Η μουσική είναι μέσο έκφρασης. Ό,τι δεν μπορούσα να το πω με λέξεις το έλεγα με τραγούδια.

Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου, όσα δεν μπορούσα να πω με λέξεις το έλεγα με τραγούδια. Η μουσική ήταν για εμένα το μέσο έκφρασης. Και για αυτό επέλεξα αυτό το δρόμο στη ζωή μου. Αν είμαι ικανοποιημένος; Ναι, διότι είχα την τύχη να συνεργαστώ με αξιόλογους και σημαντικούς καλλιτέχνες, να «χτιστεί» ένα πολύ καλό ρεπερτόριο και να υπάρχουν τραγούδια που κοντεύουν να κλείσουν εικοσαετία και να ακούγονται ακόμα. Και αυτό είναι από τα μεγαλύτερα στοιχήματα. Να κάνεις αυτό που αγαπάς, να περάσουν τα χρόνια και να ξέρεις ότι έχεις αφήσει έστω και κάτι πίσω. Να μην περάσεις από αυτό το στερέωμα σαν διάττοντας αστέρας. 

Δεν γίνονται όμως όλα μόνο από τύχη, τα καθοδηγεί και ο τρόπος που σκέφτεσαι και τα αντιμετωπίζεις. Θα σου πω μονάχα, ότι το γεγονός ότι ως καλλιτέχνης απευθύνομαι σε ένα ευρύ κοινό και όχι σε συγκεκριμένα target groups οι ιθύνοντες των μεγάλων δισκογραφικών εταιρειών το θεωρούσανε ένα μεγάλο disavantage. Από την πλευρά μου δεν έπαψα ποτέ να πιστεύω ότι η μουσική είναι για όλους και ότι επιτυχία είναι να μπορούν να σε ακούνε από τα μικρά παιδιά μέχρι και οι μεγάλοι. Δεν έπαψα ποτέ να αντιμετωπίζω αυτή τη δουλειά με σοβαρότητα και υπευθυνότητα. Δεν υπάρχει άνθρωπος που μπορεί να πει ότι έχω κάνει αυτό που λένε «αρπαχτές» και προχειρότητες. Καταλαβαίνεις λοιπόν ότι όλα είναι θέματα επιλογών και κατά πόσο μπορείς να τις υποστηρίξεις.

Έτσι και με τον πρόσφατο δίσκο «Γλυκά μου μάτια» με τραγούδια του Νίκου Γούναρη, που τα θυμάμαι από μικρό παιδί. Ένας καλλιτέχνης, διασκεδαστής, με αστείρευτο χιούμορ που απευθυνότανε και σε μία ευρεία γκάμα κοινού ανεξαρτήτως ηλικίας ή κοινωνικοπολιτικής ομάδας.

Δεν κρύβω ότι όταν ο παραγωγός μου μου πρότεινε να κάνουμε το συγκεκριμένο δίσκο είχα κάποιους ενδοιασμούς και αναστολές. Σκεφτόμουν ότι αυτά τα τραγούδια γράφτηκαν σε μία εποχή που οι συνθήκες ήταν πολύ διαφορετικές, ο ρομαντισμός και αυτή η καθαρότητα που τα διακρίνουν δεν υπάρχουν στις μέρες μας. Με λίγα λόγια η πρώτη μου σκέψη ήταν ότι μπορεί αυτός δίσκος να βγει και να πάει στα αζήτητα. Τελικά καμιά από τις σκέψεις μου δεν βγήκε αληθινή μιας και είναι από τους πρώτους δίσκους σε πωλήσεις από τη στιγμή που κυκλοφόρησε. Ήταν μια νίκη και ελπιδοφόρο μήνυμα. Αν με ρωτήσεις τι έχει συντελέσει στην εμπορική επιτυχία του δίσκου, νομίζω ότι η απάντηση είναι εύκολη. Όταν ένα τραγούδι είναι καλό -που σημαίνει διαχρονικό- αντέχει ακόμη και στις πιο δύσκολες καταστάσεις, επιβιώνει και λαμβάνει θέση στη πρώτη γραμμή. Άλλωστε όλα τα αριστουργήματα γράφτηκαν στις πιο δύσκολες περιόδους που έζησε αυτή η χώρα.

Τι είναι τελικά η μουσική; Η μουσική είναι μια ξεχωριστή γλώσσα. Με τι μοιάζει; Με την ίδια τη ζωή. Κάθε ένας δημιουργεί το προσωπικό, μοναδικό  τραγούδι του και βάζει τίτλο.  Και αν θέλεις  να δώσω έναν τίτλο θα επιλέξω το «Μόνο μια φορά». Γιατί; Μα γιατί πολύ απλά ζούμε μόνο μια φορά…

Info: Ο Κώστας Μακεδόνας γεννήθηκε και μεγάλωσε στη Θεσσαλονίκη. Από μικρός δείχνει κλίση στη μουσική και σε ηλικία 10 ετών ξεκινάει μαθήματα κλασικής κιθάρας. Το 1985 πρωτοετής φοιτητής στο πανεπιστήμιο (οικονομικές επιστήμες), ξεκινάει να εμφανίζεται σε μουσικές σκηνές της Θεσσαλονίκης. Το 1987 στο Σκορπιό τον ακούει ο Σταμάτης Κραουνάκης και το 1988 κατεβαίνει στην Αθήνα στο Taboo με τη Βίκυ Μοσχολιού και την Τάνια Τσανακλίδου ενώ τον Ιούνιο του ’89 κυκλοφορεί ο πρώτος του δίσκος με τίτλο «Δεν έχω ιδέα» σε μουσική Σταμάτη Κραουνάκη και στίχους Λίνας Νικολακοπούλου.

Έχει δισκογραφίσει 12 προσωπικούς δίσκους και έχει συμμετάσχει σε πάνω από 35 δίσκους άλλων καλλιτεχνών. Πρόσφατες δισκογραφίες είναι ένα διπλό CD Live με τραγούδια από τις συναυλίες του των τελευταίων δύο-τριών χρόνων, καθώς κι ο δίσκος με τίτλο «Γλυκά μου μάτια» με τραγούδια του Νίκου Γούναρη. Φέτος εμφανίζεται στο Χάραμα της Καισαριανής μαζί με τη Γιώτα Νέγκα, τη Σαββέρια Μαργιολά και τον Βαγγέλη Δούβαλη σ’ ένα λαϊκό πρόγραμμα στηριγμένο στα τραγούδια του Βασίλη Τσιτσάνη και άλλων μεγάλων δημιουργών του ρεμπέτικου και λαϊκού τραγουδιού από το 1950 ως τις μέρες μας, το οποίο θα συνεχιστεί και μετά το Πάσχα.

Αναδημοσίευση από το περιοδικό Momento