Μετά το Πεθαίνω σαν χώρα – περφόρμανς-πρεσβευτή του Φεστιβάλ Αθηνών στις σημαντικότερες ευρωπαϊκές διοργανώσεις–

ο Μιχαήλ Μαρμαρινός και ο Δημήτρης Δημητριάδης επανέρχονται με μια «όπερα χωρίς μουσική», εμπνευσμένη από το Senso του Λουκίνο Βισκόντι.

 

Την άρια-ποταμό πάνω στην ασίγαστη μνήμη ενός ερωτικού πάθους που οδήγησε στον εξευτελισμό και την τριπλή προδοσία –της πατρίδας, της κοινωνικής τάξης, του εραστή– ερμηνεύει μια «χορωδία» από γυναίκες ηθοποιούς (ανάμεσά τους μια Ιταλίδα) με ξεχωριστή σκηνική παρουσία.

 

«Είμαι η κόμισσα Λίβια Σερπιέρι. Κατέδωσα τον εραστή μου, υπαξιωματικό Φραντς Μάλερ, για λιποταξία απ’ τον αυστριακό στρατό».

 

Κείμενο
Δημήτρης Δημητριάδης
Σκηνοθεσία
Μιχαήλ Μαρμαρινός
Μουσική σύνθεση
Δημήτρης Καμαρωτός
Ενδυματολόγος – σκηνογράφος
Ντόρα Λελούδα
Φωτισμοί
Γιάννης Δρακουλαράκος
Βοηθός σκηνοθέτη
Μυρτώ Περβολαράκη
Βοηθός σκηνοθέτη Β\’
Έλενα Μουρίδη-Χασιώτου
 

Βοηθός ενδυματολόγου – σκηνογράφου
Σπύρος Περβολαράκης

Μελέτη – επίβλεψη αρχιτεκτονικού σχεδιασμού
Δημήτρης  Ζαμενόπουλος
Σχεδιασμός ηχητικής κάλυψης
STUDIO 19
Υπεύθυνος ροής ήχου
Κώστας Μπώκος

Μετάφραση στα Ιταλικά
Σπύρος Περβολαράκης

Διεύθυνση παραγωγής
Ρένα Ανδρεαδάκη 
Διεύθυνση Theseum Ensemble
Ελένη Πετάση

Γυναίκες
Sandra Garuglieri 
Νάντια Μουρούζη
Μαρία Ναυπλιώτου
Ηλέκτρα Νικολούζου
Θεοδώρα Τζήμου
Τζένη Δριβάλα
Ιωάννα Ασημακοπούλου
Αλεξάνδρα Αϊδίνη
Μαριλού Βόμβολου
Βιργινία Κατσούνα
Κατερίνα Κυβετού
Ρεγγίνα Μανδηλάρη
Δάφνη Μανούσου

Εύη Μπλέσιου
Ελένη Πετάση
Όλγα Σπυράκη
Μαρία Σταύρακα
Δώρα Στυλιανέση
Σοφία Φίλωνος
Αναστασία Χατζάρα

Πιάνο
Ειρήνη Τηνιακού
Ο αυστριακός
Josef  Rüttger