O Παναγιώτης Πετρόπουλος κατασκευάζει έργα τέχνης και ξέρει πως η φαντασία του καλλιτέχνη οφείλει να «μπερδεύεται» υπέροχα με τους κανόνες των επιστημών.

Η πορεία ενός έργου τέχνης μέχρι την τελική μορφή ακολουθεί πολλές φάσεις. Στην αρχή, η ιδέα σχηματίζεται στο νου του καλλιτέχνη και γίνεται σχέδιο. Ακολουθεί η διαδικασία κατασκευής, όπου χρειάζεται να γίνουν σεβαστοί ο νόμοι της φυσικής και της μηχανικής για τη σωστή και ασφαλή ολοκλήρωσή του.

Η τελειότητα, όμως, επιτυγχάνεται μέσω της εμπειρίας και της άψογης συνεργασίας μεταξύ του καλλιτέχνη και του κατασκευαστή. Αυτή ακριβώς είναι και η εργασία που επιτελώ, διότι για μένα η κατασκευή ενός έργου τέχνης ξεπερνά τα όρια της δουλειάς για βιοποριστικούς μόνο λόγους και ενάγεται σε δημιουργική ιεροτελεστία.

Κάθε έργο τέχνης εκφράζει σύνθετη ιδέα, μοιάζει με ζωντανή οντότητα. Το άψυχο υλικό χρησιμοποιείται ως βάση πάνω στην οποία δουλεύουμε μαζί εγώ και ο καλλιτέχνης προσφέροντας πνευματικά, συναισθηματικά και ψυχικά κομμάτια του εαυτού μας, προκειμένου να φτιαχτεί το έργο.

Θεωρώ προσωπική μου επιτυχία το γεγονός ότι ο καλλιτέχνης βρίσκει σε μένα το πρόσωπο που αντιλαμβάνεται την ιδέα του, καταλαβαίνει τη βαθύτερη φιλοσοφία και με τις τεχνικές του γνώσεις δίνει μορφή στο έργο.

Η συνεργασία με μερικά από τα μεγαλύτερα ονόματα καταξιωμένων καλλιτεχνών μου έχει προσφέρει την απαραίτητη εμπειρία, ώστε να είμαι σε θέση να αντιλαμβάνομαι τις ανάγκες και το νόημα του έργου και συχνά να προβλέπω τις πιθανές δυσκολίες του.

Έτσι, καταφέρνω να αντεπεξέλθω σε οποιοδήποτε τροχοπέδη συναντήσω στο δρόμο για την υλοποίηση του οράματος, της ιδέας, του καλλιτέχνη. Η τέχνη με συνάρπαζε από μικρό παιδί ποικιλοτρόπως. Στην πορεία της ζωής μου κατάφερα να αποκτήσω κατασκευαστική εμπειρία σε διάφορους τομείς της τέχνης.

Σιγά-σιγά, όμως, οδηγήθηκα στο επάγγελμα που έχει κατεξοχήν σχέση με το πιο ζωτικό κομμάτι της τέχνης, τη στιγμή της υλοποίησής της. Όταν το έργο ολοκληρωθεί τεχνικά και πάρει πλέον την τελική του μορφή, τότε έρχεται η στιγμή που πρέπει να τοποθετηθεί, να εκτεθεί στα μάτια του κοινού.

Κάθε φορά που βλέπω ένα έργο που κατασκεύασα εγώ, κατακλύζομαι από ένα αίσθημα ανείπωτης περηφάνιας. Αισθάνομαι αν μη τι άλλο ότι το έργο είναι και δικό μου κατά κάποιο τρόπο.

Μερικά από τα δείγματα της δουλειάς μου είναι «Οι ομπρέλες» του Ζογγολόπουλου και «το Ωρολόγιον» του γλύπτη Θόδωρου στο σταθμό του μετρό στο Σύνταγμα, το «Γράμμα» του γλύπτη Λάππα στο Χίλτον, το «Δέντρο» της γλύπτριας Λίτη στο Πόρτο Καρά, οι «Νότες» της κ. Πεκλάρη στο σταθμό του μετρό στην Κατεχάκη.

Αρκετές φορές χρειάστηκε να ταξιδέψω εκτός Ελλάδας, προκειμένου να τοποθετήσουμε ένα έργο τέχνης, όπως στην Οδησσό της Ουκρανίας για το έργο «Δέντρο με πουλιά» της γλύπτριας Λίτη, που είναι και το μεγαλύτερο στην Ευρώπη, στις Βρυξέλλες για το έργο «Ομπρέλες με κίνηση» του Ζογγολόπουλου, στο Βερολίνο, στη Βαϋμάρη για το έργο που σήμερα βρίσκεται στον περιβάλλοντα χώρο του ΟΤΕ, και αρκετές φορές στη Βενετία για την έκθεση της Bienalle με διάφορα έργα, όπως εκείνο της Ομόνοιας.

Ιδιαίτερη ευχαρίστηση μου προσέφερε το γεγονός ότι το τελευταίο έργο που κατασκεύασα και αποτελεί τη σύνθεση «Μετέωροι Δείκτες» του γλύπτη Θόδωρου, κοσμεί το ναό του χρήματος, το νέο κτίριο του Χρηματιστηρίου.

Info: Ο Παναγιώτης Πετρόπουλος γεννήθηκε στις 17 Αυγούστου του 1951 στην Ποταμιά Μεγαλουπόλεως, στην Αρκαδία. Σε ηλικία οκτώ ετών ήρθε στην Αθήνα. Αφού αποφοίτησε από τεχνική σχολή, εργάστηκε για αρκετά χρόνια στο τμήμα μελετών της Izola. Κατόπιν έφτιαξε τη δική του επιχείρηση και αρχικά ασχολήθηκε με την μεταξοτυπία και αργότερα με την κατασκευή γλυπτών και καλλιτεχνικών έργων. Είναι παντρεμένος και έχει τρεις κόρες.

Αναδημοσίευση από το περιοδικό Momento

Επιμέλεια: Σπύρος Χριστόπουλος
photos: http://www.nikoschrisikakis.net/