Ο Κινηματογράφος είναι η Τέχνης του 20ου αιώνα, που ουσιαστικά αντικατέστησε το μυθιστόρημα και τα μεγάλα επικά λογοτεχνικά έργα. Ό,τι έκανε παλιότερα το μυθιστόρημα το κάνει από τον 20αιώνα μέχρι και σήμερα ο κινηματογράφος, δηλαδή φτιάχνει μύθους.  

Ευφυείς κυβερνήτες ανά τους χρόνους, είτε υπηρετούσαν το καλό είτε το κακό, γνωρίζανε τη δύναμη αυτή και  χρησιμοποίησαν τον κινηματογράφο κατά κόρον.

Στην Αμερική ο κινηματογράφος είναι στην ουσία η εντεταλμένη υπηρεσία του Υπουργείου Εξωτερικών. Από τον κινηματογράφο περνάνε τις μόδες, επιβάλλουν τα πρότυπα που θέλουν, πουλάνε τα προϊόντα τους.

Στην Ρωσία, ο ιδιοφυής πατριώτης Πούτιν, όντας ιδιαίτερα έξυπνος άνθρωπος και μια ισχυρή φυσιογνωμία, έχει συστήσει μία επιτροπή κινηματογράφου για την ανύψωση του ηθικού των Ρώσων και για την καλή εικόνα της Ρωσίας εκτός συνόρων και ως πρωθυπουργός της χώρας έθεσε τον εαυτό του Πρόεδρο της επιτροπής, γεγονός που σημαίνει ότι έχει καταλάβει την αξία αλλά και την επιρροή που έχει ο κινηματογράφος στους καιρούς μας.

Η νεότερη Ελλάδα συμπεριφέρεται σαν να είναι νεοσύστατη και έχει όλα τα συμπλέγματα  μίας μικρής χώρας. Το βλέπουμε και στον κινηματογράφο. Εδώ και χρόνια ξεκινά από μία λανθασμένη θεματολογία. Κάνουμε μικρά έργα για εσωτερική και μόνο κατανάλωση με ελάχιστες εξαιρέσεις. 

Η πολιτισμική ανακοπή, η απουσία συγκρότησης και δομής, η απουσία οραματισμού και κυρίως η απουσία μακροχρόνιου προγραμματισμού περνάει και στον κινηματογράφο φυσικά. Το ίδιο το κράτος και οι διάφοροι κρατικοί οργανισμοί όπως το Ελληνικό Κέντρο Κινηματογράφου, μολονότι έχει έναν εξαίρετο πρόεδρο, τον Γιώργο Παπαλιό, χρόνια τώρα κάνουν αντίστοιχα στο κινηματογράφο αυτό που κάνουν οι εκάστοτε κυβερνήσεις. Κι έτσι δουλεύει κάθε χρόνο η επετηρίδα, με το ποιος έχει σειρά να πάρει χρήματα.

Δυστυχώς, δεν υπάρχει μία δημιουργική και μακράς πνοής πολιτική κινηματογράφου στην χώρα μας αλλά ευτυχώς τα νέα παιδιά, οι νεαροί κινηματογραφιστές βρήκαν και βρίσκουν τρόπους να ανοίξουν  δρόμους προς τα έξω. Εκεί υπάρχουν πραγματικά πολλά ταλέντα. Όμως για να γίνει ανταγωνιστικός ο ελληνικός κινηματογράφος θα πρέπει να καταφύγουμε στη μεγάλη δεξαμενή των ελληνικών θεμάτων, που είναι αυτόματα οικουμενικά, γιατί τότε ο κινηματογράφος μας θα μπορεί θα απλωθεί σε όλο τον κόσμο.

Δεν υπάρχει καμία χώρα στον κόσμο να έχει τη θεματολογία που έχουμε εμείς οι Έλληνες και δεν την αγγίζουμε. Λες και έχουν λέπρα τα θέματα μας. Από τους Μινωίτες, τα τεράστια πρόσωπα της Αρχαίας Ελλάδας, το Βυζάντιο, την εξέγερση της επανάσταση του 1821 έως τα διεθνή πρόσωπα του 20ου αιώνα. 

Υπάρχουν παραδείγματα όπως η Πολίτικη Κουζίνα, οι Νύφες κ.α. που είναι βαθιά ελληνικές ταινίες και έτυχαν εξαιρετικής αποδοχής στην Ελλάδα αλλά και στις χώρες που προβληθήκαν. 

Ιδού λοιπόν ο δρόμος…

Info: Ο Γιάννης Σμαραγδής γεννήθηκε στην Κρήτη το 1946. Σπούδασε σκηνοθεσία και επικοινωνία στο Παρίσι. Εμφανίζεται το 1972 με την μικρού μήκους ταινία «Δύο τρία πράγματα…» με την οποία απέσπασε το πρώτο βραβείο στην Ελλάδα και διάκριση στο Φεστιβάλ του Μόντρεαλ του Καναδά. Έκτοτε έχει σκηνοθετήσει κινηματογραφικές σειρές και ντοκιμαντέρ για τα οποία έχει βραβευτεί.