Στην Ελλάδα των ιλουστρασιόν cafés, κάποιοι παραμένουν αθεράπευτα ρομαντικοί επιμένοντας σε γεύσεις που ευωδιάζουν χαρμάνι σε χώρους ιδιαίτερους όπως οι άνθρωποι που το περιβάλλουν.

Σχετικά πρόσφατα ανακάλυψα ένα διαφορετικό καφέ. Έναν αλλιώτικο καφέ τον οποίο θέλω να μοιραστώ μαζί σας. Πριν μερικούς μήνες, τον περασμένο Οκτώβριο  συγκεκριμένα, μια φίλη, σχεδόν αφύσικα εξοικειωμένη με την τεχνολογία και με μια έμφυτη και αξιοζήλευτη περιέργεια για το Νέο, μου συνέστησε να πάω στο Open Coffee. «Πήγαινε οπωσδήποτε και θα με θυμηθείς» συμπλήρωσε. 

Είχε προηγηθεί μια συζήτηση (εκείνη η γνωστή) για τη μιζέρια της ελληνικής πραγματικότητας, για την έλλειψη οράματος και φαντασίας, για το πώς η Ελλάδα τρώει τα παιδιά της, για το ότι δεν υπάρχουν ευκαιρίες σε αυτήν τη χώρα και όλα τα συναφή που λυγίζουν την ψυχή ενός νέου, φιλόδοξου, με όνειρα και ιδέες έλληνα που δε θέλει να πάει στο Δημόσιο (ανήκουστο!).

Το οpen coffee, όπως διάβασα αργότερα, είναι μια ιδέα που είχε ξεκινήσει το 2007 σε ένα κεντρικό Starbucks του Λονδίνου, από τον Saul Klein. Το ελληνικό open coffee είναι ιδέα ενός χαρισματικού και με όραμα νέου, του Γιώργου Τζιραλή, Doctoral Researcher, Dipl. Mechanical Engineer.

Η πρόσκληση από το blog opencoffee.gr έλεγε για συνάντηση για καφέ στις 18.30 και στις 19.30 άρχιζαν οι ομιλίες. Στις 18.30 ακριβώς  ήμουν εκεί. Ο κόσμος μου φάνηκε πρωτόγνωρος , με κάτι απροσδιόριστα ιδιαίτερο. Άτομα νέα, άνδρες-γυναίκες, οι περισσότεροι όχι πάνω από 30, ντυμένοι casual, με βλέμμα που σε διαπερνούσε σαν ακτινοβολία για να μάθει τι κουβαλάς μέσα σου… μια ανθρωπογεωγραφία γεμάτη διαφορετικότητα κι όμως συνάμα με κάτι κοινό. Ήμουν πλέον σίγουρος πως όσοι ήταν εκεί, ήταν γιατί  είχαν ένα σκοπό. Όλοι τους είχαν αγοράσει την ιδέα του Open Coffee: « … να αποτελέσει σημείο αναφοράς για την κάλυψη των εξελίξεων στα ελληνικά start-ups.» (Από το blog opencoffee.gr).

Mετά από λίγη ώρα, πιάνοντας την κουβέντα διαπίστωσα ότι οι άνθρωποι αυτοί ήταν εκεί γιατί είχαν ιδέες, ή γιατί θεωρούσαν ότι είχαν τα προσόντα να προσφέρουν τις υπηρεσίες τους, να βοηθήσουν εκείνους με τις ιδέες. Οι κανόνες λίγοι και βασικοί : 4 ομιλητές, Κάθε ομιλητής έχει στη διάθεσή του 5 λεπτά για να παρουσιάσει την ιδέα, εταιρεία, επιχείρηση και μετά να δεχτεί ερωτήσεις από το κοινό. Ο κύριος ομιλητής είχε 20 λεπτά.

«Η τύχη μου χαμογέλασε» σκέφτηκα όταν ανήγγειλαν το όνομα του  κύριου ομιλητή. Jason Calacanis, ελληνο-αμερικάνος στην καταγωγή, ιδρυτής & CEO της Mahalo, συνδιοργανωτής του TechCrunch 50 και Entrepreneur in Action στη Sequoia Capital. Ιδρυτής επίσης  του Silicon Alley Reporter, Rising Tide Studios και Weblogs Inc, ενώ είχε διατελέσει General Manager of Netscape and Senior Vice President  της AOL.  Άμεσος και μεταδοτικός μας παρότρυνε να συνεργαστούμε μεταξύ μας (άγνωστη λέξη για τους Έλληνες αυτή) και μετά δέχτηκε τον καταιγισμό των ερωτήσεών μας…

Από τότε, έχω δει πραγματικά αξιόλογες νέες προσπάθειες και ενέργειες που δεν πίστευα ότι «έβγαιναν» από την Ελλάδα. Ιδέες σαν το Darkfall το παγκόσμιο online multiplayer παιχνίδι, ή το Neemo, μία υπηρεσία που επιχειρεί να επιλέξει αυτόματα τα καλύτερα της ελληνικής blog-οσφαιρας, αλλά και του howsocial.ru και του lostinmarket.gr…

Κι αν νομίζετε ότι πάω γιατί προσπαθώ να… lobbάρω κάποια ιδέα μου για εταιρεία, ή για να βρω χρηματοδότη, κάνετε λάθος.

Πηγαίνω γιατί εκεί νιώθω ότι βρίσκομαι σε μια άλλη Ελλάδα. Στην Ελλάδα που θα ήθελα να έχω. Όχι αυτήν των δελτίων των 8, των reality, του σαχλού κουτσομπολιού, των κούφιων υποσχέσεων, του δημοσιο-υπαλληλισμού και της φραπεδοποίησης. Αλλά στην Ελλάδα των ικανών, των ανθρώπων που τολμούν, πασχίζουν, δημιουργούν και καινοτομούν. Χωρίς φανφάρες, χωρίς φακελάκι, χωρίς μπάρμπα στην Κορώνη. Σε μια Ελλάδα όπου, όπως χαρακτηριστικά λέει ο Γιώργος Τζιραλής στη διακήρυξη του open coffee, είμαστε πλέον υπερβολικά ώριμοι για να ονειρευόμαστε και, κυρίως, ρεαλιστικά αισιόδοξοι για να επιχειρούμε… αντιμετωπίζουμε τις δυσκολίες ως προκλήσεις και το ακαλλιέργητο έδαφος ως πηγή ευκαιριών.

Ναι, υπάρχει κι αυτή η Ελλάδα.

Info: O Χρήστος Ντόκος γεννήθηκε στην Αθήνα. Του πήρε καιρό να καταλάβει ότι Ελλάδα δεν είναι μόνο η Αθήνα, αλλά τελικά το ξεπέρασε. Οργώνει το κέντρο με το ποδήλατό του και τρελαίνεται να χάνεται στις ξεχασμένες γειτονιές πίσω από την πλατεία δημαρχείου, τον Κεραμεικό και το Μεταξουργείο. Ξοδεύει τη ζωή του μεταξύ του τι κάνει και τι θα ’θελε να κάνει. Προς τα παρόν αιωρείται μεταξύ social networks και lindy hop. Όταν επιτέλους βρει την ισορροπία, θα μπορεί να λέει ότι κάτι έκανε.