Αφιερωμένο στους νησιώτες, στις ιστορίες των γιαγιάδων και των παππούδων μας, στον μόχθο, στις θυσίες και στα όνειρά τους.
Το 2026 σηματοδοτεί τα 100 χρόνια ζωής της πατρογονικής κατοικιάς, η οποία έχει μετατραπεί σε γκαλερί και χώρο τέχνης, και στην οποία έχουν μεγαλώσει 12 παιδιά. Η έκθεση είναι αφιερωμένη σε έναν αιώνα μνήμης της οικογένειας του καπετάν Κωνσταντή (γενν. 1900) και της κυρά Μοσχούς Σκανδάλη (γενν. 1903) καθώς και στα 100 χρόνια της Αλυκής, ένα ψαροχώρι νοτιοδυτικά της Πάρου.
Μαζί με την οικογένεια, μια οικογένεια ψαράδων και εμπόρων της θάλασσας που έφαγαν τη θάλασσα με το κουτάλι με τρεχαντήρια και περάματα, η έκθεση αφιερώνεται στη ναυτοσύνη των νησιών μας: στα σκαριά που κουβάλησαν μόχθο, αγωνίες, μα και ελπίδα. Στις γενιές που πορεύτηκαν με το μότο «ή παεμός ή πνιμός».
ΜΗΝ ΧΑΣΕΙΣ!
Στιγμές νησιωτικές, καπεταναίοι που έπαιρναν τους γιους τους μαζί από τα επτά τους χρόνια, μανάδες που προσεύχονταν για να γυρίσουν πίσω, κόρες που μεγάλωναν η μία την άλλη, μάθαιναν μοδιστρική ή στέκονταν δίπλα στη μάνα. Παιδιά που έφευγαν από τα εννιά τους χρόνια για ξένα σπίτια στην Αθήνα, κι άλλα που σαλπάριζαν για μια άλλη γη…
Κι όλα αυτά, κάπου ανάμεσα σε μια φωτογραφία, μια παραθύρα, μια παλιά φορτωτική, στα καλλιγραφικά γράμματα από χέρια τραχιά, σ΄ένα καντήλι που έχει κουβαλήσει τόση αγωνία μα και πίστη…
Πόσα χωρούν σε μια φωτογραφία;
Πόσα χωρούν σε μια παραθύρα;
Πόσες αγωνίες και πόσες προσευχές χωρούν σε μια εικόνα;
Έναν αιώνας.
Έναν αιώνα ζωής ποτισμένης με αλμύρα, αγάπη, αποχωρισμού, πίστης και προσμονής. Έναν αιώνα που δεν ανήκει μόνο σε εκείνους που έζησαν, αλλά και σε εμάς που κληρονομήσαμε τις ιστορίες τους.
Γιατί τα αντικείμενα δεν είναι απλώς ενθύμια μιας άλλης εποχής. Είναι οι σιωπηλοί μάρτυρες μιας ζωής που μόχθησε, αγάπησε, πάλεψε και ονειρεύτηκε. Είναι κομμάτια ανθρώπινων ζωών.
Και μέσα από αυτά, οι πρόγονοί μας βρίσκουν ξανά τη φωνή τους.
«Πατρογονικό: ένας αιώνας μνήμης και αγάπης».
Μια συνάντηση με τις ρίζες μας. Με όσα πέρασαν, με όσα έμειναν και με όσα, χωρίς να το καταλαβαίνουμε, κουβαλάμε κι εμείς μέσα μας.
Κι ίσως αυτό να είναι το πιο συγκινητικό: πως, παρόλο που οι εποχές αλλάζουν, τα συναισθήματα παραμένουν ίδια. Και μέσα από αυτές τις μικρές προσωπικές ιστορίες, ο καθένας μας αναγνωρίζει ένα κομμάτι της δικής του ζωής, της οικογένειάς του, της δικής του μνήμης.
Photo Credits: Στέφανος Γεωργιάδης