Positively Different Short Film Festival 2026: Το φετινό πρόγραμμα στο Cinobo Πατησίων

Το πενθήμερο πρόγραμμα προβολών και εκδηλώσεων του Positively Different Short Film Festival 2026 – The Urge είναι εδώ!

Το Positively Different Short Film Festival αποτελεί έναν ζωντανό, διευρυνόμενο χώρο κινηματογραφικής εξερεύνησης, ανταλλαγής και μάθησης από τις ιστορίες των άλλων. Καθώς το PDSFF μπαίνει στην 7η χρονιά του, παραμένουμε αφοσιωμένα στην καλλιέργεια ενός χώρου όπου το προσωπικό είναι πολιτικό, και αντιστρόφως. Μαζί, ονειρευόμαστε έναν κόσμο για τον οποίο αξίζει να αγωνιζόμαστε.

Φωτίζουμε τις πολλαπλές πραγματικότητές μας, είτε είναι πιο ορατές είτε βρίσκονται στο σκοτάδι, και ευδοκιμούμε μέσα από τις συνδέσεις. Πάνω από όλα, διασχίζοντας τις κοινωνικές θέσεις και τις ποικίλες ταυτότητές μας, συνδεόμαστε από ένα αίσθημα επείγουσας ανάγκης, αυτή τη μίξη θυμού, φόβου και ελπίδας που είναι τόσο μοναδική για κάθε άτομο όσο και κοινή για πολλά από εμάς. Επιθυμούμε να δράσουμε, να σταθούμε ενάντια σε όσα είναι λάθος στον κόσμο, να σταματήσουμε αυτή την επικείμενη απειλή του φασισμού που εξαπλώνεται, της οικολογικής κατάρρευσης και του αυξανόμενου αυταρχισμού.

Η στιγμή είναι το τώρα· η ερώτηση είναι το πώς.

Αναλυτικά το πρόγραμμα:

Έντεκα θεματικές ενότητες, δεκάδες ταινίες μικρού μήκους από όλο τον κόσμο, ελληνικές και παγκόσμιες πρεμιέρες. Το Positively Different Short Film Festival 2026 προσκαλεί το κοινό σε πέντε ημέρες κινηματογραφικής έντασης, πολιτικής εγρήγορσης και συλλογικής εμπειρίας.

Όλα τα σετ ακολουθεί Q&A παρουσία δημιουργών.

Τετάρτη 18 Μαρτίου, 19:00
ΣΕΤ: Γειτονικές Ζωές (105’)

Σκεπτόμενα όλες τις μάχες, τις εμπειρίες, τα συναισθήματα και τα όνειρα που αναπτύσσονται και ανθίζουν πίσω από κλειστές πόρτες, παρότι μπορεί να μη γνωρίζουμε τίποτα γι’ αυτά.

Σαν Κριστομπάλ ντε λας Κάσας, Τσιάπας, Μεξικό. Μία ομάδα παιδιών και εφήβων μιλάει για το τι σκέφονται και νιώθουν για τη σχέση τους με και την εξουσία των ενηλίκων. Περισσότερο, στοχεύουν να είναι ένα παράδειγμα της ικανότητας και της προοπτικής που έχουν να αναγνωρίζουν και να επικοινωνούν τις ανάγκες τους και να συμμετέχουν ενεργά στα διαφορετικά τους πλαίσια, προκαλώντας ένα κόσμο χτισμένο αποκλειστικά γύρω από την οπτική των ενηλίκων. Μία κριτική με τη μορφή ενός μηνύματος αγάπης, μαθαίνοντάς μας να αγαπάμε καλύτερα.

Ένας ταλαντούχος πιανίστας και ο οκτάχρονος γιος του παλεύουν να βρουν ένα μέρος να πουλήσουν λαχανικά στη μεγαλύτερη λαϊκή αγορά της Μολδαβίας το 2000. Όταν ο πατέρας φαίνεται να τα παρατάει κάτω από το βάρος της επισφαλούς του ύπαρξης, μία χειρονομία από τον γιο του τον γεμίζει ελπίδα.

Καθώς πλησιάζει η απόφαση για την κηδεμονία του γιου της, μια γυναίκα που ζει στα όρια προσπαθεί να διαχειριστεί την ασταθή της σχέση με την αδερφή της — και την ακόμη πιο ασταθή της σχέση με τον εαυτό της.

Πάνω στη σκηνή, ο Αλί νιώθει ελεύθερος. Το ντραγκ είναι το καταφύγιό του – ένας χώρος όπου μπορεί να είναι πραγματικά ο εαυτός του και να εκφράσει τα συναισθήματα που οι λέξεις συχνά αποτυγχάνουν να αποδώσουν. Αλλά ενόσω ο Αλί ζει την αλήθεια του στο επίκεντρο της προσοχής, η μητέρα του νιώθει το βάρος της κοινωνίας που τον καταδικάζει. Το Ademi είναι είναι πορτρέτο ανθρώπων που παλεύουν να απελευθερωθούν από τις κοινωνικές αλυσίδες και ενός εύθραυστου καταφυγίου όπου στιγμές ελευθερίας είναι δυνατές.

Όταν η μητέρα του αυτοκτονεί, ο Ντίνος επιστρέφει στο χωριό όπου μεγάλωσε. Αντιμέτωπος με την Ορθόδοξη παράδοση, που αρνείται την ταφή της, -σαν σύγχρονη Αντιγόνη- αψηφά τις κοινωνικές συμβάσεις επιλέγοντας μία προσωπική τελετουργία αποχαιρετισμού.

