Ο Δημήτρης Μπογδάνος γράφει για την συναρπαστική ταξιδιωτική περιπέτεια ενός κοριτσιού προς μια χώρα ολοφώτεινη. Εκεί που το σκοτάδι δίνει τη θέση του στον ήλιο και ο φόβος γίνεται τραγούδι.

_________


Όλοι είμαστε ξένοι, κάπου. Σε μια χώρα που μιλούν άλλη γλώσσα από τη μητρική μας. Σε μια πόλη που δε μοιάζει με τη δική μας. Στην πολυκατοικία που δεν ξέρουμε τον γείτονά μας. Στο θρανίο που ένας μαθητής θα κάτσει μόνος του. Σε παρέες που δεν γελούν με τα αστεία μας. Ανάμεσα σε ανθρώπους που απλά δεν μας καταλαβαίνουν. Είναι τόσο εύκολο να νιώσεις ξένος.

Ταυτόχρονα όμως γιατί να είναι τόσο δύσκολο να δεχθούμε το διαφορετικό; Πώς γίνεται η παγκοσμιοποίηση να μην έχει ακόμα συμφιλιωθεί με την πολυπολιτισμικότητα; Αν ακόμα αρνούμαστε να αγκαλιάσουμε το αδύναμο ανεξάρτητα από την προέλευσή του, το χρώμα του και τη θρησκεία του, μήπως επί της ουσίας στερούμαστε τη δύναμη να αγαπήσουμε τον ίδιο μας τον εαυτό;

Στα Ταξίδια των Γκιουλ_Ιβερ ξετυλίγεται η ιστορία ενός κοριτσιού που αναγκάζεται να φύγει από την πατρίδα του και σε μη ιδανικές συνθήκες να γυρίσει ολόκληρο τον κόσμο. Προορισμός μία χώρα ολοφώτεινη! Εκεί που το σκοτάδι δίνει τη θέση του στον ήλιο και ο φόβος γίνεται τραγούδι. Η μικρή Γκιουλ θα επιχειρήσει να στριμωχθεί στα σύνορα μιας χώρας όπου οι ηλιαχτίδες θα λούζουν το πρόσωπό της. Τελικά όμως θα καταλάβει ότι το φως είναι καλά κρυμμένο στο μέρος που κοιτάμε πάντα τελευταίο. Μέσα μας.

 

Με παραλληλισμούς από το επικό μυθιστόρημα του Jonathan Swift, στην παράσταση που δημιουργήσαμε με την Ομάδα ΟΥίΤ, μεταφράζουμε κάθε αφιλόξενο τόπο σε έναν ξέφρενο κόσμο και η περιπέτεια της φοβισμένης Γκιουλ και της ζωηρής Ιβέρ θα αποτυπωθεί στο μπλοκ ζωγραφικής τους σαν ένα σκίτσο πολύχρωμο και χαρούμενο. Όλες οι στάσεις αυτής της οδύσσειας επενδύονται μαγικά με παραδοσιακά τραγούδια από όλη τη γη (ενορχηστρωμένα από την υπέροχη Μαρίνα Σάττι) και επαληθεύουν την ικανότητα των ματιών να μην βλέπουν απλά τον κόσμο, αλλά να τον δημιουργούν.

Δεν ξέρουμε που θα μας οδηγήσει αυτή η περιπέτεια. Τα νοήματα είναι βαθιά και προσπαθήσαμε να τα περάσουμε με χιούμορ, αλήθεια και ανεξάντλητο χρώμα. Μεγαλύτερη ανταμοιβή ένας λιλιπούτειος θεατής που χτυπώντας παλαμάκια βγαίνει από το θέατρο και σιγοτραγουδά… “Αν βλέμμα ρίξεις στη ματιά μου, ίσως να δεις πώς το εσείς μπορεί να γίνει εμείς”.

 

Info: Ο Δημήτρης Μπογδάνος είναι απόφοιτος της RADA και του Central Saint Martins. Έχει σκηνοθετήσει και σκηνογραφήσει παραστάσεις στο Λονδίνο και την Αθήνα (Mon Petit Prince, Μπιλ & Λου, Γαμ, ηΤελεία, ο Γαργαληστής, Σαμάνθα και Μαξ κ.ά) για θεατρικούς χώρους όπως το Θησείον, το Δημοτικό Θέατρο Πειραιά, το Θέατρο Ιλίσια, το Bios, το Skrow Theater, το Badminton κ.ά. Έχει εργαστεί ως ηθοποιός στο θέατρο, τον κινηματογράφο και την τηλεόραση και ως performer στην όπερα The Consul στο Λονδίνο. Πήρε μέρος ως ηθοποιός και βοηθός σκηνοθέτη στο Tracking Shotτου Pete Brooks και συνεργάστηκε με τον Σταμάτη Κραουνάκη ωςμέλος της ομάδας “Σπείρα- Σπείρα”. Από το 2006 δραστηριοποιείται στο εκπαιδευτικό θέατρο και από το 2013 είναι υπεύθυνος του τμήματος Theatre Studies στο ΙΒ του CGS. Το 2014 επιλέχθηκε να εκπροσωπήσει την Ελλάδα στον διεθνή θεσμό Young Cultural Innovators of the World που έλαβε χώρα στο Salzburg της Αυστρίας.

◊ Η παράσταση “Τα Ταξίδια των Γκιουλ_Ιβερ. Όλοι είμαστε ξένοι, κάπου.” παρουσιάζεται στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά. Περισσότερες πληροφορίες εδώ