O πιο αυστηρός κριτής για ένα καλλιτεχνικό έργο είναι κυρίως ο χρόνος, γιατί στο πέρασμά του αντέχει μόνο αυτό που εξακολουθεί να μας δίνει την ιδιότυπη εκείνη χαρά και συγκίνηση που προσφέρει η τέχνη και το κάνει να μένει μέσα μας αλησμόνητο. Για να συμβεί αυτό, δεν είναι μόνο θέμα καλών προθέσεων, προσήλωσης ή ταλέντου αλλά και θέμα της συγκυρίας του χρόνου και του τόπου μέσα στον οποίο γεννιέται.

Έτσι, η πρώτη μου ταινία, Αθέμιτος Συναγωνισμός - 22', ήταν περισσότερο μια δοκιμιακή εργασία επάνω στην μάθηση των γκάγκς, της βουβής κωμωδίας και κυρίως του Τσάπλιν. Προσπάθησα να μην αντιγράψω επιπόλαια τις τεχνικές αυτές αλλά να τις επανασυστήσω με δικά μου εμπειρικά και αφομοιωμένα στοιχεία.

Στο Δέντρο που πληγώναμε έπειτα, προσπάθησα να αποχωριστώ το προσωπικό μου αρχείο της μνήμης, όσο λιγότερο επώδυνα μπορούσα, από  τις βιωματικές μου εμπειρίες της παιδικής ηλικίας στο χωριό της Χίου που μεγάλωσα. Ήτανε αυτές οι μνήμες των αντιφατικών και κυρίως πρωτόγνωρων και νωπών αισθημάτων που μας πληγώνουν και μας διαμορφώνουν καθοριστικά στα πρώτα μας δέκα χρόνια.

Στη συνέχεια η Νίκη της Σαμοθράκης ήταν μια παιγνιώδης αναζήτηση της ανδρικής ταυτότητας και επιθυμίας σαν οντότητας που γεννιέται και υπάρχει μέσα από έναν διαρκή ανταγωνισμό, κυνηγώντας ασταμάτητα νέα έπαθλα, είτε υλικά, είτε φαντασιακά, με ανώτατο το κυνήγι της αθανασίας.

Την άνοιξη του 1998 ξεκίνησα την Εαρινή σύναξη των αγροφυλάκων που ολοκληρώθηκε ένα χρόνο μετά γιατί τα γυρίσματα σχεδιάστηκαν να γίνονται για είκοσι μέρες μέσα στην καρδιά της κάθε μίας από τις τέσσερεις εποχές. Η ιδέα αυτής της ταινίας προέκυψε μέσα από μια σαγηνευτική εικόνα που κουβαλούσα από τις άγριες κόκκινες τουλίπες της Χίου. Όμως από μόνη της δεν μπορούσε να στηρίξει ένα έργο.

Τότε σκέφτηκα ένα έπος για τις τέσσερεις εποχές, για να καταγράψω τις ανεξίτηλες μνήμες των διαφορετικών χρωμάτων, ήχων, αισθήσεων και αισθημάτων που γεννιούνταν διαδοχικά στο πέρασμα ενός έτους, όταν ακόμα οι εποχές ήταν στη θέση τους.

Παράλληλα είχα την ταπεινή συναίσθηση πως καταγράφω τον πλούτο ενός λαϊκού πολιτισμού της υπαίθρου που έφθινε διαρκώς από το 1960 και μετά, και που γινόταν πλέον ολοφάνερο πως δεν θα επανέκαμπτε βάζοντας τέλος σε ένα κύκλο που είχε ξεκινήσει πριν από τους Ομηρικούς χρόνους. Δεν μπόρεσα να το κοιτάξω αδιάφορα και μοιρολατρικά.

Όταν ένας κόσμος παλιός γκρεμίζεται για να χτιστεί ένας καλύτερος δεν υπάρχει πρόβλημα. Όταν όμως συμβαίνει το αντίθετο έχουμε χρέος να αναλογιζόμαστε τις αιτίες αυτής της έκπτωσης. Άλλωστε όταν καταρρέει ένας κόσμος είναι γιατί ξεπέφτουν οι αξίες που τον συγκροτούν και όχι γιατί είναι καταδικασμένος σώνει και καλά να πεθάνει. Μιλώ περισσότερο για τη δυσαρμονία στη διαχείριση και την άσκηση της ανθρώπινης εξουσίας επάνω στο φυσικό κόσμο με αναλγησία και καταστροφικό μένος.

Γι αυτό η διάθεσή μου στην Εαρινή σύναξη δεν ήταν νοσταλγική με την έννοια μιας θρηνητικής ελεγείας για το ανεπίστρεπτο του χρόνου αλλά κυρίως μιας προβολής ενός συμπαγούς ακόμα φυσιοκρατικού κόσμου, που μπορεί να επανεκτιμάται, να αξιολογείται και να κρίνεται στο κάθε παρόν της σκέψης μας και των επιλογών μας.΄

Τα δύο σημαντικά στοιχεία που στήριξαν την αρχιτεκτονική αυτού του έργου ήταν πρώτον, ο πίνακας του Ντα Βίντσι, Μυστικός δείπνος , όπου το θεολογικό στοιχείο ταυτίζεται με το φυσιοκρατικό (οι τέσσερεις ενότητες των δώδεκα μαθητών ταυτίζονται με τις τέσσερεις εποχές και στη μέση η έννοια του χρόνου θεού) και δεύτερο, η μουσική των τεσσάρων εποχών του Βιβάλντι που συνέλαβε με ανατριχιαστική αισθαντικότητα το ρίγος και την τελετουργία των μυστικών ήχων και δονήσεων της φύσης και του ανθρώπινου σώματος κάτω από την εναλλαγή της αυτοκρατορίας του χρόνου που μεταμορφώνεται σε εποχές.

Ιnfo: Ο Δήμος Αβδελιώδης, είναι σκηνοθέτης. Γεννήθηκε στη Χίο το 1952 και σπούδασε στη Φιλοσοφική σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Δίδαξε κινηματογράφο στο τμήμα Επικοινωνίας και Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης του Παντείου Πανεπιστημίου από το 1993 μέχρι το 1998. Από το 1997 ως το 2000 διετέλεσε Καλλιτεχνικός Διευθυντής του ΔΗΠΕΘΕ Β. Αιγαίου. Τα έργα του έχουν αποσπάσει σειρά διακρίσεων τόσο στην Ελλάδα όσο και στο εξωτερικό ενώ χαρακτηρίζεται από την τιμή που αποδίδει στα εικονιζόμενα ιερά πρόσωπα των έργων του και όχι τόσο στην εικόνα, τα οποία αντιπροσωπεύουν τον σύγχρονο Ελληνικό κινηματογράφο.