Πέμπτη 19 Μαρτίου, 09:00, κλειστή πρωινή προβολή για σχολεία
ΣΕΤ: Η Φροντίδα ως Αντίσταση (68’)

Το να αντισταθούμε σε έναν άδικο κόσμο ξεκινά από το να νοιαστούμε το ένα για το άλλο και να φτιάξουμε νέους κόσμους μαζί.

Η εικοσάχρονη Νόρα συνοδεύει το νεκρό σώμα της γιαγιάς στην Αλγερία. Φτάνοντας εκεί, η οικογένειά της την αποθαρρύνει από το να πάει στην κηδεία. Παγιδευμένη μέσα στους τέσσερις τοίχους του οικογενειακού σπιτιού, προσέχοντας το πτώμα της γιαγιάς της, είναι εξοργισμένη. Σιωπηλά.

Όταν ο οκτάχρονος Miša βρίσκει ένα παρατημένο γατάκι στον δρόμο, προσπαθεί να προσφέρει την τρυφερότητα που δεν παίρνει από τους γονείς του.

Σε μία κοινότητα Awajún στο δάσος του Αμαζονίου, η 14χρονη Jarumi μαθαίνει να ακολουθεί τις παραδόσεις και τις δουλειές του σπιτιού που απαιτούνται από εκείνη, ενώ βλέπει τα αγόρια να απολαμβάνουν μία ελευθερία που μοιάζει απρόσιτη. Μέσα από τις ζωγραφιές της και τη φύση που φαντάζεσαι από το δωμάτιό της, μια ερώτηση αρχίζει να σχηματίζεται: υπάρχει ένα μέρος όπου μπορεί επιτέλους να είναι η εαυτή της;

Την παραμονή ενός σημαντικού αγώνα συγχρονισμένης κολύμβησης, η Mathilde πνίγεται από το γκλίτερ και την πίεση. Πρέπει να διαλέξει ανάμεσα στο να λάμπει για τους άλλους, ή να ανθίσει για την εαυτή της.

Πέμπτη, 19 Μαρτίου, 19:00
ΣΕΤ: Συνδιαλεγόμενα με τη Μνήμη (95’)

Κοιτώντας πίσω στις καταγωγικές μας ιστορίες, για να βρούμε δύναμη, νόημα, και να φτιάξουμε τους δικούς μας τρόπους επούλωσης και να φανταστούμε το από εδώ και στο εξής.

προειδοποίηση περιεχομένου: ψυχιατρική βία, εγκλεισμός, ικανοτισμός, κρατική και στρατιωτική βία, πολιτισμική εξαφάνιση/ αφομοίωση

Πώς άλλαξε η αντιμετώπιση των ανθρώπων στα ψυχιατρικά ιδρύματα από το 1970 στο σήμερα; Ποιοι είναι οι άνθρωποι που έμεναν σε ένα τέτοιο ίδρυμα και ποια είναι η εμπειρία ενός νεαρού άνδρα που άρχισε να εργάζεται εκεί τη δεκαετία του 70; Αντιμετωπίζοντας μία τραυματική ανακάλυψη για την οικογενειακή του βιογραφία, ο άνδρας εκκινεί έναν αναστοχασμό.

Βασισμένη σε ένα οικογενειακό άλμπουμ, η ταινία αναζητά πώς τα Κουρδικά χωριά που κάηκαν τη δεκαετία του 90 έχουν μετασχηματιστεί στη συλλογική μνήμη, που περνάει από γενιά σε γενιά, μέσα από τη διαπλοκή προσωπικού και κοινωνικού.

Ο βασανισμένος Marko προσπαθεί απελπισμένα να ξεφορτωθεί το παρελθόν του. Αφού παραλαμβάνει τα υπάρχοντά του από την πρώην του, εκκινεί ένα σουρρεαλιστικό ταξίδι με την κόρη του, ενώ τα όρια μεταξύ της παραίσθησης και της πραγματικότητας είναι πολύ ισχνά. Μία ακατέργαστη αλλά τρυφερή διεργασία πένθους ιδωμένη από ψηλά.

O Simon δουλεύει σε ένα φυτώριο στη Νότια Γαλλία με την ευγενική αλλά πιεστική μητέρα του. Όταν τον γκοστάρει ένα αγόρι, βρίσκεται αντιμέτωπος με τη μοναξιά του. Στη θαυματουργή ατμόσφαιρα του θερμοκηπίου, όπου ομιλητικά φυτά αποτελούν την ηχώ της σκέψης του, συζητά με μία άλλη απουσία που τον βοηθάει να προχωρήσει: τον Υάκινθο, έναν φαντασιακό ενήλικα που του μοιάζει και τον καταλαβαίνει. Το Xylella fastidiosa είναι ένας φόρος τιμής σε μία ολόκληρη γενιά που ξεκληρίστηκε από τον HIV/AIDS, αφήνοντας το κενό στο πέρασμά του.

Ένα παλιό κασετόφωνο και μια σιωπηλή Super 8 κάμερα πυροδοτούν ένα προσωπικό κινηματογραφικό ταξίδι αναζήτησης ταυτότητας, μνήμης και σχέσης μεταξύ ενός εγγονού και του παππού του. Στο ταξίδι αυτό, η σιωπή των αντικειμένων μετατρέπεται σε ομιλούσα μνήμη, και το φιλμ αποκαλύπτεται ως το υλικό σώμα του χρόνου που θυμάται.

