Η γκαλερί The Breeder παρουσιάζει τη δεύτερη ατομική έκθεση της Μαργαρίτας Μυρογιάννη στον χώρο, με τίτλο «Οδός Ιάσονος, Μεταξουργείο». Αφετηρία της έκθεσης αποτελούν οι οίκοι ανοχής της οδού Ιάσονος στο Μεταξουργείο, όπου βρίσκεται και η γκαλερί.
Η έκθεση δεν επιχειρεί να αποκαλύψει έναν άγνωστο κόσμο ούτε να τον εντάξει σε μια προκαθορισμένη αφήγηση. Αντίθετα, στρέφει το βλέμμα σε μια πραγματικότητα που είναι ήδη παρούσα μέσα στον αστικό ιστό. Η φωτογραφία λειτουργεί ως άμεσο μέσο καταγραφής, απομονώνοντας στιγμές, φιγούρες, αντικείμενα και λεπτομέρειες που διαφορετικά θα παρέμεναν στο περιθώριο της οπτικής αφήγησης της πόλης. Η στιγμή καθορίζει τη σύνθεση και το φως κατευθύνει το βλέμμα και, μαζί του, το συναίσθημα. Η προσέγγιση αυτή συνομιλεί με την παράδοση του φωτογραφικού ρεπορτάζ, από τον Weegee έως τον Henri Cartier-Bresson, και με την ιδέα της Αποφασιστικής Στιγμής, όπου ακόμη και η μικρότερη λεπτομέρεια μπορεί να αποτελέσει ένα σημαντικό θέμα.
Στην έκθεση, οι φωτογραφίες συνυπάρχουν με χυτά μπρούτζινα γλυπτά, δημιουργώντας δύο διαφορετικούς τρόπους προσέγγισης της ίδιας εμπειρίας. Εκεί όπου η φωτογραφία βασίζεται στην ταχύτητα, τη στιγμή και την επιλογή, η γλυπτική απαιτεί διάρκεια, χειρονομία, κατασκευή και υλική επεξεργασία. Τα γλυπτά προέρχονται σε μεγάλο βαθμό από αντικείμενα που η Μυρογιάννη συνάντησε στους χώρους που επισκέφτηκε ή από αισθήσεις και εικόνες που προέκυψαν κατά τη διάρκεια της έρευνάς της. Οι ασπρόμαυρες φωτογραφίες λειτουργούν ως ένα οπτικό λεξιλόγιο: καταγράφουν τα αντικείμενα στο φυσικό τους περιβάλλον, πριν αυτά απομονωθούν, μετασχηματιστούν και επαναπροσδιοριστούν μέσα από τη γλυπτική.
Στα έγχρωμα φωτογραφικά έργα, παράλληλα, η χρήση βασικών και συμπληρωματικών χρωμάτων οργανώνει την εικόνα, μεταφέροντας την ένταση σε μια ζωγραφική αλλά ταυτόχρονα αφαιρετική διάσταση. Σε όλο το έργο της, εντοπίζονται ουσιαστικές συνδέσεις με τη μεταπολεμική φωτογραφία χρώματος και, ειδικότερα, με το έργο του William Eggleston, για τον οποίο το καθημερινό περιβάλλον αποτελούσε ισότιμο πεδίο εικαστικής διερεύνησης. Στο σύνολο της πρακτικής της, η καλλιτέχνης διερευνά τη δυναμική του χώρου και τους τρόπους με τους οποίους αυτός μετασχηματίζεται, αποκτώντας διαφορετικές ποιότητες και σημασίες. Η σχέση της με τον χώρο λειτουργεί αμφίδρομα: το περιβάλλον αποτελεί πηγή έμπνευσης για το έργο, ενώ τα έργα, με τη σειρά τους, επαναπροσδιορίζουν τον χώρο στον οποίο τοποθετούνται.
ΜΗΝ ΧΑΣΕΙΣ!
Η εικαστική γλώσσα της Μυρογιάννη κινείται ανάμεσα στην αφαίρεση, τον σουρεαλισμό και την αναπαράσταση. Οικεία αντικείμενα μετατρέπονται σε μορφές που υπερβαίνουν την αρχική τους λειτουργία, δημιουργώντας απρόσμενες συνδέσεις ανάμεσα στο πραγματικό και το ανοίκειο, το καθημερινό και το φαντασιακό. Το κοχύλι παραπέμπει στη Γέννηση της Αφροδίτης και στις συμβολικές έννοιες της ομορφιάς και της θηλυκότητας, ενώ η κλειδαριά επαναφέρει την έννοια της πρόσβασης, του απρόσιτου και του κρυφού. Αντίστοιχα, οι αναφορές στη Saint Lucy και στα μάτια δημιουργούν έναν διάλογο γύρω από τη θέαση, το βλέμμα και την επιθυμία.
