Με ρωτάς τι είδους κινηματογραφικές ταινίες χρειάζεται να γίνουν τώρα, που ζούμε σε περιόδο κρίσης. Αρχικά σε ευχαριστώ για την ερώτηση, είναι σπουδαία και ζουμερή για έναν προβοκάτορα σαν την αφεντιά μου. Θα σου απαντήσω λοιπόν με μεγάλη ευφροσύνη, παίζοντας και διασκεδάζοντας!

Μιλώντας για την οικονομία, η λέξη «κρίση» έχει κυριαρχήσει στην επικαιρότητα του δυτικού κόσμου (ο «άλλος» κόσμος έχει «άλλα» προβλήματα) ενώ η πραγματική οικονομική κρίση είναι ασαφής. Κρίση, κρίση, κρίση, μας τα ‘χουνε ζαλίσει! Ποια κρίση; Κάτι σαν φάντασμα περισσότερο είναι αυτή η «κρίση» παρά πραγματική κατάσταση.

Γίνεται λοιπόν σήμερα μια οργανωμένη χρήση αυτής της «κρίσης» από παράγοντες που έχουν σκοπό να βγάλουν ακόμα περισσότερο κέρδος απολύοντας/προσλαμβάνοντας και τρομοκρατώντας/υπνωτίζοντας.

Γιατί για να υπάρξει κρίση θα πρέπει το τρέχον σύστημα να αποτύχει, όμως η σημερινή κατάσταση (όπου οι περισσότεροι πολίτες είναι χρεωμένοι από υπερβολικές αγορές ειδών πολυτελείας) εμένα περισσότερο σαν επιτυχία της «ελεύθερης» αγοράς μου φαίνεται παρά σαν αποτυχία. Επιπλέον, το κράτος φρόντισε ήδη να βοηθήσει τις τράπεζες να «βοηθήσουν» τους χρεωμένους να επαναχρεωθούν, άρα… καλά πάμε!

Εκεί που πραγματικά υπάρχει κρίση είναι στην ηθική (θα μου πεις ποιος νοιάζεται;!). Βαθύ και χρόνιο ηθικό τσαλάκωμα κάθε μεμονωμένου πολίτη και της κοινωνίας συνολικά. Αυτό αποτυπώνεται καθαρότατα στην ανοχή και στην αδιαφορία που επιδεικνύουμε όλοι για τα κοινά.

Στο τέλος έχουμε οικονομικά τρομοκρατημένους και ηθικά αποκομμένους ανθρώπους και με ρωτάς τι ταινίες χρειάζεται να γίνουν γι αυτούς. Δεν χρειάζονται ταινίες! Χρειάζεται να γίνουν «πράγματα» και οι ταινίες δεν είναι καθόλου «πράγματα». Αυτό που έχουμε ανάγκη σήμερα είναι ένα ιδεολογικό πλαίσιο ικανό να συνενώσει στο βάθος του (αλλά και στην ελαφρότητα του ίσως;!) όλο τον πληθυσμό κάτω από κοινά, νέα αλλά ταυτόχρονα πανάρχαια αιτήματα αγάπης και δικαιοσύνης: «Ψωμί – Παιδεία – Ελευθερία» ας πούμε, είναι μια πρόσφατη ιστορικά Ελληνική διατύπωση αυτών των αιτημάτων.

Μη σε γελά το γεγονός ότι μια ολόκληρη γενιά -η προηγούμενη γενιά- απέτυχε παταγωδώς να τα εφαρμόσει, σε σημείο να τα αντιστρέψει. «Φτώχια, Αγραμματοσύνη και ήπια Καταστολή», είναι το επίτευγμα της αυτοαποκαλούμενης «γενιάς του Πολυτεχνείου». Αυτό δε σημαίνει ότι δεν υπάρχει Ελπίδα στον κόσμο! Αλίμονο αν μερικοί αμόρφωτοι φαφλατάδες ήταν ικανοί να καταστρέψουν την Ελπίδα, σε τι κόσμο θα ζούσαμε τότε…

Υπάρχει ελπίδα που μπορεί να την υπηρετήσει το σινεμά αλλά δεν μπορεί να την διαμορφώσει. «Το σινεμά στις μέρες μας δεν κινητοποιεί τις μάζες», για να παραφράσω. Εντελώς αντίθετα, ο θεατής σήμερα πρέπει να αντιμετωπίζει τις ταινίες «κρίσης» που του προσφέρονται (ας αναφέρω ενδεικτικά τις «κωμωδίες» με τηλεοπτικούς σταρ) σαν προϊόντα «ύποπτα», κάτι σαν τα μεγαλειώδη ποδοσφαιρικά χουντικά θεάματα.

Αλλά και τους σκηνοθέτες «κρίσης» πρέπει να τους αντιμετωπίζει σαν άτομα «ύποπτα» και θα σου αναφέρω εδώ ένα διασκεδαστικό αληθινό αστείο: Σκηνοθέτης σε τηλεοπτική συνέντευξη λέει: «Εγώ μέσα σε αυτή την κοινωνία της οικονομικής και ηθικής κατάρρευσης εξακολουθώ να βλέπω την ελπίδα να ανθεί σε ολόκληρη την Ελλάδα, απ’ άκρη σε άκρη, και θέλω να ονειρεύομαι -δεν μπορώ να κάνω αλλιώς- ένα καλύτερο κόσμο για τα παιδιά μου»… και τα λέει όλα αυτά δακρύβρεχτα έτσι! Και ακριβώς την επόμενη μέρα, όταν ανακοινώνονται οι επιχορηγήσεις του Ελληνικού Κέντρου Κινηματογράφου για τις νέες ταινίες (8 Απριλίου 2009), στις λίστες των εγκεκριμένων σκηνοθετών είναι ταυτόχρονα και τα δύο του παιδιά! Δηλαδή τον «ένα καλύτερο κόσμο για τα παιδιά μου» τον εννοούσε κυριολεκτικά ο άτιμος! Πλάκα δεν έχει;!

Προσοχή λοιπόν στις ταινίες και στους σκηνοθέτες «κρίσης». Προσοχή και Ελπίδα.

Info: Ο Άγγελος Σπάρταλης (1973) είναι ζωγράφος και κινηματογραφιστής στην ξαστεριά -όχι στην ομίχλη-. Η πρόσφατη του ταινία «ΕφΧΕΣ» με πρωταγωνιστή τον Στράτο Τζώρτζογλου βρίσκεται ήδη στις κινηματογραφικές αίθουσες. Περισσότερες πληροφορίες: www.spartalis.gr