Μέλη της Σαρακατσάνικης κοινότητας, μια ομάδα πρώην νομάδων κτηνοτρόφων της Ελλάδας, αφηγούνται τα προσωπικά τους βιώματα και συζητούν την έννοια της ταυτότητας σήμερα. Ένα αφιέρωμα στη συλλογική μνήμη μέσα από ένα βιωματικό ταξίδι που ξεκινά από το παρελθόν, προχωρά στο παρόν και στοχάζεται το μέλλον.

Πέμπτη 19 Μαρτίου, 21:30
ΣΕΤ: Παγιδευμένα (101’)

Όλα όσα μισούμε μπορεί να απειλούν να μας πλακώσουν, αλλά αρνούμαστε να παραδοθούμε και να τα παρατήσουμε.

προειδοποίηση περιεχομένου: τρανσφοβία, ικανοτισμός, εθισμός, χρήση ναρκωτικών

H τρανς ταυτότητα της Victoire, μία 20χρονης τζουντόκα, αποκαλύπτεται χωρίς τη θέλησή της εν μέσω ενός τουρνουά. Η Sonia, η επόμενη αντίπαλός της, αρνείται να παλέψει μαζί της. Ενώ οι συζητήσεις για το δίκαιο και την ασφάλεια εντείνονται, η Victoire αρνείται να γίνει ένα σύμβολο και επικεντρώνεται σε αυτό που έχει τη μεγαλύτερη σημασία: τον επόμενο αγώνα της.

Το πορτρέτο της Doña Cristi, μίας 74χρονης γυναίκας που δουλεύει σε ένα μπακάλικο στο Ecatepec για περισσότερες από 3 δεκατίες. Μέσα από τη μαρτυρία της, μαθαίνουμε την ιστορία της και το τι είχε να αντιμετωπίσει μεγαλώνοντας τα ανάπηρα παιδιά της.

Η 10χρονη Περσεφόνη έχει να τελειώσει μια σχολική εργασία για αύριο, αλλά πρώτα πρέπει να βρει την μητέρα της, που έχει εξαφανιστεί εδώ και μέρες.

O Daniel van den Berg δηλώνεται λανθασμένα νεκρός στο συνταξιοδοτικό σύστημα και δεν λαμβάνει πια τη σύνταξή του. Για να αποδείξει ότι είναι ακόμα ζωντανός, πρέπει να περάσει μέσα από ένα σωρό παράλογα βήματα. Παρά την εκνευριστική ποσότητα χαρτούρας, ο Daniel αρνείται να τα παρατήσει. Θα καταφέρει να αποδείξει ότι δεν είναι νεκρός;

Μετά το ρεσιτάλ των φοιτητών μουσικού θεάτρου, η νεαρή μαέστρος Ilona συμμετέχει στη συνάντηση της επιτροπής βαθμολόγησης. H Ilona κολακεύεται από την ξαφνική προσοχή που δέχεται από το πάνελ, αλλά σύντομα αντιλαμβάνεται πως μπήκε σε μία συνάντηση στην οποία κανείς δεν θα ήθελε να συμμετάσχει. Έχει να κάνει μία επιλογή: θα αντιδράσει στην κατάφορη χυδαιότητα των “ανέγγιχτων”, ή θα παίξει το παιχνίδι τους και θα χρησιμοποιήσει αυτήν την ευκαιρία για την προώθηση της καριέρας της;

Παρασκευή 20 Μαρτίου, 09:00, κλειστή πρωινή προβολή για σχολεία
ΣΕΤ: Δημιουργώντας Χώρο για τα Εαυτά μας (73’)

Φτιάχνοντας τους δικούς μας χώρους ασφάλειας και ελευθερίας μέσα από την έκφραση και την αντίσταση.

Η φυγή δεν είναι μόνο η εγκατάλειψη ενός τόπου, αλλά και η εγκατάλειψη μίας ζωής. Το “Not for us” είναι ένα ντοκιμαντέρ-δοκίμιο για ανθρώπους που διαφεύγουν στην Ευρώπη και τις προκλήσεις που αντιμετωπίζουν με την άφιξή τους. Η ταινία διερευνά τη συνεχιζόμενη μάχη του ανήκειν, το συναίσθημα ανασφάλειας, και την αίσθηση της αποξένωσης, θέτοντας το ερώτημα: τι είδους συναισθηματικό ταξίδι συμπεριλαμβάνεται στην αναζήτηση ενός νέου σπιτιού;

O Noé ονειρεύεται να ξεφύγει από την επαρχία. Με τον Tom, τον κολλητό του, περνούν τον χρόνο τους γυρίζοντας παιχνιδιάρικα αυτοσχέδια βίντεο. Όταν ένα αληθινό γύρισμα έρχεται στην περιοχή τους, βλέπει μία ευκαιρία να ξεφύγει.. και να αποκαλύψει στον Tom την πραγματική φύση των συναισθημάτων του.

Το 1983, κατά τη διάρκεια των σκοτεινότερων ημερών της ένοπλης σύρραξης στο Περού, μασκοφόροι στρατιώτες μπήκαν στο σπίτι της Adelina και απήγαγαν τον άντρα της. Δεν θα τον έβλεπε ποτέ ξανά. Η Adelina ενώνει τις δυνάμεις της με πολλές άλλες γυναίκες που χάσαν τους άντρες και τα παιδιά τους, και ενωμένες απαιτούν δικαιοσύνη.

