ΛΟ: Προβολή του ντοκιμαντέρ του Θανάση Βασιλείου στο ΠΙΟΠ

Στο πλαίσιο του μηνιαίου κύκλου προβολών «Απογεύματα με ελληνικά ντοκιμαντέρ», το Πολιτιστικό Ίδρυμα Ομίλου Πειραιώς (ΠΙΟΠ) παρουσιάζει τη βραβευμένη ταινία-ντοκιμαντέρ «ΛΟ», σε σκηνοθεσία του Θανάση Βασιλείου.

Έναν χρόνο μετά τον θάνατο της μητέρας του, ο σκηνοθέτης επιστρέφει στο άδειο διαμέρισμα της παιδικής του ηλικίας στην Αθήνα για να διαχειριστεί μια προβληματική κληρονομιά. Από τις γυμνές πλέον επιφάνειες του σπιτιού, αναδύονται θραύσματα αναμνήσεων της οικογένειάς του και η προσωπική ιστορία του μπλέκεται με το συλλογικό τραύμα της δικτατορίας. Μια προσωπική ταινία, κινηματογραφικά λιτή και συναισθηματικά βαθιά, για όλους τους τρόπους με τους οποίους η συναισθηματική μνήμη συμπορεύεται με τη συλλογική, για το τραύμα, τη σιωπή που βιώνεται σαν ενοχή, την αγάπη και τελικά την αποδοχή.

Το ντοκιμαντέρ ΛΟ (2025, 70’) έκανε πρεμιέρα στο 27ο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης, όπου κέρδισε το Βραβείο ΕΚΚΟΜΕΔ πρωτοεμφανιζόμενου σκηνοθέτη (Ελληνικό Πρόγραμμα). Απέσπασε επίσης το Χρυσό Στεφάνι της Μεγίστης (GRAND PRIX) αλλά και το Βραβείο «Οδυσσέας» για το καλύτερο ντοκιμαντέρ Έλληνα σκηνοθέτη της Διασποράς στο 10ο Beyond Borders – Διεθνές Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Καστελλορίζου.

Τον Φεβρουάριο του 2026 έλαβε επίσης Ειδική Μνεία στο Los Angeles Greek Film Festival (Doc).

Σημείωμα του σκηνοθέτη Θανάση Βασιλείου

Όταν επέστρεψα στο άδειο διαμέρισμα της παιδικής μου ηλικίας, μετά τον θάνατο της μητέρας μου, ένιωσα σαν διαρρήκτης. Ό,τι είχε μείνει στη σκιά για δεκαετίες ήταν πια απόκτημά μου. Ανακάλυψα χρέη που δεν γνώριζα. Βρήκα λέξεις που προορίζονταν για μένα και αγνοούσα. Διαπίστωσα ψεύδη που με θύμωσαν. Πώς κληρονομούμε τα λάθη των γονιών μας; Πώς αδειάζουμε το σπίτι τους; Έχουμε το δικαίωμα να αποποιηθούμε την κληρονομιά απαλλαγμένοι από το αίσθημα της προδοσίας;

Μέσα στον φόβο της απώλειας του χώρου που έκλεινε μέσα του τις τελευταίες αναμνήσεις με τη μητέρα μου αλλά και όλης μου της παιδικής ηλικίας, ξεκίνησα να κινηματογραφώ τις άδειες πια επιφάνειες με το κινητό μου τηλέφωνο. Θραύσματα αναμνήσεων του οικογενειακού παρελθόντος, αποσιωπημένες για χρόνια, άρχισαν να αναδύονται δειλά. Κάποιες από αυτές με οδήγησαν στα σκοτεινά χρόνια της δικτατορίας. Πώς κληρονομούμε τη σιωπή; Πώς μπορεί το σινεμά να δώσει μορφή σε ένα παρελθόν που αντιστέκεται;

Όταν αποφάσισα να κινηματογραφήσω το σπίτι που ίσως έχανα λόγω των χρεών,  έβρισκα μετά από χρόνια γνώριμες κινήσεις του παρελθόντος. Πριν φύγω στο εξωτερικό, δούλευα ως κάμεραμαν για χρόνια. Βάζοντας ξανά τον εαυτό μου πίσω από ένα φακό μετά από δεκαετίες, έπαιρνα ουσιαστικά την απόφαση να συνδεθώ με το παρελθόν της κληρονομιάς. Λες και το να κινηματογραφώ να ήταν συνώνυμο του να θυμάμαι. Η κληρονομιά ως παραβίαση, στην περίπτωσή μου, δεν θα μπορούσε παρά να είναι κινηματογραφημένη.
x
Το CultureNow.gr χρησιμοποιεί cookies για την καλύτερη πλοήγηση στο site. Συμφωνώ