Hanagatami, του Nobuhiko Ôbayashi στη Στέγη

Στις 21 Απριλίου, το «Flix it στη Στέγη» συστήνει έναν από τους σπουδαιότερους Ιάπωνες σκηνοθέτες, ο οποίος περιέργως παραμένει σχεδόν άγνωστος στη Δύση.

Ο Nobuhiko Ôbayashi εκπληρώνει ένα κινηματογραφικό όνειρο 40 ετών με το τελευταίο του αριστούργημα, Hanagatami (2017), μια διαχρονική ιστορία για την αγνότητα της νιότης στο χάος του πολέμου.

Το Hanagatami είναι η πιο πρόσφατη ταινία στη φιλμογραφία του –ίσως, μάλιστα, η τελευταία στην καριέρα του– και η ιστορία της δημιουργίας της είναι σχεδόν τόσο συναρπαστική όσο και η ίδια η ταινία. Βασισμένο στο ομότιτλο βιβλίο του Καζούο Νταν, το Hanagatami επρόκειτο να γίνει η πρώτη μεγάλου μήκους του μετά από χρόνια πειραματικών ταινιών μικρού μήκους και διαφημιστικών, αλλά τελικά τα Toho Studios τού πρότειναν να γυρίσει το House (1977). Έτσι, η ταινία δεν υλοποιήθηκε τότε, αλλά παρέμενε πάντα στο μυαλό του σκηνοθέτη της, ο οποίος επέστρεψε σε αυτήν μετά από σαράντα χρόνια.

Το 2017, ο Ομπαγιάσι διαγνώστηκε με καρκίνο στο τέταρτο στάδιο και, μαθαίνοντας πως έχει έξι μήνες ζωής, αποφάσισε πως θα έπρεπε επιτέλους να εκπληρώσει το όνειρό του και να φέρει το Hanagatami στη μεγάλη οθόνη. Δουλεύοντας το φιλμ με πυρετώδεις ρυθμούς, στη διάρκεια των χημειοθεραπειών του, αλλά χωρίς να θυσιάζει τίποτε από το καλλιτεχνικό του όραμα, γύρισε σε 40 διαφορετικές τοποθεσίες, παραδίδοντας μια επική, μεγαλόπνοη ταινία.

Ένας από τους τελευταίους εν ζωή σκηνοθέτες της Ιαπωνίας που έχουν βιώσει τη φριχτή εμπειρία του Β΄ Παγκοσμίου πολέμου, ο Νομπουχίκο Ομπαγιάσι επιστρέφει σε μια κομβική στιγμή της Ιστορίας. Τοποθετημένο το 1941, τη χρονιά που ο Β΄ Παγκόσμιος πόλεμος παρασύρει στο χάος του την Ιαπωνία, το Hanagatami είναι το ακριβώς αντίθετο μιας τυπικής ταινίας εποχής στην οποία ένας ηλικιωμένος σκηνοθέτης αναπολεί το παρελθόν. Πρόκειται για μια εντελώς μοντέρνα, αβανγκάρντ φαντασμαγορία ποιητικών στιγμών, ανυπέρβλητης κινηματογραφικής δύναμης και ιδιοφυούς γραφής. Ένα φιλμ τόσο ιδιοσυγκρασιακό που δεν σου αφήνει άλλη επιλογή από το να παραδοθείς στην ονειρική του υφή και να το αφήσεις να σε παρασύρει σε μια σαρωτική δίνη εικόνων, συναισθημάτων, συμβολισμών και κινηματογραφικής μαγείας.

Η διάθεσή του είναι απόλυτα μαξιμαλιστική, το ύφος του μπαρόκ και οι εικόνες του έχουν μια επουράνια γοητεία. Πολύ απλά, το Hanagatami δεν μοιάζει με οτιδήποτε έχετε ξαναδεί, κι αν το σύμπαν του Ομπαγιάσι σάς είναι άγνωστο, αναμφίβολα θα σας εκπλήξει με τον πλέον απροσδόκητο τρόπο. Η θέασή του μοιάζει με ένα εμπύρετο όνειρο διάρκειας τριών ωρών, μια μοναδική διαδρομή για το μυαλό, τα μάτια, τα συναισθήματα, τις αισθήσεις. Είναι από εκείνες τις ταινίες που ξεκινούν να αφηγούνται μια ιστορία, μα καταλήγουν να μιλούν για τα πάντα, ή ίσως για όλα εκείνα που έχουν σημασία: τη ζωή, τον θάνατο, τις αντιφάσεις της ύπαρξής μας. Κι αν αυτή είναι όντως η τελευταία ταινία του δημιουργού της, τότε δεν είναι τίποτα λιγότερο από το πιο μοναδικό, σπάνιο και ιδιαίτερο κύκνειο άσμα που άκουσες ποτέ.