Η μία μητέρα της Emma είναι πολύ απασχολημένη, η άλλη είναι πολύ μακριά: μία παρουσία που απορρίπτει, μία απουσία που εξιδανικεύει. Μέσα από μία ανούσια ένταση, προκύπτει μία ενδόμυχη και ανησυχητική σύγκρουση πρόσωπο-με-πρόσωπο.

Παρασκευή 20 Μαρτίου, 11:30, κλειστή προβολή για σχολεία
ΣΕΤ: Νήματα και Κόμποι (76’)

Μία διαρκής αναζήτηση για τα νήματα που ενώνουν διαφορετικές γενιές, θρησκείες, ζωές.

Η Renée, 83, έσπασε τον αστράγαλό της. Ευτυχώς, μπορεί να βασιστεί στην εγγονή της Florence, που αναλαμβάνει δράση ως φροντίστριά της. Παρότι αυτή η περιπέτεια τις φέρνει πιο κοντά από ποτέ, αναπόφευκτα τις υποχρεώνει να αντιμετωπίσουν την πραγματικότητα της εξασθένισης της Renée.

H Priya και η Zara, δύο έφηβα κορίτσια από διαφορετικά θρησκευτικά περιβάλλοντα, μοιράζονται μία μυστική αγάπη. Ο ειδυλλιακός τους κόσμος καταρρέει όταν η Zara εξαφανίζεται ξαφνικά από το σχολείο. Μπερδεμένη και με ραγισμένη καρδιά, η Priya ξεκινάει μία προσπάθεια να βρει τη Zara, ένα ταξίδι που θα αποκαλύψει τους λόγους πίσω από την ξαφνική απομάκρυνσή της και θα αναγκάσει την κρυφή τους σχέση να γίνει ορατή.

Ένας Σκωτσέζος-Πακιστανός πατέρας βλέπει τη ζωή του να καταλήγει στο χάος καθώς μάχεται το τελεσίγραφο του ορθόδοξου πατέρα του να κάνει περιτομή στον γιο του.

Το The Neighborhood That Never Gave Up εξερευνά το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον της γειτονιάς του San Franscisco στο Santander, ένα παράδειγμα κινημάτων από τα κάτω κατά τη διάρκεια της δημοκρατικής μετάβασης της Ισπανίας. Μέσα από τη συλλογική και ατομική μνήμη των κατοίκων, οι ιστορίες, τα έργα και τα όνειρά τους παίρνουν ζωή.

Αποξενωμένη λόγω των τραμπούκων στο σχολείο και της αυστηρής μητέρας της στο σπίτι, η Azra αναζητεί παρηγοριά σε μία ήρεμη ακροποταμιά. Εκεί, αναπτύσσει ένα άφατο δεσμό με μία κοπέλα που τη συντροφεύει από την αντίπερα όχθη, ανοίγοντας τον εαυτό της παρά τους φόβους της.

Παρασκευή 20 Μαρτίου, 19:00
ΣΕΤ: Φάτε τους Πλούσιους (100’)

Ο καπιταλισμός πρέπει να καταστραφεί, πριν πάρει ό,τι αγαπάμε.

Τα σινεμά όταν πεθαίνουν πάνε στον παράδεισο. Η μικρού μήκους ταινία «Προσεχώς.» απαθανατίζει στιγμές από τις τελευταίες μέρες του ιστορικού κινηματογράφου Ιντεάλ ο οποίος βρισκόταν για 102 χρόνια στην οδό Πανεπιστημίου, στον αριθμό 46, στο κέντρο της Αθήνας. Η ταινία είναι αφιερωμένη σε όλους τους κινηματογράφους που για τον ένα ή τον άλλο λόγο ταξιδεύουν στον παράδεισο.

Στην ελληνική επαρχία, η Ξένη έχει σχέση με έναν μεγαλύτερο, παντρεμένο άντρα. Με τη βοήθειά του καταφέρνει να κλείσει μια συνέντευξη σε ένα πολυτελές κατάστημα ρούχων στην Αθήνα. Ωστόσο, πριν από τη συνέντευξη, νιώθει ανεξήγητα την παρόρμηση να κάνει κάτι που θα μπορούσε να σαμποτάρει τις ίδιες της τις φιλοδοξίες.

O Sharam, ένας έμπειρος ληστής, μαζί με τον βοηθό του που είναι ένας πρωτάρης εγκληματίας, παρεισφρύουν σε έναν γάμο παριστάνοντας τους καλεσμένους, για να πραγματοποιήσουν το πλάνο τους, μέχρι που αντιμετωπίζουν ένα απρόσμενο πρόβλημα.

Τρεις σερβιτόροι παρακολουθούν ένα παιχνίδι ποδοσφαίρου έχοντας κλείσει το μπαρ για το κοινό, όταν ξαφνικά ο κούριερ εμφανίζεται με ένα παράδοξα μεγάλο κουτί. Από εκείνη τη στιγμή και πέρα, το κουτί και τα περιεχόμενά του παίρνουν έναν απρόσμενο ρόλο που αλλάζει τα γεγονότα αυτού που αρχικά επρόκειτο να ήταν το τέλος μίας ακόμα συνηθισμένης νύχτας στη δουλειά.

