Ανεξάρτητο σινεμά. Φαντασία, καλοκαίρι, γιασεμί, διάλογος, αποδοχή, έρωτας, πείραμα, διαφορετικό, εναλλακτικό. Ecofilms.

Όταν ξεκινήσαμε πριν από δέκα χρόνια είχαμε κάτι αντίστοιχο στο μυαλό μας για να πω την αλήθεια δεν ξέραμε ότι θα βρίσκαμε τόσο θερμούς συνομιλητές που θα αγκάλιαζαν έτσι την ιδέα μας. Οπότε εδώ είμαστε ακόμη σε θερμές αγκαλιές και φιλίες με ανθρώπους που σκέφτονται και πράττουν έξω από τη σύμβαση σε όλο τον κόσμο που ξεφεύγουν από την αδράνεια και τη γκρίνια που είναι άνθρωποι που χαμογελούν στην κάθε μέρα χαίρονται τον ήλιο τη ξυπολησιά και έχουν ανοικτό μυαλό.

Το Φεστιβάλ πλέον σήμερα είναι μια μοναδική πλατφόρμα στον κόσμο για τα εναλλακτικό καινοτόμο ανεξάρτητο εκείνο σινεμά που αποποιείται τις νόρμες της εμπορικής συναλλαγής φωτίζει την γόνιμη σκέψη και δράσης που παράγεται σε όλο τον πλανήτη και έχει να κάνει με τη ζωή που επιλέγουν να ζήσουν κάποιοι σε ισορροπία με τη φύση μελετώντας την σοφία που συναντά κανείς στην φύση.

Κάθε χρόνο φιλοξενούμε ό,τι πιο όμορφο αισιόδοξο και πολύχρωμο έχει να δείξει ο πλανήτης σε σινεμά που δεν ποζάρει στο ταμείο αλλά αντανακλά ως καθαρός καθρέφτης την ψυχή μας. Και αυτή η επιλογή δεν μας πρόδωσε ποτέ. Γι αυτό και το κοινό αυξάνει. Οι σχέσεις μας με τους δημιουργούς μεταγράφονται σε όλο και πιο στενό βαθμό συγγένειας. Το γεγονός ότι υπάρχουν ακόμη κάποιοι  που ούτε που αντιλαμβάνονται με τι υλικά ανθίζει τέτοιος κήπος κάθε χρόνο στη Ρόδο, μπορεί να σκιάζει κατά καιρούς τον ουρανό μας αλλά ταυτόχρονα μας δείχνει ότι πρέπει να επιμένουμε όχι για να τους πείσουμε αλλά για να υπάρχουμε ερήμην κάθε συστήματος ...που κωφεύει. 

Εδώ και δεκαετίες η οικολογία  δεν έχει να κάνει πια μόνο με τη διάσωση της άγριας φύσης, παρ ότι αν δεν ζούμε σε ισορροπία με τη φύση δεν έχει νόημα να έχουμε μισθό γιατί απλά δεν θα ζούμε η δεν θα φτάνει ούτως η άλλως για να αγοράζουμε αν χημικά φάρμακα που θα μας κρατούν σε μια ζωή σκλαβιά.
Επιβίωση είναι να μάθεις να ζεις σε ισορροπία με τη φύση και με τους άλλους, αλλιώς δεν έχει επιβίωση Ό,τι προσανατολίζεται στον σύγχρονο κόσμο στη συγκέντρωση εφήμερων αγαθών και στον άκρατο πλουτισμό δεν έχει να κάνει με τίποτα πολύτιμο που ορίζεται ως ζωή. Τα αξεσουάρ του lifestyle  είναι τα βαρίδια που μας πάνε στον πάτο.

Όποιος δεν το έχει καταλάβει δεν είναι απλά μη οικολόγος δεν ζει τη ζωή, διέρχεται από αυτήν ως σκλάβος της. Η ζωή για να είναι όμορφη δεν επιβαρύνεται με πλούτη αλλά με τα απλά υλικά που υπάρχουν γύρω μας γενναιόδωρα και αντί να ανοίγουμε συσκευές απλά να ανοίγουμε το παράθυρο σε ένα άλλο τρόπο ζωής. Για αυτά μιλούν όλοι οι ευαίσθητοι και σκεπτόμενοι άνθρωποι σήμερα είτε είναι οικολόγοι είτε απλά έλλογοι και δεν στέκονται ως ζόμπι μπροστά στην μικρή οθόνη για να πάρουν οδηγίες πως θα καταναλώσουν.

Οι ταινίες που προβάλλουμε στο Φεστιβάλ δυναμιτίζουν την προπαγάνδα της μικρής οθόνης με βόμβες και σκέψεις πολύ επικίνδυνες που δεν ανιχνεύουν τα μηχανήματα ασφαλείας των συστημάτων παραγωγής ανόητων πολιτών. Προτείνουν λίγη νόηση στην κάθε μέρα.

Στο καιρό της κρίσης οποίος έρθει στο Φεστιβάλ, θα ξαναθυμηθεί μέσα από τις ταινίες τα υλικά από τα οποία είναι φτιαγμένη η αληθινή ζωή. Η κρίση δεν είναι οικονομική μόνο αλλά κυρίως ηθική. Για πολύ  καιρό μαθαίνουμε να ζούμε λάθρα και δυσανάλογα με τον παραγόμενο πλούτο. Ας αναρωτηθούμε τι ακριβώς χρειάζεται ο άνθρωπος για να ζήσει; Αναρίθμητες συσκευές; πανάκριβα τροχοφόρα; πανάκριβα ρούχα; ευτελή διασκέδαση πανάκριβη; όσο πιο ευτελής τόσο πιο ακριβή; Τι ακριβώς χρειάζεται ο άνθρωπος για να ζήσει;

Οι κινηματογραφιστές που έρχονται στο Φεστιβάλ κάνουν ταινίες για να απαντήσουν στην ψυχή τους όχι στην τσέπη τους και επιλέγουν να μιλήσουν μέσα από την τέχνη τους θυσιάζοντας στοιχεία από τον τρόπο ζωής τους και καταθέτοντας στο Διεθνές ταμείο της ζωής την αλήθεια τους.

Ιnfo: H Λουκία Ρικάκη γεννήθηκε το 1961 στον Πειραιά και σπούδασε Ιστορία Τέχνης, Κινηματογράφο, Γραφικές Τέχνες και Φωτογραφία στο Dartington College of Arts στην Αγγλία. Εργάστηκε στο Συμβούλιο της Ευρώπης στο Στρασβούργο και στο Υπουργείο Περιβάλλοντος της Δανίας ως υπεύθυνη εκπαιδευτικών προγραμμάτων. Το 1982 επέστρεψε στην Ελλάδα και ίδρυσε την εταιρεία ORAMA FILMS και το 2000 την TRICKY TRICK FILMS. Το 1996 ίδρυσε και διευθύνει τις 2 θεατρικές σκηνές του Θεάτρου “104 - Κέντρο Λόγου και Τέχνης” και το Ελληνικό Κόμεντυ Κλαμπ.