Υπόθεση

Την άνοιξη του 1941, ο 16χρονος Τοσιχίκο επιστρέφει στην Ιαπωνία από το Άμστερνταμ και γράφεται στο σχολείο του Καράτσου, μιας μικρής πόλης στη δυτική ακτή της χώρας, φιλοξενούμενος στο σπίτι της θείας του, Κέικο, η οποία φροντίζει την άρρωστη κόρη της, Μίνα. Σύντομα, ο Τοσιχίκο θα γίνει φίλος με τους έφηβους της πόλης, οι οποίοι ήδη νιώθουν πάνω τους τη βαριά σκιά που ρίχνει ο πόλεμος στις ζωές τους.

Συντελεστές:

Σκηνοθεσία: Nobuhiko Ôbayashi
Σενάριο: Nobuhiko Ôbayashi, Chiho Katsura
Διεύθυνση Φωτογραφίας: Hisaki Sanbongi
Μοντάζ: Nobuhiko Ôbayashi, Hisaki Sanbongi
Σκηνογραφία: Koichi Takeuchi
Σχεδιασμός Ήχου: Makoto Uchida
Μουσική: Kosuke Yamashita
Ηθοποιοί: Shunsuke Kubozuka, Tokio Emoto, Shinnosuke Mitsushima, Honoka Yahagi, Takako Tokiwa, Keishi Nagatsuka, Hirona Yamazaki

Διάρκεια: 169 λεπτά

Επιμέλεια-Οργάνωση: Flix.gr & Στέγη Ιδρύματος Ωνάση
Διοργάνωση: Στέγη Ιδρύματος Ωνάση

Λίγα λόγια για τον σκηνοθέτη

Ο Νομπουχίκο Ομπαγιάσι είναι ο τελευταίος σπουδαίος δημιουργός της γενιάς του που παραμένει ακόμη εν ζωή. Γεννημένος το 1938, με μια καριέρα που διατρέχει εξήντα χρόνια, είναι ένας σκηνοθέτης που θεωρείται «δάσκαλος» και «μάγος του κινηματογράφου» στη χώρα του, αλλά το έργο του δεν έχει αναγνωριστεί στον υπόλοιπο κόσμο. Έχοντας ξεκινήσει ως σκηνοθέτης του πειραματικού σινεμά, τη δεκαετία του ’60, ο οποίος στη συνέχεια ανανέωσε την τέχνη της τηλεοπτικής διαφήμισης, έκανε το κινηματογραφικό ντεμπούτο του το 1977, με το House, ένα παραισθησιογόνο, σουρεαλιστικό φιλμ τρόμου, που είναι ίσως η μόνη γνωστή ταινία του στη Δύση, χάρη στην κυκλοφορία της από την Criterion Collection.

Η φιλμογραφία του περιλαμβάνει ταινίες κάθε είδους, από ρομαντικές έως θρίλερ, αλλά και μια σειρά από φιλμ που μιλούν για τη νιότη και τον τόπο του: είναι οι λεγόμενες furusato movies, οι «ταινίες της γενέτειρας», όπως τις αποκαλεί ο ίδιος. Το Hanagatami εντάσσεται σε αυτές, αλλά είναι συγχρόνως και το αποκορύφωμα μιας καριέρας που υπήρξε από την αρχή έως το τέλος στην αιχμή της κινηματογραφικής πρωτοπορίας. Ενήλικες ηθοποιοί υποδύονται τους νεαρούς πρωταγωνιστές –ενίοτε και παιδιά–, ενώ το χρώμα, η ψηφιακή επεξεργασία, αλλά και τα οπτικά εφέ μεταμορφώνουν την πραγματικότητα σε μια καλειδοσκοπική εμπειρία.

x
Το CultureNow.gr χρησιμοποιεί cookies για την καλύτερη πλοήγηση στο site. Συμφωνώ