Σε ένα τέκνο κλαμπ στη Λισσαβώνα, ο μετανάστης εργάτης Abdul είναι σε βιντεοκλήση με τη γυναίκα του, Aliyah, που γεννάει και τον παρακαλάει να είναι παρών, έστω στο τηλέφωνο. Την ίδια στιγμή, η συνάδελφός του Μαρία τον χρειάζεται επειγόντως. Παγιδευμένος μεταξύ των απαιτήσεων της δουλειάς και της γέννησης του γιου του, ο Abdul διαχειρίζεται τον φόβο να χάσει τη δουλειά του και την πρόκληση να γίνει πατέρας από μακριά. Βασισμένο στην αυτοβιογραφική ιστορία του σεναριογράφου του, Deo Mahameru.

Δύο έφηβοι που πλέουν πάνω σε ένα φουσκωτό μονόκερο στον Σηκουάνα σώζονται από δύο αδέρφια. Η συνάντησή τους αποκαλύπτει τις διαφορετικές τους καταγωγές.

Παρασκευή 20 Μαρτίου, 21:30
ΣΕΤ: Χτίζοντας Πάνω στα Ερείπια (89’)

Πώς να φανταστούμε μία ζωή που είναι ασφαλής και όμορφη, ερχόμενα από εμπειρίες τραύματος, παραμέλησης, βίας;

προειδοποίηση περιεχομένου: ενδοοικογενειακή βία, γενοκτονία, βία συνόρων, κακοποίηση ζώων

Η Ράνα είναι ένα νεαρό κορίτσι. Ενώ ανταλλάσσει μηνύματα με το αγόρι της, στέλνει καταλάθος μία γυμνή φωτογραφία στον πατέρα της, ο οποίος είναι βαθιά θρησκευόμενος και θα τη σκοτώσει αν τη δει. Βασισμένο σε πραγματική ιστορία.

Έπειτα από τον βίαιο χωρισμό τους, η Άλεξ προσπαθεί να ξεφύγει από το φάντασμα του. Δεν βρίσκει καταφύγιο ούτε στο πατρικό της σπίτι, ούτε σε μια ξεπέτα, παρά μόνο σε μια υπόγεια διάβαση πεζών, στα μάτια ενός άγνωστου άντρα.

Μία Παλαιστινιακή οικογένεια διαχειρίζεται την απώλεια του 22χρονου γιου τους Omar που δολοφονήθηκε από τον Ισραηλινό στρατό. Η ταινία ακολουθεί τον μικρό αδερφό του Omar, την αδερφή του και τη μητέρα του, που ζουν σε ένα καμπ προσφύγων κοντά στη Βηθλεέμ στη Δυτική Όχθη. Ένα ντοκιμαντέρ παρατήρησης από ένα μέρος όπου συχνά οι πολιτικές συγκρούσεις επισκιάζουν την ανθρωπιά.

Ο Salmane, ένας νεαρός Σενεγαλέζος πρόσφυγας που ζει στην Τουρκία ονειρεύεται να φτάσει στην Ευρώπη. Κάθε απόπειρα να περάσει τα σύνορα καταλήγει στη βία και κατάρρευση των ελπίδων του. Τη μέρα που ξεκινάει το γύρισμα του ντοκιμαντέρ, ο Salmane εξαφανίζεται. Καθοδηγούμενο από τα δικά του λόγια και από θραύσματα αποθηκευμένα στο κινητό του, το ντοκιμαντέρ αναζητά την ηχώ μίας ζωής παγιδευμένης μεταξύ μνήμης και εξαφάνισης.

Έχοντας βρει δουλειά σε ένα σφαγείο γουρουνιών μέσα από ένα πρόγραμμα επανένταξης, ένας πρώην κατάδικος ψάχνει απεγνωσμένα δουλειά ενώ καταπιέζει τη βία που έχει μέσα του.

Σάββατο 21 Μαρτίου, 16:00
ΣΕΤ: Ζωή στις Σκιές (96’)

Ρίχνοντας φως σε αυτούς που ποτέ δεν είχαν στον ήλιο μοίρα.

προειδοποίηση περιεχομένου: μετατραυματικό στρες, πόλεμος, πολιτισμική εξαφάνιση/αφομοίωση, ρατσισμός

Ο Άλντι είναι ο μόνος και τελευταίος κάτοικος του χωριού. Πρέπει να προχωρήσει με τη ζωή του και να πραγματοποιεί τελετουργίες προκειμένου να φροντίσει την ψυχή του που περικυκλώνεται από παράξενα οράματα.

Ένας βετεράνος πολέμου δυσκολεύεται να προσαρμοστεί στη ζωή του πολίτη, καθώς αναμνήσεις, σωματικά και συναισθηματικά τραύματα και οι ήχοι του πολέμου τον στοιχειώνουν.

Το ντοκιμαντέρ “The Side The City Doesn’t See” λαμβάνει χώρα στην πόλη της Goiânia και ακολουθεί τρία τρανς άτομα που προσπαθούν να τα καταφέρουν στην εργασιακή τους καθημερινότητα. Ακολουθώντας κάθε χαρακτήρα, το ντοκιμαντέρ δείχνει πώς μία τρανσφοβική, σεξιστική και ρατσιστική κοινωνία θέτει εμπόδια και αποκλείει τα τρανς άτομα από την αγορά εργασίας.

