Στο πλαίσιο του Φεστιβάλ του Δήμου Αθηναίων στις 25 Μαΐου ο εμβληματικός αρχαιολογικός χώρος της Ρωμαϊκής Αγοράς Αθηνών ανοίγει τις πύλες του για να υποδεχθεί τον σπουδαίο συνθέτη Δημήτρη Παπαδημητρίου. Σε μία από τις σπάνιες εμφανίσεις του στην Ελλάδα, ο ίδιος διευθύνει μια ενδεκαμελή ορχήστρα, παρουσιάζοντας διαχρονικά έργα που έχουν κερδίσει την αγάπη και την εκτίμηση του κοινού.
Η εκδήλωση, με ελεύθερη είσοδο και απαραίτητη προκράτηση θέσης, προκάλεσε από την πρώτη στιγμή εξαιρετικά μεγάλο ενδιαφέρον. Η ανταπόκριση του κοινού υπήρξε άμεση και εντυπωσιακή, με αποτέλεσμα οι διαθέσιμες θέσεις να εξαντληθούν σε ελάχιστο χρόνο, επιβεβαιώνοντας όχι μόνο τη διαχρονική απήχηση του συνθέτη, αλλά και τη βαθιά ανάγκη των ανθρώπων να συναντιούνται σε εμβληματικά τοπόσημα της πόλης, μοιραζόμενοι όμορφες μουσικές, αγαπημένα τραγούδια και μια κοινή εμπειρία πολιτισμού κάτω από τον αθηναϊκό ουρανό.
***
-Μπορείτε να μας πείτε για τη διαμόρφωση του ρεπερτορίου της συναυλίας; Με ποιο κριτήριο επιλέξατε τα έργα που θα παρουσιαστούν στις 25 Μαΐου;
ΜΗΝ ΧΑΣΕΙΣ!
Πρώτο μου κριτήριο είναι να προσφέρω στο κοινό, στην ορχήστρα και σε εμένα τον ίδιο ένα πρόγραμμα ισόρροπο, που θα περιλαμβάνει και κάποια πολύ γνωστά τραγούδια, τα οποία το ευρύτατο κοινό έχει βιωμένα και αγαπημένα, αλλά και ένα ρεπερτόριο που είναι ακόμη στη σκιά του διαδικτύου, που κοινοποιήθηκε μετά την καταστροφή της δισκογραφίας. Το έργο αυτό είναι επίσης πολύ σημαντικό για εμένα και ανήκει στα τελευταία δέκα χρόνια της δημιουργίας μου. Δεν είναι άγνωστο· απλώς δεν είναι τρόφιμο του σύγχρονου ραδιοφώνου των “γνωστών” τραγουδιών, κι έτσι όποιος το βρει στο διαδίκτυο, το βρήκε.
Η σοβαρότητα του αρχαιολογικού χώρου μού επιτρέπει να βασιστώ στην ακρόαση εξίσου όσο και στη συμμετοχή. Ενώ ένας εμπορικός τραγουδιστής του εντέχνου, μετά φόβου Θεού, θα έβαζε ένα, δύο το πολύ “άγνωστα” τραγούδια του ανάμεσα στα τριάντα σουξέ του, εμείς τα μοιράσαμε μισά μισά. Ξέρω ότι το κοινό μας έρχεται ανοιχτό σε κάτι καινούργιο όσο και στα παλαιότερα. Είναι αξιόλογοι άνθρωποι. Δεν φοβόμαστε να πρωτοτυπούμε· αντίθετα, φοβόμαστε την επανάληψη.
Έτσι, όλα μας τα τραγούδια, παλαιά και νέα, τα διευθύνω ξαναενορχηστρωμένα, με αγάπη και από το μηδέν. Κάτι που μου κόστισε μεν σε κόπο και χρόνο, το διασκέδασα δε αφάνταστα. Αγωνιώ τώρα να τα ακούσω έξω από τη νέα παρτιτούρα μου.
-Μελωδίες σας από την τηλεόραση και τον κινηματογράφο έχουν ήδη “κατοικήσει” στη συλλογική μνήμη του κοινού. Τι προσθέτει η ζωντανή τους παρουσία σε έναν χώρο όπως η Ρωμαϊκή Αγορά;
Προσφέρει, ελπίζω, ζωτική ανανέωση της μνήμης, αλλά και έναν νέο ήχο. Προσφέρει ερμηνείες από σημαντικούς τραγουδιστές, που έχουν κάτσει πολύ με εμένα, με συνθετική “πιστοποίηση” αυθεντικότητας (!). Τέλος, τα νέα τραγούδια, τα μεταδισκογραφικά, που είναι και αυτά πάνω σε ελληνική και παγκόσμια ποίηση.
-Με το πέρασμα των δεκαετιών, αισθάνεστε ότι αλλάζει ο τρόπος με τον οποίο το κοινό μαθαίνει και αγαπά τις μουσικές σας;
Σαφέστατα αλλάζει, από το βινύλιο στο cd και από το cd στο διαδίκτυο… Δεν είναι ασήμαντη η διαφοροποίηση. Πρώτα απ’ όλα, η διάρκεια μέσης ακρόασης είναι πολύ μικρότερη. Δεύτερον, η παρουσία οθόνης καθιστά τον ήχο μουσική επένδυση και άρα τη μουσική πάρεργο της απασχόλησης.
Σε αυτό εγώ αντιδρώ με μαγνητοσκόπηση της ορχήστρας και του τραγουδιστή και την παρουσίασή του σαν συναυλία. Έτσι, η εικόνα προσθέτει στη μουσική προσήλωση του ακροατή, αντί να τη διαλύει. Επίσης, βάζει τα έργα ολόκληρα, ώστε κάποιος να ακούει κύκλο τραγουδιών και όχι τρίλεπτα τραγούδια ατάκτως ερριμμένα, και μάλιστα με τη σειρά που προτείνει ο μεγάλος αδελφός του διαδικτύου, με βάση τρέχα-γύρευε τι κριτήρια.
Μέχρι στιγμής λειτουργεί το σύστημα! Ακούνε και βλέπουν τα έργα σε συναυλιακή βιντεοσκόπηση ή ακούνε μόνο τον ηχογραφημένο ήχο. Και μάλιστα κατά εκατοντάδες χιλιάδες. Μου κάνει εντύπωση και χαίρομαι. Πολύ
«Το πιο ωραίο είναι αυτό που πρέπει να αναζητήσεις», λέει ο Γάιος Πετρώνιος, μια φράση που σας εκφράζει. Τι είναι αυτό που εξακολουθείτε να αναζητάτε σήμερα μέσα από τη μουσική;
Αναζητώ το αληθινό νέο αίσθημα, τη νέα στάση και ματιά, την ασυμβίβαστη αλήθεια και τη μουσική δημιουργία, την αδούλωτη στην παγκοσμίως κατεστημένη, πνευματικά φασιστική εποχή. Φασιστική επί της ουσίας, πριν ίσως γίνει και επισήμως καθεστώς.
Όλα αυτά δεν θα τα βρω μέσα από τη διαφήμιση, το marketing, την τηλεόραση κ.λπ. Πρέπει όλοι μας να τα αναζητήσουμε. (Και μόνο τότε να τα εμπιστευόμαστε.)
Διαβάστε επίσης:
Ο Δημήτρης Παπαδημητρίου σε ένα ιδιαίτερο live στη Ρωμαϊκή Αγορά