Δεν πιστεύω ότι σε αυτήν τη ζωή ερχόμαστε για να μείνουμε. Σε αυτή τη ζωή περνάμε. Οφείλει λοιπόν κανείς, όταν περνάει το μέσον της ζωής του να αρχίσει να ενδιαφέρεται και να ανοίγει τον δρόμο για τους νεώτερους που έρχονται. Γράφει ο Γιώργος Κιμούλης.

Δεν μπορώ να πω πως είμαι φίλος με την εξουσία. Αν και  προσπαθώ με νύχια και με δόντια να το αποφύγω, οι συνθήκες πολλές φορές δεν με έχουν βοηθήσει και αρκετές ήταν αυτές οι στιγμές που κατείχα την εξουσία.

Ο ηθοποιός δεν πρέπει να στέκεται εκεί. Οφείλει να είναι φίλος με το έργο. Ως εκ τούτου δεν πιστεύω ότι υπάρχει ρόλος. Μπορούμε να κάνουμε όλα όσα αναγνωρίζουμε στο έξω από εμάς κόσμο. Το αν δεν τα κάνουμε είναι γιατί το έχουμε επιλέξει. Μπορεί να  μας συμφέρει, μπορεί να μας βολεύει, να μας το απαγορεύουν… Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν μπορούμε να τα κάνουμε όλα. Ο άνθρωπος ό,τι αναγνωρίζει στον έξω από αυτόν κόσμο, μπορεί και να το κάνει. Κατ’ επέκταση ότι,δήποτε αναγνωρίζεις σε έναν ρόλο, μπορείς και να το κάνεις. Δεν έρχεσαι λοιπόν σε σύγκρουση με τον εαυτό σου. Ο άνθρωπος ό,τι αναγνωρίζει  εκτός αυτού είναι και εντός του.

Και αυτό αισθάνθηκα με το έργο που ανεβάζουμε εφέτος, τον «Σλουθ». Πρόκειται για μία παράσταση ανοιχτή σε όλες τις ερμηνείες. Αλλωστε ο σκηνοθέτης, που για εμένα είναι ένας από τους ελάχιστους σκεπτόμενους ταλαντούχους αυτού του χώρου, ανοίγει αυτό το έργο σε πάρα πολλές ερμηνείες. Δεν το κλείνει σε μία σύγκρουση μεταξύ ενός συζύγου και ενός εραστή. Το ανοίγει στην σύγκρουση δύο γενεών. Στο κατά πόσο αυτός ο οποίος κατέχει μπορεί να προσφέρει τη θέση του στον νεώτερο ή δεν μπορεί και να κατακρεουργεί τον νεώτερο. Και είναι μία παράσταση που απευθύνεται σε όλο τον κόσμο.

Αν θα έδινα εγώ τη θέση μου σε έναν νεώτερο; Προσωπικά ακόμη και αν δεν έδινα τη θέση μου δεν θα σας το έλεγα. Αλλά έχω την εντύπωση πως ναι, θα την παραχωρούσα. Όμως το έργο θέλει άλλα να πει: Οι σχέσεις των ανθρώπων σε μία παράσταση δεν στηρίζονται στη μυθοπλασία, δηλαδή σε αυτά που συμβαίνουν πάνω στην σκηνή, αλλά στο γεγονός ότι  έρχονται πιο κοντά, προσπαθώντας να δημιουργήσουν ένα κοινό καλλιτεχνικό έργο. Και το «πιο κοντά» μπορεί να δημιουργήσει τα καλύτερα αλλά και τα χειρότερα. Δεν επηρεάζονται οι ηθοποιοί από τους ρόλους, είναι η γύρω από το έργο κοινή ζωή που τους οδηγεί στον έναν ή στον άλλον δρόμο.

Όλοι μας εισπράττουμε, αισθανόμαστε αυτό το οποίο, μπορεί να λέγεται ατμόσφαιρα σε έναν χώρο ή ατμόσφαιρα μεταξύ των ανθρώπων. Δεν χρειάζεται κάποια πράγματα να ειπωθούν με λέξεις ή με κίνηση. Η ατμόσφαιρα είναι κάτι που μπορεί ένας άνθρωπος να μεταφράσει, να αναγνώσει. Το ίδιο συμβαίνει και σε μία παράσταση. Ο ηθοποιός εισπράττει την ατμόσφαιρά από το κοινό. Καταλαβαίνει αν η παράσταση εκείνη τη στιγμή έχει την αναγκαία θερμοκρασία ή εάν έχει πέσει  σε υποθερμία.

Αναδημοσίευση από το περιοδικό Momento