Τι απομένει, όταν τα ονόματα αφαιρούνται και οι ζωές ξεριζώνονται; Μέσα από την ανθεκτικότητα της φωνής της Baba, το Pomak βυθίζεται σε αναμνήσεις από ξυπόλητους χειμώνες, ένα ορεινό σπίτι που εγκαταλείφθηκε, και ένα όνομα που της επιβλήθηκε. Καθώς αποκαλύπτουμε το άφατο κόστος της πολιτισμικής αφομοίωσης, το ταξίδι της ηχεί μέσα από τα ερείπια μιας κοινής κληρονομιάς, που γεφυρώνει παρελθόν και παρόν, και δείχνει πώς το να επιστρέφουμε στις ρίζες μας γίνεται μία πράξη επανοικειοποίησης της ταυτότητας.

Ο Adnan Rafique, μετανάστης από το Πακιστάν που ζει στην Ελλάδα τα τελευταία 15 χρόνια, εργάζεται ως οδηγός ταξί στην Αθήνα, μεταφέροντάς μας καθημερινά στον προορισμό μας. Με ή χωρίς επιβάτες, οδηγεί ασταμάτητα στους δρόμους της πόλης και μας βάζει στον κόσμο του.

Σάββατο 21 Μαρτίου, 18:30, ελεύθερη είσοδος – πραγματοποιείται στα Ελληνικά
ΑΝΟΙΧΤΗ ΣΥΖΗΤΗΣΗ: ΑΝΤΙΣΤΑΣΕΙΣ ΣΤΑ ΟΡΙΑ ΤΗΣ ΝΟΜΙΜΟΤΗΤΑΣ

Εν μέσω φασισμών που γιγαντώνονται και κρατική καταπίεση ενάντια σε κινήματα ισότητας και δικαιοσύνης για όλα, τώρα είναι η ώρα για να σκεφτούμε τι μορφή θα έπρεπε να πάρουν οι αντιστάσεις μας. Ακολουθώντας τη δήλωση της Assata Shakur: “Καμία στον κόσμο, κανένα στην ιστορία δεν κέρδισε την ελευθερία του επικαλούμενο τις ηθικές αξίες αυτών που το καταπιέζουν”, αν κανείς αναγνωρίσει ότι δεν μπορούμε να βρούμε ανακούφιση στο γράμμα του νόμου και τους θεσμούς που το εκπροσωπούν, τότε είμαστε ελεύθερα να φανταστούμε αμέτρητες δυνατότητες για τις αντιστάσεις μας. Μεταξύ πρακτικών αυτοάμυνας, αυτοοργανωμένα δίκτυα φροντίδας και διάσωσης, δημοσιογραφία των πολιτών και την ηθική της μαρτυρίας, βρίσκουμε τον χώρο να αρνηθούμε το στάτους κβο και να δημιουργήσουμε τη δική μας έννοια δικαιοσύνης.

Σάββατο 21 Μαρτίου, 20:30
ΣΕΤ: Παίρνοντας Αυτά που μας Ανήκουν (96’)

Οι ήρωες αυτών των ιστοριών αρνούνται να δεχθούν την αδικία ως δεδομένη, και θα πάρουν την κατάσταση στα χέρια τους, ακόμα κι αν σημαίνει να αμφισβητήσουν το γράμμα του νόμου.

Πληθωρική, περίπλοκη, πολύχρωμη. H Lalla Rami είναι μία τρανς καλλιτέχνις με γεμάτο παρελθόν. Γεννημένη στο Μαρόκο, είναι στις παριζιάνικες σκηνές που βρίσκει τη λάμψη της, παρά τις δυσκολίες της καθημερινής ζωής.

Σε αυτό το αναρχικό παραμύθι εκδίκησης, ένα ζόμπι φορτωμένο στο πορτμπαγκάζ της Άντι γίνεται ο απρόσμενος σύμμαχος ενάντια σε εθνικιστές οδηγούς ταξί.

Κατά τη διάρκεια των πρόσφατων διαδηλώσεων σε Γεωργία και Σερβία, δύο φίλοι από διαφορετικές χώρες, η Pavla και ο Levan καταγράφουν την προσωπική τους σύνδεση και τα πολιτικά γεγονότα γύρω τους ανταλλάσσοντας βίντεο, φωτογραφίες και μηνύματα.

Ένα γυναικείο τμήμα πυγμαχίας, πραγματοποιεί τις προπονήσεις του την περίοδο του Covid 19, σε μια τυπική ταράτσα στο κέντρο της Αθήνας. Δυο χρόνια μετά, και αφού το τμήμα έχει σταματήσει να υπάρχει, τα κορίτσια ξανασυναντιούνται, θυμούνται τις προπονήσεις τους, μιλάνε για αυτές και παίζουν box.

Σάββατο 21 Μαρτίου, 22:30
ΣΕΤ: Το Σώμα σου Είναι Πεδίο Μάχης (93’)

Η βία και το τραύμα εγγράφονται στο υλικό της ίδιας μας της σάρκας: και αυτό είναι που θα χρησιμοποιήσουμε για να μπερδεύουμε μαζί τους.

προειδοποίηση περιεχομένου: ταξική βία, έμφυλη βία, αυτοκτονία, ικανοτισμός, τρανσφοβία

Ένα ταξίδι μέσα στις αναμνήσεις που είχα από τη ζωή του πατέρα μου ως εργάτη. Αυτές οι αναμνήσεις διαμορφώνουν μία συλλογική ιστόρια, μία διερώτηση για την καθημερινή ζωή και το αργό πέρασμα του χρόνου σε μία βιομηχανική ζώνη.

