Στο πλαίσιο της Παγκόσμιας Ημέρας Πορτογαλικής Γλώσσας, υπό την Αιγίδα των Πρεσβειών Πορτογαλίας και Βραζιλίας, η Μιράντα Βερούλη μαζί με τους εξαιρετικούς μουσικούς του κουιντέτου της παρουσιάζουν μια μοναδική μουσική παράσταση στο Half Note Jazz Club, την Τετάρτη 13 Μαΐου.
Η Μιράντα Βερούλη, θέλοντας να φέρει πιο κοντά το ελληνικό κοινό με την λυρικότητα της πορτογαλικής γλώσσας, παρουσιάζει ένα σύνολο τραγουδιών που η ίδια έχει αποδώσει στα ελληνικά, κρατώντας το αυθεντικό νόημα και συναίσθημα των στίχων.
***
-Το live στο Half Note πραγματοποιείται με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Πορτογαλικής Γλώσσας. Θα θέλατε να ξεχωρίσετε, για αρχή, μία λέξη στα πορτογαλικά που σχετίζεται με τη μουσική;
ΜΗΝ ΧΑΣΕΙΣ!
Saudade. Είναι θα έλεγα η ταυτότητα τού Πορτογαλικού πολιτισμού. Ο δικός μας “Νόστος” είναι ίσως η πιο κοντινή έννοια που μπορεί να της αποδοθεί.
-Πότε ξεκίνησε η σχέση σας με την πορτογαλική γλώσσα; Και πώς άρχισε το ταξίδι σας στο βραζιλιάνικο ρεπερτόριο;
Πρωτάκουσα το “Girl from Ipanema” του Antonio Carlos Jobim, τον κορυφαίο συνθέτη της Βραζιλίας και πατέρα της bossa nova, στην εφηβεία, σε έναν δίσκο του Frank Sinatra. Ο ίδιος ο Jobim τραγουδούσε με την κιθάρα του τη «γέφυρα» στα Βραζιλιάνικα. Με μάγεψε η μελωδία και ο ρυθμός της μουσικής, αλλά και ο ήχος της άγνωστης αυτής γλώσσας.
Χρόνια αργότερα, σπουδάζοντας γραφικό σχέδιο στη Νέα Υόρκη, ανακάλυψα τον πλούτο της Βραζιλιάνικης μουσικής, κάνοντας έρευνα για τον σχεδιασμό ενός εξώφυλλου δίσκου. Μετά την αποφοίτησή μου, πήγα στο Ρίο ντε Ζανέιρο για να κάνω την πρακτική μου σαν γραφίστας, με στόχο ουσιαστικά να εμβαθύνω σε αυτην την κουλτούρα και να μάθω την γλώσσα. Γυρνώντας στην Ελλάδα, έψαξα την Βραζιλιάνικη κοινότητα της Αθήνας και μέσα από κει βρέθηκα να είμαι lead singer της πρώτης Βραζιλιάνικης μπάντας στην Ελλάδα, την Banda Som Brasil. Στην συνέχεια σπούδασα Jazz τραγούδι και αυτοσχεδιαμό στο Athenaeum και δημιούργησα το δικό μου γκρουπ, τους Desafinados, με ρεπερτόριο επικεντρωμένο στο Brazilian Songbook.
Πρόσφατα και μετά από πρόσκληση της Πορτογαλικής Πρεσβείας στην Αθήνα, τραγούδησα Fado, το εθνικό στυλ μουσικής της Πορτογαλίας. Ανοίχτηκε μπροστά μου ένας ολόκληρος καινούριος κόσμος ποίησης και μουσικής, συνυφασμένος με αυτήν την μοναδική γλώσσα!
-Τι έχετε σχεδιάσει για τη βραδιά της 13ης Μαΐου;
Με οδηγό τη λυρικότητα της πορτογαλικής γλώσσας, θα παρουσιάσουμε μαζί με τους εξαιρετικούς μουσικούς του κουιντέτου μου, ένα πρόγραμμα με πορτογαλόφωνα τραγούδια σε (δική μου) ελληνική απόδοση και το αντίστροφο, τραγούδια Ελλήνων συνθετών (Χατζηδάκις, Γαλάνη, Βαβάτσικας) στα πορτογαλικά. Ακόμα, θα ακουστούν πρωτότυπες συνθέσεις, όλα με τον χαρακτηριστικό Brazilian jazz ήχο του γκρουπ. Μαζί μας θα είναι και ο υπέροχος τρομπετίστας Ανδρέας Πολυζωγόπουλος, με τον οποίο έχουμε συνεργαστεί πολλές φορές στο παρελθόν. Ηχογραφήσαμε μαζί το άλμπουμ μου “Onírico”, αναπόφευκτα λοιπόν, θα παίξουμε και κάποια κομμάτια από εκεί.
-Πόσο απαιτητική είναι η διαδικασία μεταφοράς ενός πορτογαλόφωνου τραγουδιού στα ελληνικά, χωρίς να χαθεί το συναίσθημα και ο ρυθμός του;
Όπως σε κάθε δημιουργική διαδικασία, εξαρτάται από την έλευση της Μούσας, πόσο γεναιόδωρα θα προσφέρει την παρουσία της! Είναι φορές που φαίνεται αδύνατο και άλλες που το μολύβι τρέχει πάνω στο χαρτί, χωρίς δισταγμό.
-Πώς αντιλαμβάνεστε την έννοια των «γεφυρών πολιτισμού» μέσα από τη μουσική;
Πιστεύω πως η μουσική και γενικά οι Τέχνες είναι ιδανικές γέφυρες πολιτισμού, καθώς εξαλείφουν εμπόδια όπως η γλώσσα, η καταγωγή, η εκπαίδευση. Η Τέχνη έχει την μαγική δύναμη να μιλά απευθείας στην ψυχή.
-Έχοντας λάβει από το Υπουργείο Εξωτερικών της Βραζιλίας την τιμητική διάκριση του Ιππότη του Τάγματος του Ρίο Μπράνκο, τι σημαίνει αυτή η αναγνώριση για εσάς;
Ήταν εντελώς απρόσμενη η τεράστια αυτή τιμή που μου αποδόθηκε και πραγματικά ανεκτίμητη η αναγνώριση και η δικαίωση τής πορείας μου. Όταν ξεκίνησα να τραγουδώ “Βραζιλιάνικα”, ήταν κάτι πρωτόγνωρο για το Ελληνικό κοινό. Όμως αυτό το μετάλλειο, εκτός από επιβράβευση για την μέχρι τώρα πορεία μου, φέρει και μια ευθύνη, με δεσμεύει να συνεχίσω να υπηρετώ την τέχνη μου, με την ελπίδα και την πίστη ότι ο κόσμος μπορεί να γίνει λίγο καλύτερος μέσω τής μουσικής!
-Υπάρχει κάποιος αγαπημένος στίχος από το πρόγραμμα που θα ερμηνεύσετε;
Για να το συνδέσω με την αρχή, θα πω το “Chega de saudade”. Είναι ο τίτλος ενός πολύ δημοφιλούς τραγουδιού στην Βραζιλία, του Antônio Carlos Jobim κι ένα από τα πρώτα που μετέφρασα. Το έχω αποδώσει ποιητική αδεία ως “Τέρμα πια η θλίψη”. Ας γίνει το σύνθημα για το καλοκαίρι που ξεκινά!
Photo credit: George Spanos
Διαβάστε επίσης:
Miranda Verouli Quintet Feat. Andreas Polyzogopoulos στο Half Note Jazz Club