Ο χρόνος αποτελεί μια ακόμη βασική συνθήκη της έκθεσης: αποτυπώνεται στη φευγαλέα στιγμή της φωτογραφικής λήψης και στην ακινησία των γλυπτών. Η Ιάσονος αλλάζει, ενώ ταυτόχρονα διατηρεί την ταυτότητά της· οι φωτογραφίες συλλαμβάνουν στιγμές που δεν επαναλαμβάνονται, ενώ τα γλυπτά απομονώνουν και διατηρούν αντικείμενα και μορφές έξω από τη ροή του χρόνου. “They’re always the same—and always different”, σημειώνει ο Weegee, μια φράση που λειτουργεί ως υπόρρητο leitmotiv της έκθεσης.
Η ακολουθία των έργων συγκροτεί τελικά μια ενιαία διαδρομή μέσα από τον δρόμο και τους χώρους του, μέσα από το βλέμμα της Μυρογιάννη. Φωτογραφίες, γλυπτά, αντικείμενα, χρώματα και αναφορές λειτουργούν ως θραύσματα μιας κοινής εμπειρίας, αποκαλύπτοντας όχι μόνο όσα βλέπει η καλλιτέχνης αλλά και τον τρόπο με τον οποίο τα βλέπει. Ο κόσμος της Ιάσονος δεν είναι, τελικά, πραγματικά κρυφός. Είναι ήδη παρών και ενεργός μέσα στην πόλη. Αυτό που μεταβάλλεται μέσα από την έκθεση δεν είναι η ύπαρξή του, αλλά το βλέμμα απέναντί του.
«Στην έκθεση αυτή αφηγούμαι μια ιστορία με 72 ασπρόμαυρες φωτογραφίες, 17 έγχρωμες και 13 μπρούτζινα γλυπτά, και κλείνω ένα κύκλο 25 χρόνων.
Το θέμα αυτής της ιστορίας προκύπτει από την οδό Ιάσονος στο Μεταξουργείο την οποία επισκέφτηκα πρώτη φορά το 2001. Είναι ένας πεζόδρομος που στεγάζει, μεταξύ άλλων, τους οίκους ανοχής που μεταφέρθηκαν από την Τρούμπα όταν αυτή έκλεισε, τον Σεπτέμβριο του 1967.
Αυτόν τον δρόμο τον ερωτεύτηκα από την αρχή. Με εξίταραν τα γεμάτα λαγνεία βλέμματα των αντρών που περπατάνε στο δρόμο, για να αγοράσουν απόλαυση. Βλέμματα που δεν ένιωσα ποτέ να με προσβάλουν, ίσα ίσα μου δημιούργησαν την περιέργεια να διασχίσω το κόκκινο φωτάκι, να δω πως είναι μέσα, να γνωρίσω τις κόρες της Αφροδίτης, τις Ιέρειες του έρωτα, την Ασπασία, την Τιμάνδρα, την Λούλου, τις ηρωίδες για τις οποίες διάβαζα από την εφηβεία μου. Να ακούσω τα μυστικά τους, να μπω στον κόσμο τους, να μάθω από αυτές.
Τώρα που το έκανα, είμαι λίγο πιο σοφή».
-Μαργαρίτα Μυρογιάννη, Ιούλιος 2026
Μαργαρίτα Μυρογιάννη – Πληροφορίες για την εικαστικό
H Μαργαρίτα Μυρογιάννη είναι εικαστικός. Έχει σπουδάσει στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών (BA), στη Σχολή Βακαλό Τέχνης και Design (BA) και στο Slade School of Fine Art, University College London (MFA).
Έχει παρουσιάσει ατομικές και ομαδικές εκθέσεις, μεταξύ άλλων, “Jewellery Was Never Innocent” σε επιμέλεια της Joy Herro, από το THE GREAT DESIGN DISASTER (Μιλάνο), “Transmutation” στη γκαλερί The Breeder (Αθήνα), “Volatile” στην Holy Trinity Church (Βιέννη), “CONSTRUCTIONS” στην Eleftheria Tseliou Gallery (Αθήνα) και “Pair Production” στη New Court Gallery (Derbyshire). Φωτογραφικά και γλυπτικά έργα της έχουν παρουσιαστεί σε ομαδικές εκθέσεις στο Rosegger-Grundschule (Βερολίνο), στο State of Concept, στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών και στο Ίδρυμα Πολιτισμού Τήνου.
Έχει συνεργαστεί σε καλλιτεχνικά και ερευνητικά έργα με μουσεία και πολιτιστικούς οργανισμούς, μεταξύ άλλων το Μουσείο Ακρόπολης, το Βρετανικό Μουσείο, το Μουσείο Μπενάκη, το Μουσείο Κυκλαδικής Τέχνης και το Εθνικό Θέατρο της Ελλάδας.
Η Μαργαρίτα Μυρογιάννη εκπροσωπείται από την γκαλερί The Breeder.
Κεντρική εικόνα θέματος: Margarita Myrogianni, Purple Chrome, 2026, giclee fine art archival print on Hahnemuehle fibre paper, 80 x 60 cm (λεπτομέρειες έργου)