Μόλις ανακαλύψει γυμνές παιδικές φωτογραφίες της στο ίντερνετ, η Ane θυμάται στιγμές που είχε διαγράψει από τη μνήμη της. Είχε επίσης βιντεοσκοπηθεί, κρυφά, όπως τόσες άλλες, κατά τη διάρκεια συναντήσεων με έναν διάσημο προστατευμένο φωτογράφο στο Σαν Σεμπαστιάν.

Αν σου έλεγαν ότι υπάρχει μια οργάνωση που θα άλλαζε για πάντα τη ζωή σου, θα την έκανες αυτή την αλλαγή; Και αν ναι, θα τραβούσες την Περόνη;

Μία αξιωματικός της Μονάδας Διαχείρισης Κρίσεων απαντά σε μία έκκληση ανάγκης σε μία αγροτική περιοχή της πόλης. Μες στη σιωπηλή νύχτα, η αξιωματικός βρίσκεται να την παρακολουθεί μία ματωμένη γυναίκα που φαίνεται να έχει μία εμμονή με τα αποξηραμένα κρέατα και τα ασυνήθιστα πράγματα. Βρισκόμενη στο έλεό της, θα καταφέρει η αξιωματικός να βγει ζωντανή από τη νύχτα, ή θα καταλήξει σε μία ματωμένη κρίση και η ίδια;

Το Get Ready With Me δεν είναι μία ρουτίνα ομορφιάς – είναι επιβίωση. Για την Gianne, μία ανάπηρη τρανς γυναίκα, κάθε στιγμή στον καθρέφτη είναι μία σιωπηλή εξέγερση: να μαλακώσει τη φωνή της, να ετοιμαστεί για τα επίμονα βλέμματα και να τολμήσει να ιδωθεί ολόκληση. Αυτό το ντοκιμαντέρ αποκαλύπτει την αόρατη εργασία της ζωής στη διασταύρωση της κουήρ ζωής και της αναπηρίας: όπου να ετοιμάζεσαι σημαίνει να παλεύεις να υπάρχεις.

Όταν αρρωσταίνουμε, θέλουμε μόνο ένα πράγμα: να μην είμαστε πια άρρωστα. Το σκηνοθετό βλέπει ένα κύκνο μέσα σε μία λιμνούλα και ονειρεύεται τον Long Covid στον κόσμο των υγιών. Ένα δοκίμιο για μαγεμένους άρρωστους ανθρώπους και όνειρα με πουλιά.

Κυριακή 22 Μαρτίου, 16:00
ΣΕΤ: Εργαλειοθήκη Ανατροπής (‘97)

Ιστορίες δημιουργίας και ανατροπής ενός κόσμου που αφήνει κάποια από εμάς πίσω.

προειδοποίηση περιεχομένου: έμφυλη βία, γενοκτονία

Κατά τη διάρκεια ενός εργαστηρίου ζωγραφικής, ένα κορίτσι αναζητά στους τοίχους του δωματίου της την ανάμνηση της σεξουαλικής της κακοποίησης. Μία νεαρή γυναίκα θυμάται τη νύχτα στην οποία η εξαπάτηση αυτών που αποκαλούσε φίλους της μετατράπηκε σε παρενόχληση. Με το να μοιράζονται αυτές τις ιστορίες με άλλες γυναίκες και κορίτσια, συνειδητοποιούν πως δεν πρόκειται για μεμονωμένα περιστατικά αλλά θραύσματα μίας μοιρασμένης πληγής. Όπως υψώνονται οι φωνές, πλέκονται σχέσεις που δημιουργούν έναν χώρο να μιλήσεις, ίσως για πρώτη φορά, για τον πόνο και τον φόβο που βιώθηκε στο σπίτι, στο σχολείο, στους δρόμους… σε όλη την πόλη. Ονομάζοντάς τα και αναζητώντας τα μαζί, υψώνουν μία συλλογική μνήμη που αντιστέκεται, θεραπεύει και απαιτεί δικαιοσύνη.

Εξορμώντας σε ένα εσωτερικό οδοιπορικό στην Τήνο, η κινηματογραφίστρια αναζητά την θέση της στον κόσμο μέσα σε δύο κήπους, γύρω από δύο πατρικές φιγούρες, ανάμεσα σε δύο ντοκιμαντέρ. Ενώ προσπαθεί να διαχειριστεί μία απώλεια, μία κινηματική ήττα και μία κινηματογραφική αποτυχία, συνθέτει ένα δοκίμιο σε πρώτο ενικό, ένα γράμμα προς τον απανταχού απόντα πατέρα.

Το “Adas Falasteen” είναι ένα ντοκιμαντέρ για την ιστορία ενός Παλαιστίνιου μάγειρα και του ρόλου του που χρησιμοποίησε το χόμπι του ως ασπίδα ενάντια στον λιμό που δημιουργήθηκε από τη γενοκτονία στη Γάζα, διατηρώντας το πνεύμα ανθεκτικότητας και ελπίδας στην κοινότητά του.

Στο ταπεινό οικογενειακό της διαμέρισμα, η Faiza έχει “ένα δικό της δωμάτιο” όπου ξεδιπλώνει μία άλλη πλευρά του εαυτού της: που δεν φοβάται την υπέρβαση και που συνδέεται ξανά με τις νεανικές της φιλοδοξίες.

H Mίτση, ένα 13χρονο αγοροκόριτσο, μετά από ένα παραδοσιακό χαστούκι που τρώει επειδή αδιαθέτησε για πρώτη φορά, αποκτά μαγικές ικανότητες και κάνει τη δράση του χαστουκιού προσωπική της αντίδραση.

