Ένας σχεδόν αγράμματος μετανάστης από την Ιταλία στην Αργεντινή, θυμόσοφος, άγεται και φέρεται από την παρόρμηση να καταγράψει νησίδες του εσωτερικού του μονολόγου. Θα μπορούσαμε να πούμε ότι ο Αντόνιο Πόρτσια ανακαλύπτει και μας καλεί στην αιωνιότητα του ακαριαίου. Αποφθέγματα που κυριολεκτικά παγιδεύουν τη σκέψη σου πάνω στα θεμελιώδη πράγματα της ζωής. Και μας καλούν σε διάλογο μαζί τους. Οι συγκυρίες οδήγησαν αυτή την ανθρώπινη περίπτωση να πάρει θέση δίπλα στους μεγαλύτερους συγγραφείς αποφθεγμάτων. Υπάρχουν τόσοι Πόρτσια όσοι και οι αναγνώστες του. Ο καθένας κατά τη γνώση και την ευαισθησία του διαμορφώνει την ιδιαίτερη και μοναδική σχέση με αυτό το έργο. Η έκδοση περιλαμβάνει το σύνολο των αφορισμών του Πόρτσια και όλα τα στοιχεία ώστε να γίνουν κατανοητές οι συνθήκες δημιουργίας του.
«Οι Φωνές διακινούνται ακόμα και σε φωτοτυπίες», γράφει στην εισαγωγή ο μεταφραστής του Βασίλης Λαλιώτης, «σε φυλακές, στα γράμματα των μελλοθανάτων, στις επιστολές των κατατρεγμένων όπου γης, στα λόγια των διανοουμένων της Ευρώπης και της Αμερικής, που δηλώνουν ότι θα άλλαζαν όλο το έργο τους για ένα απόσπασμά του, στις εκρήξεις των εφήβων για έναν πιο δίκαιο κόσμο, σε λαϊκές καρτ ποστάλ, σε νυχτερινές εκπομπές ραδιοφώνου, στο διαδίκτυο» και εξακολουθούν να μιλούν στις ψυχές μας.
«Ο Αντόνιο Πόρτσια» εξηγεί στο επίμετρο ο Γιάννης Ανδριανάτος, «γράφει χρησμούς… που είναι χρησμοί για το παρόν. Προφητεύει το τώρα […] αντλεί από το συλλογικό ασυνείδητο… κάθε νέο έργο μια συλλογική μνήμη που ο συγγραφέας μάς ξαναθυμίζει… ότι ήταν ανέκαθεν δικό μας».