Αν και πάντα είχε ένα πιστό κοινό που την αγαπούσε και την ακολουθούσε σε κάθε της βήμα, η κυρία Ρένα Ρώσση-Ζαΐρη, ειδικά τα τελευταία δύο χρόνια, κερδίζει όλο και μεγαλύτερο έδαφος στα ελληνικά λογοτεχνικά δρώμενα, πράγμα καθόλου παράξενο. Από τη μία έχουμε να κάνουμε με μια γυναίκα σεμνή και με μια προσωπικότητα που δεν μπορείς να μην εκτιμήσεις. Από την άλλη πρόκειται για μία συγγραφέα με ευαισθησίες, κάτι που φαίνεται συνεχώς μέσα από την τρυφερότητα με την οποία η πένα της αγγίζει ανθρώπους και τις ιστορίες τους, δημιουργήματα δικά της, της φαντασίας της, που όμως μοιάζουν τόσο αληθινά. Ένα τέτοιο δημιούργημα είναι και το «Βαθύ γαλάζιο», που πρόσφατα επανεκδόθηκε από τις εκδόσεις Ψυχογιός.

Ο Γιάννης, ένας άντρας που έχει μια ζωή που θα ζήλευαν πολλοί. Και όμως, συναισθηματικά είναι κενός, αφού από τότε που τον πρόδωσε η γυναίκα που αγαπούσε, ορκίστηκε να μην ξαναπαρασυρθεί από τα συναισθήματά του, και μην μπορώντας να την ξεχάσει, αρχίζει να την μισεί και να θέλει μόνο να εκδικηθεί. Η Αλίκη, μια γυναίκα που προτίμησε να θυσιάσει τον έρωτα απ’ το να τον βιώσει στο πλευρό του άντρα που αγαπούσε, επειδή αυτό πίστευε βαθιά μέσα της πως ήταν το σωστό. Όμως μέσα στην καρδιά της ποτέ δεν τον πρόδωσε, ποτέ δεν τον έβγαλε από το μυαλό και την ψυχή της. Ανάμεσά τους, η Χριστίνα και ο Αλέξανδρος, να φέρουν το βάρος των δικών τους αδυναμιών στις πλάτες τους, αναζητώντας την προσωπική τους αλήθεια και τη λύτρωση που θα τους απελευθερώσει.

Με γλώσσα απλή, τρυφερή, σχεδόν λυρική στα σημεία, όπως σε κάθε της μυθιστόρημα, η κυρία Ζαΐρη μας συστήνει ένα χρονικό μέσα από το οποίο ξετυλίγονται πολύπλοκες ανθρώπινες σχέσεις, και τέσσερις ιστορίες που αν και φαντάζουν διαφορετικές, πέραν της οφθαλμοφανούς σύνδεσής τους, έχουν να τις ενώνουν ακόμα περισσότερα. Ιστορίες γεμάτες πάθος και συναίσθημα, πλυμμηρισμένες από την δύναμη που μόνο τα ανθρώπινα πάθη μπορούν να έχουν, που γίνονται καμιά φορά βιώματα και εμμονές και μας πνίγουν, βυθίζοντάς μας στα πιο βαθιά νερά στα οποία είτε θα επιτρέψουμε να μας πνίξουν, είτε θα παλέψουμε να ξεφύγουμε από την ορμή τους για να αναδυθούμε μέσα από αυτά αναγεννημένοι και πιο δυνατοί, έτοιμοι να ατενίσουμε το μέλλον που ανοίγεται μπροστά μας.

Ωστόσο, το γεγονός πως η συγγραφέας διακρίνεται για την ευαισθησία της, δεν την εμποδίζει να γίνεται σκληρή όταν το απαιτούν οι περιστάσεις. Αρκετές φορές, η ιστορία της παίρνει τον δύσκολο δρόμο, οδηγώντας σε καταστάσεις και διαλόγους σκληρούς μεν, ρεαλιστικούς δε, που προσδίδουν έναν άλλον αέρα στο όλο έργο. Οι πρωταγωνιστές της δεν είναι ιδανικοί, ακριβώς το αντίθετο. Κάνουν συνεχώς λάθη, μεγάλα, επαναλαμβανόμενα, καταστροφικά, όμως καλούνται να τα αναγνωρίσουν και να μάθουν από αυτά, έστω κι αν πονέσουν και ματώσουν στην διάρκεια της προσπάθειάς τους αυτής. Ψυχογραφήματα καλά δουλεμένα και μικρές λεπτομέρειες που αποδεικνύουν τον περίτεχνο τρόπο με τον οποίο είναι αυτά κεντημένα, αποτυπώνοντας όχι μόνο προσωπικές αλήθειες, αλλά κι εκείνες της ελληνικής κοινωνίας σε πολλά σημεία.

Δεν ξέρω αν αυτό είναι το καλύτερο βιβλίο της συγγραφέως -και πιθανολογώ πως δεν είναι-, αλλά απ’ όσα έργα της έχω διαβάσει μέχρι στιγμής, είναι αυτό που έχει καταφέρει να με αγγίξει και να με συγκινήσει περισσότερο απ’ όλα τ’ άλλα. Είναι η απόδειξη πως μια ιστορία δεν χρειάζεται να είναι φλύαρη, ούτε να προσπαθεί να σε εντυπωσιάσει, προκειμένου να κερδίσει μια θέση στην καρδιά σου. Μπορεί να τα καταφέρει περίφημα, αρκεί να μιλήσει στην ψυχή σου, αγγίζοντας μερικές από τις πιο ευαίσθητες χορδές σου. Και σαφέστατα είναι διαφορετικές για τον καθένα από εμάς, αλλά η αλήθεια του έρωτα και η μοναδικότητα της αγάπης είναι κοινές για όλους.

Το βιβλίο της Ρένας Ρώσση – Ζαΐρη, Βαθύ γαλάζιο, κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ψυχογιός.