών. Τα τετράδια από τα μαθήματα του Bedri Rahmi ήταν τα μοναδικά αποδεικτικά της καλλιτεχνικής της εκπαίδευσης που μπόρεσε να πάρει μαζί της. Οι πίνακες που έστειλε από την Κωνσταντινούπολη μέσω του Ταχυδρομείου Δεμάτων του Σιρκετζί χάθηκαν. Μόλις πέντε χρόνια μετά τον εκτοπισμό της, ένα ζωγραφικό έργο της –παραλειμμένο ακόμη και από ανθολογίες που εξέδωσαν φίλοι της– εκτέθηκε επί χρόνια στην Τουρκία με τον τίτλο Artist Unknown*, παρότι στην πίσω όψη του έφερε το όνομά της. Το θεατρικό έργο Artist Unknown* παρακολουθεί αυτή τη διαδικασία διαγραφής, διερευνώντας πώς ένας άνθρωπος, μια καλλιτέχνιδα ή ακόμη και μια πόλη μπορούν να διαγραφούν από τη συλλογική μνήμη και πώς η πράξη της ανάμνησης μπορεί να αποκτήσει πολιτική, συναισθηματική και επανορθωτική διάσταση. Διατρέχοντας μια διαδρομή μνήμης από την Κωνσταντινούπολη στην Αθήνα, από τη Γέφυρα του Γαλατά στο Σιρκετζί, από τους χαμένους καμβάδες στα ανολοκλήρωτα έργα, η παράσταση μάς υπενθυμίζει όχι μόνο την ιστορία της Στάγκαλη –τη φωνή της που επιμένει «είμαι εδώ»– αλλά και τις ιστορίες όλων εκείνων που αποκλείστηκαν από την πολιτιστική μνήμη, των οποίων τα ονόματα σβήστηκαν και η θέση στην ιστορία τούς στερήθηκε.
- 30 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ
ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΣΚΗΝΗ
Τζένη Τζένη
TZENH TZENH – «Ένα ηλιόλουστο Ρέκβιεμ». Μετά την τεράστια επιτυχία που γνώρισε στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά, η εμβληματική παράσταση “Τζένη Τζένη” σε σκηνοθεσία Νίκου Καραθάνου, επιστρέφει στις 30/09.
Με αρχική έμπνευση το “Τζένη Τζένη”, την κλασική ταινία της Φίνος Φίλμς, ο Νίκος Καραθάνος στρέφει το βλέμμα του στην μυθική πλέον αφήγηση των ελληνικών ταινιών, την αφήγηση μιας Ελλάδας φωτός, καλοκαιριού, ελαφρότητας και ομορφιάς που στην σύγχρονη εποχή φαντάζει όλο και πιο μακρινή. Με νοσταλγία για την χαμένη αυτή αφέλεια των καλοκαιρινών βραδιών, και με ένα θίασο “σκιών”, φαντασμάτων των ηρώων της κλασικής ταινίας, στήνει ένα καλοκαιρινό, ηλιόλουστο ρέκβιεμ, έναν θρήνο για το τέλος αυτής της εποχής και συνάμα μια γιορτή για την αθανασία που της χάρισε η ασημένια οθόνη. Μέσα σε αυτό το γιορτινό και πένθιμο κλίμα, οι ηθοποιοί του θιάσου αναζητούν αυτές τις θεϊκές μορφές που συνόδεψαν τα κυριακάτικα τραπέζια των παιδικών τους χρόνων, σε μια Ελλάδα που να καταδύεται καθημερινά στο πέλαγος των αναμνήσεων της, αναζητώντας τον εαυτό της, ξανά και ξανά.