Με κοινό προσανατολισμό την παραστατική ζωγραφική και τη χαρτογράφηση στιγμών της καθημερινότητας ακόμα και μέσα από το βίωμα της γονεϊκότητας, οι δυο καλλιτέχνες παρουσιάζουν έργα φορτισμένα με οικειότητα αποκαλύπτοντας εύθραυστες στιγμές της ζωής.
Ο Δήμος Κηπουρός σημειώνει για τη δουλειά του: «… Εξερευνώ την «αόρατη» χορογραφία των οικείων σχέσεων, όπως αυτή εκτυλίσσεται μέσα στους τοίχους του σπιτιού ή σε κοινούς, καθημερινούς χώρους. Η έμπνευσή μου πηγάζει πρωτίστως από τον στενό οικογενειακό μου κύκλο και δευτερευόντως από νεκρές φύσεις που δημιουργώ στον οικείο χώρο του εργαστηρίου.
Οι ζωγραφιές μου δεν είναι απλές αναπαραστάσεις, αλλά βιωματικές καταγραφές του εφήμερου. Στόχος μου είναι να αναδείξω την ομορφιά που κρύβεται στο φαινομενικά ασήμαντο και να προσκαλέσω τον θεατή να βρει μια προσωπική σύνδεση με αυτές τις στιγμές, αναγνωρίζοντας τις δικές του «αόρατες χορογραφίες» μέσα στη ροή της ζωής.»
Ενώ ο Γιάννης Σελιμιώτης γράφει: «Κοιτάζω μέσα στο σκοτάδι. Θραύσματα φωτός, εσωτερικοί χώροι, μια αγκαλιά κουκούλι. Η αίσθηση του χρόνου αλλάζει. Το κέντρο της προσοχής μετατοπίζεται. Η μνήμη αποσπασματική και επιλεκτική όπως πάντα. Σαν ένας προβολέας που φωτίζει κάποια από αυτά που συνέβησαν. Κοιτάζω μέσα στο σκοτάδι. Βλέπω μόνο μεμονωμένες στιγμές. Σκόρπια θραύσματα φωτός. Παρατηρώ τους ενδιάμεσους χώρους. Παραμένουν πεισματικά βουτηγμένοι στο σκοτάδι.»
ΜΗΝ ΧΑΣΕΙΣ!
Κεντρική φωτογραφία θέματος: Δήμος Κηπουρός