Μετά από μια μακρά περίοδο ενασχόλησης με την κινούμενη εικόνα, το κολάζ, το σχέδιο, τις πειραγμένες εκτυπώσεις και, πιο πρόσφατα, τις δυνατότητες της τεχνητής νοημοσύνης, η Ειρήνη Καραγιαννοπούλου επιστρέφει στη ζωγραφική.
Στο «Χρυσό Σύνδρομο», που παρουσιάζεται στην a.antonopoulou.art σε επιμέλεια της Έφης Φαλίδα, ετερογενείς εικόνες, σύμβολα και πολιτισμικές αναφορές συνυπάρχουν χωρίς να οδηγούνται σε μια προκαθορισμένη αφήγηση: η ζωγραφική λειτουργεί ως πεδίο αναζήτησης.
Η αφετηρία της ενότητας βρίσκεται στην ιδέα της αφθονίας και στην αναζήτηση ενός χαμένου θησαυρού. Η εικόνα του πολύτιμου αντικειμένου που παραμένει κρυμμένο, αναμένοντας την αποκάλυψή του, μετατρέπεται σε αλληγορία για την ίδια την πράξη της αναζήτησης. Μικρές κουκκίδες χρώματος τοποθετούνται η μία δίπλα στην άλλη μέχρι εξαντλήσεως· πετράδια, χρυσαφικά και μια βροχή από αλυσίδες συγκροτούν μερικά από τα θαυμαστά αντικείμενα που κατοικούν σε αυτή τη ζωγραφική. Η συσσώρευση γίνεται έτσι μια επίμονη χειρονομία προσθήκης, μέχρι η πυκνότητα του έργου να φτάσει στα όρια της υπερβολής.
Η ιστορία της τέχνης είναι γεμάτη εικόνες πλούτου και αφθονίας: από τα χρυσά αγάλματα και τα πολύτιμα αντικείμενα της αρχαιότητας έως τα θησαυροφυλάκια των ηγεμόνων, από τα Cabinets of Curiosities της Αναγέννησης και του Μπαρόκ έως τα παλάτια των Βερσαλλιών και την αισθητική υπερβολή του Ροκοκό. Το πολύτιμο αντικείμενο υπήρξε ανέκαθεν φορέας κύρους, δύναμης και εξουσίας.
ΜΗΝ ΧΑΣΕΙΣ!
Μέσα από μυθολογικές αναφορές, όπως εκείνη του Χρυσόμαλλου Δέρατος, η επιθυμία για το πολύτιμο αποκτά μια διττή διάσταση. Από τη μία πλευρά βρίσκεται η υπόσχεση της απόλαυσης και της ολοκλήρωσης· από την άλλη, η επίγνωση ότι κάθε σημαντική κατάκτηση προϋποθέτει μια διαδρομή και, ενδεχομένως, ένα τίμημα, μια θυσία. Η ανάγκη για περισσότερα αντικείμενα, περισσότερη ομορφιά, περισσότερη απόλαυση, περισσότερη αναγνώριση, περισσότερη αποδοχή, αποτελεί μια σταθερά της ανθρώπινης εμπειρίας. Ωστόσο, η αφθονία φέρει μέσα της και την αγωνία της απώλειας και, μαζί της, τον φόβο του κενού.
Η ζωγραφική της Καραγιαννοπούλου κινείται ακριβώς μέσα σε αυτή την αμφισημία.