Αφήνω το αμάξι και περπατώντας βρίσκω το στενό που μου είχε πει στο τηλέφωνο ο Τάσος. Είμαι πολύ κοντά στο λιμάνι του Πειραιά, αλλά νοιώθω σαν να έχω μεταφερθεί σε άλλη χώρα, σε άλλο χρόνο. Σιίτες μουσουλμάνοι από το Πακιστάν και το Αφγανιστάν έχουν κλείσει με μεγάλα πανιά τις δύο εισόδους του στενού δρόμου και ετοιμάζονται για την ετήσια γιορτή τους Ασούρα. Βγάζω τα παπούτσια και, καθώς κατεβαίνω τις σκάλες που οδηγούν στο υπόγειο, βλέπω μερικές δεκάδες από αυτούς να κάθονται οκλαδόν στο πάτωμα παρακολουθώντας το κήρυγμα του ιμάμη τους. Οι μυρωδιές τους, τα πράσινα πανιά με αραβικές γραφές στους τοίχους είναι πρωτόγνωρα για εμένα αλλά, την ίδια στιγμή, χωρίς να το σκεφτώ, κάθομαι ανάμεσα τους. Βγάζω σιγά σιγά το zoom (φορητή συσκευή ηχογράφησης) από την τσάντα μου, το αφήνω μπροστά μου και αρχίζω να ηχογραφώ. Θέλω να καταγράψω, όσο πιο διακριτικά γίνεται, ό,τι ακούω εκείνη τη στιγμή. Χωρίς να κινούμαι καν στο χώρο, αφού το ηχητικό δρώμενο είναι τόσο δυνατό και με κίνηση δική του που με έναν τρόπο σε υποβάλλει σε ακινησία.

Οι ιμάμηδες εναλλάσσονται και παρότι δεν καταλαβαίνω τη γλώσσα, αντιλαμβάνομαι μια αργή κλιμάκωση στις φωνές, ενώ ταυτόχρονα ξεκινούν οι πρώτοι λυγμοί από τους άντρες γύρω μου. Θυμάμαι χαρακτηριστικά τη στιγμή που ‘έσκιζε’ το χώρο η φωνή του τελευταίου ιμάμη και τα κλάματα των γύρω μου, εγώ να ρίχνω μια ματιά στο zoom να βεβαιωθώ ότι η ηχογράφηση συνεχίζεται κανονικά.

Λίγες μέρες αργότερα, στο σπίτι μου, και με νωπά ακόμη συναισθήματα, ηχογραφώ έναν αυτοσχεδιασμό στο κοντραμπάσο, ακούγοντας στα ακουστικά τη συγκεκριμένη κορύφωση. Δεν χρειάστηκε δεύτερη φορά. Ήταν το πρώτο κομμάτι που έφτιαξα για το δίσκο ‘World Echoes in Athens’. Ο δίσκος αυτός προήλθε από ένα ξεχωριστό ‘πολύχρωμο’ οδοιπορικό που έκανα μαζί με τον Τάσο Βρεττό για ένα χρόνο, σε φανερούς και κρυφούς τόπους της Αθήνας όπου προσεύχονταν μετανάστες διαφόρων εθνικοτήτων (Ινδοί, Αιθίοπες, Σενεγαλέζοι κ.α.

). Πιστεύω πραγματικά πως αν μπορούν οι ήχοι μας να συνυπάρχουν αρμονικά, τότε ίσως μπορούν και οι ζωές μας.

Info: Ο Μιχάλης Καλκάνης είναι μουσικός με ενδιαφέρον σε ιδιαίτερα project. Σε ένα από τα κομμάτια του πρώτου του δίσκου (Scarborough Tales) ηχογράφησε τη γιαγιά του να τραγουδάει ένα παραδοσιακό κομμάτι (12 Evzonakia) και στη συνέχεια το ενορχήστρωσε. Υπάρχει επίσης στο διαδίκτυο ένα ξεχωριστό βίντεο (A Parking Lot Performance) όπου αυτοσχεδιάζει με κοντραμπάσο σε ένα υπόγειο parking της Κυψέλης, το οποίο σκηνοθετήθηκε από τους Ιρλανδούς Brendan Canty & Conal Thomson. Ο τελευταίος του δίσκος World Echoes in Athens αποτέλεσε το soundtrack της φωτογραφικής έκθεσης του Τάσου Βρεττού με τίτλο ‘Τ(ρ)όποι Λατρείας’ που πραγματοποιήθηκε στο Μουσείο Μπενάκη μεταξύ 19/11/15 και 30/1/16. Παράλληλα ως κοντραμπασίστας είναι μέλος της Συμφωνικής Ορχήστρας του Δήμου Αθηναίων και συμμετέχει σε εμφανίσεις με το σχήμα του Γιάννη Χαρούλη.

www.mihaliskalkanis.com
www.facebook.com/Mihalis-Kalkanis
https://m.youtube.com/user/mikekalkan/videos