Θέλησε ένα μήλο «που να εσωκλείει την πνευματικότητα του Βυζαντίου» και να «σώζει την ανθρώπινη ψυχή». Στη ζωγραφική του το μήλο αυτό προορίζεται για να συναντήσει ένα επόμενο μήλο, έπειτα ένα άλλο και ούτω καθεξής, σε μία επιτοίχια εγκατάσταση που δίνει την εντύπωση μίας εν κινήσει διαδρομής του αντικειμένου. Επιστρέφοντας μετά από σχεδόν δέκα χρόνια στην Ελλάδα, ο Kwangbok Rhee φέρνει από την Κορέα μία σειρά από 36 φρέσκα μήλα.
«Αυτό δεν είναι μόνο ένα μήλο»
Δουλεύοντας με την εικόνα του μήλου, προτείνει ένα νέο τρόπο κατανόησης του σχεδίου, του μοντέλου, της παραγωγής και της αναπαραγωγής. Καθώς η ρεαλιστική, σχεδόν νατουραλιστική, εικόνα που δημιουργείται, μοιάζει να μπορεί να αναπαραχθεί ακόμη και μηχανικά, το αναπαριστάμενο αντικείμενο καταργεί τη ρομαντική έννοια της μοναδικότητας, καθιερώνοντας στην τέχνη το καθημερινό, κοινότοπο, εφήμερο και αναλώσιμο.
Μέσα από μία λογική επανάληψης και διαφοράς, ο KwangBok Rhee οπτικοποιεί τη σχέση του με το χώρο, το χρόνο και τελικά το αντικείμενο. Από τη στιγμή που κάθε σύνθεση αποτελείται από απεικονίσεις διαφορετικών αντικειμένων, η συνέχεια αποτελεί στην πραγματικότητα ασυνέχεια. Ξεπροβάλλοντας από κάποιο σημείο του εικαστικού μέσου, το μήλο, ως μέρος και όλον, αναλαμβάνει να κουβαλήσει τις έννοιες της ζωής, του θανάτου, της αναγέννησης και της γνώσης, όπως εκείνες διαπερνούν το χώρο και το χρόνο των πολιτισμών, εκφράζοντας τις πιο ανθρώπινες ανησυχίες.
ΜΗΝ ΧΑΣΕΙΣ!
Αυτά τα μήλα δεν απεικονίζονται πλέον στο τραπέζι, όπως η σύμβαση μίας νεκρής φύσης ορίζει, αλλά πάνω σε ακαθόριστες, μονοχρωματικές επιφάνειες. Βρισκόμενα σε διαρκή κίνηση, δεν μεταφέρουν μόνο συμβολισμούς, αλλά ίχνη διαφορετικών εμπειριών. Καθώς πέφτουν, κυλούν και επιστρέφουν τελικά στον καμβά, μοιάζει να διασχίζουν αποστάσεις, όπως άλλωστε κάνει και ο δημιουργός τους.
Ο KwangBok Rhee δεν έχει ζήσει μεταξύ δύο χωρών. Έχει κατοικήσει σε δύο χώρες και σε διαφορετικούς πολιτισμούς. Από το Gongju της Κορέας έφτασε την Αθήνα, όπου τελικά έμεινε για περίπου τρεις δεκαετίες, ζωγραφίζοντας. Τη δεκαετία του 1980 έδωσε στον εαυτό του μία ευκαιρία να μαθητεύσει κοντά σε Έλληνες ζωγράφους στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών, δείχνοντας αδυναμία στη βυζαντινή αγιογραφία. Σήμερα, φέρνει στην άλλη του πατρίδα λίγους από τους καρπούς που του έχουν αποφέρει οι διαδρομές τους. Τα μήλα του πέφτουν τώρα, κυλούν και επισκέπτονται τη Mataroa Gallery για να συναντήσουν ένα μέρος της δουλειάς που έχει ήδη αναπτύξει κάτω από το αττικό φως.
-Σοφία Βερυκίου, ιστορικός τέχνης
Επιμέλεια: Σοφία Βερυκίου
Καλλιτεχνική διεύθυνση: Νίκος Παπαδόπουλος