Ο Κινηματογράφος είναι για μένα ένα ταξίδι με διαφορετικούς προορισμούς. Απαλλαγμένο από τα όσα προσπάπτει η καθημερινότητα και είναι ικανά να σε φθείρουν.

Ένα ταξίδι που σε ανανεώνει και σου δίνει τη ευκαιρία να γνωρίσεις νέους ανθρώπους. Να βιώσεις νέες εμπειρίες χωρίς να σου αφήνει το περιθώριο να νιώσεις ανία.

Όταν βλέπω μία ταινία την παρακολουθώ πάντα σαν αγνός θεατής αφήνοντας στην άκρη την ιδιότητα της ηθοποιού. Έτσι μπαίνω βαθιά στο παραμύθι. Έχω την αίσθηση ότι ο κινηματογράφος προσδίδει μια μαγεία σε κάθε ιστορία και μπορεί να αγγίξει και να αποδώσει τη φαντασία του ανθρώπινου νου σε εικόνες και δράση καταγεγραμμένα μαζί σε ένα φιλμ.

Ως ηθοποιός είχα την τύχη να ευτυχήσω από πολύ μικρή και στο θέατρο και στον κινηματογράφο. Δεν μπορώ να είμαι αχάριστη παρά μόνο ευγνώμων. Από την πρώτη μου επαφή με τα κινηματογραφικά δεδομένα στην ηλικία των δεκατεσσάρων χρονών όπου συμμετείχα στην ταινία «Μπορντέλο»  του Νίκου Κούνδουρου μέχρι σήμερα με πιο πρόσφατη την ταινία του Χρήστου Δήμα «Νήσος », έχω αποκομίσει σημαντικές εμπειρίες και γνώσεις.

Συντελεστές για προδιαγεγραμμένη επιτυχία μίας ταινίας πλην του ανθρώπινου δυναμικού που εμπλέκεται στη δημιουργία της από το σκηνοθέτη μέχρι και τους τεχνικούς, κατά τη γνώμη δεν υπάρχει. Είναι κάτι που δεν μπορείς να το γνωρίζεις.

Υπάρχουν ταινίες που καλλιτεχνικά είναι άρτιες και δεν τυγχάνουν της αναμενόμενης αποδοχής από τον κόσμο και ταινίες που δεν το περιμένεις ότι θα της αγκαλιάσει το κοινό σε τόσο μεγάλο βαθμό. Το μόνο που μπορείς να κάνεις είναι να την αγαπήσεις, να δεθείς το ρόλο σου και να δώσεις τον καλύτερο σου εαυτό. Αυτή είναι η δική μου φιλοσοφία. Ότι και αν κάνεις να έχει αγάπη. Να δίνεσαι. Να είσαι ανθρώπινος.

Ο σύγχρονος ελληνικός  κινηματογράφος σίγουρα έχει κάνει ένα βήμα πιο μπροστά τα τελευταία χρόνια. Σήμερα βλέπεις περισσότερα και πιο φροντισμένα σενάρια, μεγαλύτερες παροχές, καλύτερες αμοιβές, μεγαλύτερο επαγγελματισμό, νέα παιδιά που τολμούν και τους μεγάλους να δίνουν χώρο. Αλλά προφανώς δεν είναι αρκετό.

Χρειάζεται και μια άλλη είδους υποστήριξη από αρμόδιους φορείς που είναι βασική για την θετική εξέλιξη και ανάπτυξη της 7ης Τέχνης και στη χώρα μας. Έχουμε δυναμική και τεχνογνωσία, πλειάδα καλών ηθοποιών και νέων ταλέντων, εμπνευσμένων σκηνοθετών και παρόλα αυτά οι παραγωγές μας είναι πολύ λιγότερες από όσες θα μπορούσαν να ήταν. Αυτό που πρέπει να γίνει είναι μια συντονισμένη προσπάθεια από το κράτος. Ίσως τότε αυτή η χώρα που όπως λέει και η λαϊκη ρήση τρώει τα παιδιά της να μπορέσει να μετατραπεί σε μία χώρα που συντελεί στην πρόοδό τους.

Info: Η Τάνια Τρύπη είναι απόφοιτος της Δραματικής Σχολής «Μαίρης Βογιατζή Τράγκα». Η σχέση της τόσο με τον κινηματογράφο όσο και με το θέατρο ξεκινά από τα προεφηβικά της χρόνια. Συγκεκριμένα σε ηλικία μόλις 12 χρονών κάνει την πρώτη της θεατρική εμφάνιση στο έργο « Το θαύμα της Άννυ Σάλιβαν» δίπλα στην Αλίκη Βουγιουκλάκη ενώ στα δεκατέσσερά της κάνει την είσοδό της στον κινηματογράφο  στην ταινία του Νίκου Κούνδουρου «Μπορντέλο». 

Έκτοτε έχει συμμετάσχει σε πολυάριθμες ελληνικές θεατρικές και  κινηματογραφικές παραγωγές αλλά και τηλεοπτικές. Στον κινηματογράφο έχει συνεργαστεί με σημαντικές προσωπικότητες όπως με τους Κώστα Φέρρη, Γιάννη Δαλιανίδη, Λάκη Λαζόπουλο, με πιο πρόσφατη συνεργασία αυτή με το Χρήστο Δήμα στην ταινία «Νήσος».  Έχει τιμηθεί με το βραβείο 1ου γυναικείου ρόλου στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης για την ερμηνεία της στην ταινία της Τώνιας Μαρκετάκη «Κρυστάλλινες Νύχτες». Αυτή την περίοδο εμφανίζεται στη σκηνή «Μαρίκα Κοτοπούλη» του Εθνικού Θεάτρου στη θεατρική μεταφορά του μυθιστορήματος του Κώστα Ταχτσή «Το Τρίτο Στεφάνι» σε σκηνοθεσία Σταμάτη Φασουλή.

Αναδημοσίευση από το περιοδικό Momento