Στην έκθεση «Παράθυρο Ανοχής» θα παρουσιαστούν έργα ζωγραφικής μεσαίων και μεγάλων διαστάσεων ζωγραφισμένα με λάδι σε καμβά. Η έκθεση θα διαρκέσει έως το Σάββατο 30 Μαΐου 2026.
Η επιμελήτρια της έκθεσης, Ιστορικός Τέχνης Νικολένα Καλαϊτζάκη – Ζούνη, σημειώνει στον κατάλογο της έκθεσης:
…Οι γυναίκες της Αντωνίας Κανελλοπούλου θυμίζουν κορίτσια που ψάχνουν να βρουν τον προσδιορισμό τους, ίσως και κάπου τον καινούριο εαυτό τους, βυθισμένες καθώς ζουν και ανασαίνουν, εντός του «Παραθύρου ανοχής» τους, που τους επιτρέπει να βρίσκονται -ή και να εισέρχονται και να μπαινοβγαίνουν ακόμα- σε εκείνη την ιδανική κατάσταση συναισθηματικής ισορροπίας, μέσα στην οποία πετυχαίνουν να έχουν ή και να διατηρούν και να κατακτούν: τον έλεγχο των συναισθημάτων και της ζωής τους.
Στέκονται όμορφες και ιδανικές, εύμορφες και σαγηνευτικές, ερωτικές, στοχαστικές, με το βαθύ συναίσθημα και την σκέψη να τις κατακλύζουν. Βρίσκονται εκεί, θαρρετά αφημένες στο “εσώτερο”, κάνουν μια στάση, μια παύση απ’ όλα, μέσα στον χώρο και τον χρόνο που τις αγκαλιάζει, και τις χωράει, δίχως να τις περιορίζει. Ο χώρος και ο χρόνος, γίνονται το ασφαλές περιβάλλον, το πρόσφορο διαλογιστικό πεδίο, εντός του οποίου τα όμορφα κορίτσια, με την πηγαία τάση για “παύση” και “ενδοσκόπηση”, εξερευνούν τα όρια του Παραθύρου ανοχής της ψυχής τους και μας παίρνουν μαζί τους σε αυτό το ταξίδι.
ΜΗΝ ΧΑΣΕΙΣ!
Με την έμφαση να δίνεται στο βλέμμα, όταν τις κοιτάζουμε, στην εντέχνως σμιλεμένη όψη της μορφής τους, οι γυναικείες φιγούρες και η έντονη εκφραστικότητα του συναισθηματικού τους βάθους που αντανακλάται όχι μόνο στα πρόσωπα τους, αλλά και στις στάσεις των σωμάτων τους που κάνουν έκδηλη την ανάγκη τους για απομόνωση και εσωτερικότητα, οι πρωταγωνίστριες της Αντωνίας Κανελλοπούλου, μας δίνουν το κλειδί και μας ανοίγουν τις χρυσές πύλες που οδηγούν στον προσωπικό τους, ιδιωτικό μικρόκοσμο, στα εσωτερικά τους δωμάτια, όχι απλά των οικιών τους, αλλά της ψυχής τους.
Τα όμορφα και στοχαστικά κορίτσια των έργων, που απογυμνώνουν το συναίσθημα τους και μας συστήνονται με τα ονόματα τους (Μαριάννα, Νάγια, Αθηνά, Βασιλική), σπάνια μας κοιτούν στα μάτια και βρίσκονται, με τα κομψά τους ρούχα και τα περιποιημένα τους μαλλιά, σε κλειστή στάση περισυλλογής. Και είναι βαμμένα -όπως και τα περιβάλλοντα στοιχεία που τις πλαισιώνουν-, εντός των μορφικών τους περιγραμμάτων, με ζεστά χρώματα της γης, συχνά εντασιακά στους συνδυασμούς τους ή με τις αποχρώσεις του ασπρόμαυρου. Το παιχνίδι της σκιάς και του φωτός, μαζί με την ίδια την χρωματική παλέτα της δημιουργού προσδίδουν στις ζωγραφικές της συνθέσεις: βαθιά ατμοσφαιρικότητα, λυρισμό και αέρα μυστηρίου.
Πίσω από τα κλειστά και τα ανοιχτά παράθυρα, καθισμένες σε σκαλοπάτια, άλλοτε ξαπλωμένες και άλλοτε με τα κατοικίδια τους συντροφιά, οι πρωταγωνίστριες της έκθεσης, που υπηρετούν τις αρχές της ρεαλιστικής, παραστατικής, ανθρωποκεντρικής ζωγραφικής, εντός ενός πιο ελεύθερου πλαισίου όπου ο ρεαλισμός συνδιαλέγεται με τον εξπρεσιονισμό, τον μοντερνισμό και την αφαίρεση, βρίσκονται μέσα στα δικά τους Παράθυρα ανοχής και σαν μας συστήνονται σε στάση αναμονής προετοιμάζονται για το “επόμενο” τους “βήμα”.
Ο όρος «Παράθυρο ανοχής» δημιουργήθηκε από τον καθηγητή Ψυχιατρικής στην Ιατρική Σχολή του UCLA, Daniel J. Siegel, για να περιγράψει την βέλτιστη «συναισθηματική «ζώνη», εντός της οποίας, όταν βρισκόμαστε, είμαστε λειτουργικοί αφού αισθανόμαστε ήρεμοι και διατηρούμε τον έλεγχο των συναισθημάτων μας.
Κεντρική φωτογραφία θέματος: Νάγια, λάδι σε καμβά, 110 x 150 εκ.