?Τι είναι κάτι σαν τζαζ σαν κάτι είναι Τι?

Ο μαύρος ήχος είναι ζεστός και ο λευκός είναι καλός κρυστάλλινος, πάει η εποχή που έκλεινες τα μάτια και ξεχώριζες το χρώμα, τώρα πρέπει τα μάτια σου δεκατέσσερα γιατί όλοι παίζουν τον κ..ο τους και δεν γίνεται τίποτα αν δεν μελετάς τις τζαζ γραφές, είναι κάτι αναγκαίο αν και χωρίς πολύ πολύ γιατί θα σου στρίψει στο τέλος και θα παίζεις ιστορίες άλλων χωρίς να προχωράς το time, επικοινωνία, συνομιλία, αντίστιξη, groove, swing, δεν πάει πουθενά χωρίς αυτό, αν και μερικοί υποστηρίζουν ότι μπορείς σε λίγο πιο ευρωπαϊκό, δεν είμαι σίγουρος τι εννοούν, ξέρεις αυτό με ένα τρόπο γίνεται αλλιώς δεν έχει γούστο...όπως κουνάνε τους γοφούς, κτυπάνε το δάκτυλο, είναι σαν ένα μυστικό που και να το πεις πάλι μυστικό παραμένει γιατί και συ ο ίδιος αν και το ζεις δεν το κατέχεις μέχρι βαθιά.

Πάει και πιο πολύ και μετά κι άλλο, σαν να έρθει κάποιος να παίξει μια ιδέα να σ’ αγγίξει εκεί που έχεις ξανακούσει αλλά τώρα είναι πάλι νέα, ότι παίζεις μπορεί να παιχτεί και δεν μπορεί μιας και ποτέ δεν θα είναι ίδιο, αλλά και τα ίδια των άλλων είναι φοβερά όταν τα ξεδιπλώσουν μπροστά σου και τρέχεις μήπως σου ξεφύγει η ροή ο ήχος η ιδέα το time, το groove, το sound κλπ, ο καθένας θέλει να τα χώσει δεν ξέρει που το πάει είναι ένα ταξίδι κάπου κοντά μάλλον όπου μπορεί κανείς, τελικά ο ήχος είναι και η υπογραφή του παίκτη κάθε λέξη απαντάται συναντάται χαιρετίζεται προστίθεται αφαιρείται και αν δεν το σκεφτείς πολύ έχεις κάτι όμορφο, μερικές φορές τόσο τέλειο που σου φέρνει δάκρυα άλλες κοιτάς γύρω δεν θέλεις τίποτα σε κάλυψαν οι ιστορίες οι ήχοι η συνομιλία καθώς χειρίζεσαι τον χρόνο δεν ξέρεις τι θα σε βρει αύριο.

Στην αρχή το νιώθεις σαν ηλεκτρισμό ο καλός τζαζίστας είναι γεννήτρια φάρος πολύμπριζο δονητής μιλάει την κοινή γλώσσα και την ακατανόητη αλήθεια λέει μια ιστορία και αφού την πει πρέπει να την ξεχάσει όπως είναι, άλλωστε ο μύθος θα συνεχιστεί κάποιος άλλος θα τον ξαναπεί σαν ένα σόλο στα τύμπανα, ένα bass line με super time, μερικά διαμαντένια voicings στο πιάνο, το blues της κιθάρας και η ανάσα του πνευστού η ζέστα της φωνής σου λέει κάτι στιχάκια μην παρασύρεσαι γιατί δεν είναι αυτό που νομίζεις σου, ότι και να γίνει πάντα επιστρέφεις στο θέμα στη βάση σου σαν να λέμε, καμιά φορά δεν είναι καν στο ίδιο μέρος και στον ίδιο χρόνο, όχι φίλε εδώ δεν είσαι ασφαλής τι σημαίνει τραγουδάς παίζεις μουσική?

Εδώ δε σπάμε πιάτα, εδώ πεθαίνεις και ξαναγεννιέσαι να αυτό είναι τζαζ τα κομμάτια του puzzle ξαναμπαίνουν μόνο πρόσεχε μην βρεθείς αγνώριστος δεν είναι δα και τίποτα σοβαρό κάποιος θα ξέρει να τα πει και καλύτερα, είναι ανώτερο κάλεσμα κάτι σαν τον πάπα αλλά και εδώ όλα επιτρέπονται και δεν είναι σίγουρο αν θ’ αντέξεις πολύ, λίγο σαν τα worksongs ερώτηση απάντηση, έρωτας πάθος, ισορροπία τρέλα, ηρεμία αναβρασμός, κούνημα groove, swing beat, διάβασμα γράψιμο, sax talk, πες το όπως θέλεις σ’ όποιον θέλεις θα το καταλάβει δεν θέλει πολύ όλοι που ξέρουν έχουν το τζαζ real book of life σε 600 λέξεις.

Info: Ο Δημήτρης Βασιλάκης είναι σαξοφωνίστας, συνθέτης και τραγουδιστής . Διπλωματούχος Χημικός Μηχανικός του ΕΜΠ, σπούδασε με υποτροφία του Ωνασείου Ιδρύματος και του Βρετανικού Συμβουλίου στο London College of Music και στη Royal Academy of Music. Παράγει και παίζει κάθε Παρασκευή και Σάββατο στο τζαζ πρόγραμμα του President Hotel, jazz on top, στον 21ο όροφο στο penthouse pool club με καλεσμένους κορυφαίους διεθνείς μουσικούς της τζαζ.