Κυριακή 22 Μαρτίου, 18:30
ΣΕΤ: Αφήνοντας πίσω το μισό μας εαυτό (93’)

Ιστορίες βεβιασμένων ξεριζωμών και διαδρομών προς τις ρίζες του καθενός.

O Nuno, ένας νεαρός άνδρας, προσπαθεί να καταλάβει πώς η μοίρα του συνδέεται με την ιστορία του νεκρού από καιρό θείου του Nuno, τον οποίο δεν γνώρισε ποτέ.

Το KORA σχηματίζει τις ιστορίες των προσφυγισσών που μένουν στην Πορτογαλία. Όλες τους κουβαλούν το παρελθόν τους στο σώμα και τα λόγια τους, όπως και τα αγαπημένα τους πρόσωπα σε πορτρέτα. Από αυτές τις αναμνήσεις αποκτούμε πρόσβαση στο ενδόμυχο και πολιτικό βλέμμα αυτών που ανασυγκροτούν το παρόν (τους).

Ένα απρόσμενο γεγονός λαμβάνει χώρα στην Okania, έναν παράλληλο πλανήτη στη Γη, όπου οι έμφυλες δομές και οι συμπεριφορές των ηλίθιων μελετώνται σε βάθος. Ο θάνατος της κατσαρίδας σηματοδοτεί την αρχή μίας σκοτεινής εποχής για τον πολιτισμό τους, που ολοκληρώνεται με ένα ακόμα πιο δυσάρεστο γεγονός.

Στην άκρη ενός εγκαταλειμμένου ναυπηγείου, δύο άντρες, δεμένοι με ένα μυστικό χωρίς επιστροφή, ετοιμάζονται να τελειώσουν αυτό που άρχισαν — ώσπου το φεγγάρι ανατέλλει κι η δίψα αψηφά τους όρκους της.

Ο Άγγελος, ένας ηλικιωμένος ιδιοκτήτης καφενείου, διχάζεται με την απόφαση αν θα κλείσει το καφενείο του ή όχι.

Κυριακή 22 Μαρτίου, 21:00
ΣΕΤ: Αγάπη μες στην Καταιγίδα (88’)

Ας μείνουμε μαζί παρά τις τραγωδίες: και ας βγούμε από αυτές με όπλο την αγάπη.

προειδοποίηση περιεχομένου: ομοφοβία, θρησκευτικές συγκρούσεις, σεξουαλικές σκηνές

Η Aura, μία τζουντόκα που αρνείται κάθε είδους συναισθηματική επαφή, προσπαθεί να διδάξει την τέχνη του τζούντο στη Miriam, ένα κορίτσι τραυματισμένο από τη φοβία της αφής.

To Mis-Angel είναι μία ιστορία αγάπης μεταξύ δύο ατόμων που δεν θα βρεθούν ποτέ. Μία τρανς κοπέλα εξερευνά την αλληλοκάλυψη μεταξύ έμφυλης και σεξουαλικής φαντασίας, όπως θυμάται μία σύντομη διάδραση με ένα ξένο σε μία στάση λεωφορείου.

Ο Yuvraj, ένας νεαρός ινδουιστής νιώθει έλξη για ένα μουσουλμάνο πωλητή βραχιολιών, τον Shahjahan. Ο Yuvraj και ο Shahjahan ζουν μία διπλή ζωή σε μία κοινωνία που απεχθάνεται την ομοφυλοφιλία.

Σε ένα χωριό στο Αστούριας, ένα ανήσυχο παρελθόν και ένα αβέβαιο μέλλον μπλέκονται στη συνάντηση δύο χαμένων μοναχικών ψυχών. Ο Luca, ένας νεαρός φωτογράφος, φτάνει στο χωριό και μένει στο σπίτι του Xuan, ενός τυροκόμου πρώην δασκάλου, ενός μοναχικού άντρα που ζει στην απομόνωση, κοινωνικά αποκλεισμένος λόγω των σκιών από παλιές σεξουαλικές φήμες. Οι πληγές από το παρελθόν του Xuan και η περιπλανώμενη νιότη του Luca προκαλούν τον δεσμό μεταξύ δύο ανθρώπων από διαφορετικούς κόσμους.

Μία νύχτα του Δεκέμβρη, ο ήχος από τις μοτοσυκλέτες και τα πυροτεχνήματα γεμίζει τους δρόμους του Medellín, καθώς μία απρόσμενη σύνδεση μεταξύ δύο νεαρών ανδρών από σχεδόν τελείως διαφορετικούς κόσμους ξεδιπλώνεται μέσα από μία συζήτηση που τους αφήνει γυμνούς, στους λαβυρινθώδεις δρόμους όπου περιπλανώνται. Και οι δύο αντιμετωπίζουν τη διαρκή απειλή του θανάτου και της λήθης: σε κάθε στάση, σταματούν για να παρατηρήσουν την πόλη, κρατώντας αυτή τη φευγαλέα στιγμή μέσα στην αβεβαιότητα.

Κεντρική φωτογραφία θέματος: Στιγμιότυπο από την ταινία Aldi, σκην. Giorgi Arabuli (Γεωργία, 18’)

Διαβάστε επίσης:

PDSFF26 – The Urge: Η αντίστροφη μέτρηση για το Positively Different Short Film Festival έχει ξεκινήσει

x
Το CultureNow.gr χρησιμοποιεί cookies για την καλύτερη πλοήγηση στο site. Συμφωνώ