Παρασκευή, 9 Δεκεμβρίου 2016

Τάσος Μαντζαβίνος: Η τέχνη είναι και ανάσταση

Τάσος Μαντζαβίνος: Η τέχνη είναι και ανάσταση

Γεννιέσαι με το γονίδιο του καλλιτέχνη, εδώ κάποια στιγμή θα συναντήσεις το τι δεν γίνεται να μην ζωγραφίσεις, ότι χάρη στη ζωγραφική υπάρχω.

Μυημένος στη ζωγραφική με τον χρόνο στην τέχνη, και την δουλειά προσπαθείς να δεις τον κόσμο από την αρχή στην πρώτη εντύπωση, καταδύεσαι στο παρελθόν, αφαιρείς με κόπο την γνώση και εργάζεσαι με το ένστικτο, και τις ελεύθερες πτώσεις στο όνειρο. Αρχαιολόγος, σπηλαιολόγος στο αρχέγονο φόβο και βλέμμα. Οι φοβίες ή δυσκαμψία στην τεχνική της ζωής βοηθούν να φτάσεις, να ψηλαφίσεις τον παλαιό φόβο, να αντικρίσεις με δέος, σαν παλιός άνθρωπος τα τεράστια βουνά της θάλασσας. Η γνώση του σχεδίου δηλαδή και ο σοφός καταμερισμός του όλου, συνειδητοποιείς ότι το σχέδιο είναι η αφή του τυφλού. Το ταλέντο δεν μπορώ να το ορίσω, αν υπάρχει ταλέντο χωρίς ευφυΐα οδηγεί σε έργα στολίδια.
Το έργο ζωγραφικής είναι σημαντικό όταν διδάσκει γιατί είναι πιο μπροστά από τον θεατή, έρχεται σε ρήξη με τη σιγουριά, δημιουργεί αμφιβολίες.

 

Το αντικείμενο της ζωγραφικής μου είναι φορτισμένο από ιστορία και συναισθήματα. Τα σημαντικά έργα έρχονται σε ρήξη με τον θεατή, με τις παγιωμένες αντιλήψεις περί τέχνης που δεν αμφισβητεί, ούτε αμφιβάλλει. Η αμφιβολία είναι για αυτόν καταστροφική για την ψυχική του υγεία, επιζητεί να δει και να ακούσει ότι σιγουρεύει τις απόψεις του. Η τέχνη όμως προτείνει νέο βλέμμα για να ερμηνεύεις τη ζωή, να αναθεωρείς, να αμφιβάλλεις γι’ αυτά που νομίζεις ότι είναι σίγουρα. Η τέχνη είναι δολιοφθορέας του ανενεργού εγκεφάλου. Της αραχνιασμένης ψυχής. Η ζωγραφική απευθύνεται στην παιδική αθωότητα, γι’ αυτόν που ελεύθερος χάνεται στο έργο, προσπαθεί να βρει το συντακτικό που χρησιμοποιεί ο ζωγράφος. Ο τίτλος του πίνακα (μιλάω για τους αληθινούς ζωγράφους) είναι ένα κλειδί, ερμηνείας.

Ένα έργο δεν έχει αρχή και τέλος. Πεδίο που παράγονται όνειρα ή εφιάλτες, τρελό λούνα παρκ, προσομοίωση στην αγωνία, τον αθάνατο, την παραφροσύνη τέλος η λύτρωση.

 

Info: Ο Τάσος Μαντζαβίνος γεννήθηκε στην Αθήνα. Σπούδασε ζωγραφική στην Α.Σ.Κ.Τ. έως το 1984.  Την πρώτη του ατομική έκθεση πραγματοποίησε στην Αθήνα την ίδια χρονιά.‘Έχει εκθέσει έργα του σε ατομικές και ομαδικές εκθέσεις στην Ελλάδα και το εξωτερικό. Στο έργο του εκφράζει ένα προσωπικό ζωγραφικό ιδίωμα που πηγάζει από μια εξπρεσιονιστική γραφή. Ζει και εργάζεται στην Αθήνα.

 

Διαβάστε επίσης: http://www.culturenow.gr/art_rooms/Tάσος_Μαντζαβίνος:_Το_σκάκι:_Έκθεση_στην_K-art_.html


Σχετικές ειδήσεις
Σίμων Συλαΐδης: Η τέχνη της Καλλιγραφίας σε αρμονία με τη Φύση
22.07.2016 16:33
Η καλλιγραφία είναι και εικόνα και γράμματα. Θεωρείται το απόλυτο είδος τέχνης. Ο τρόπος με τον οποίο παίρνεις έναν απλό χαρακτήρα και τον μεταμορφώνεις, δίνοντάς του ένα τελείως διαφορετικό πρόσωπο σε κάθε μία πινελιά, το κάνει να φαίνεται σα να μην υπάρχουν όρια στη δημιουργία. To «Urban Calligraphy» είναι η καλλιγραφία που βρίσκεται στο αστικό περιβάλλον. Είναι η καλλιγραφία που δεν παραμένει μόνο σε μία κόλλα χαρτί αλλά αυτή που μπορεί να διαφύγει σε κάποιο μεγαλύτερο καμβά.
Νατάσσα Πουλαντζά: Ανασκευάζοντας τον χρόνο
27.05.2016 12:47
Το κύριο εκφραστικό μου μέσο είναι η ζωγραφική, χωρίς να τη δεσμεύω πάντα στις δύο διαστάσεις και στη χρήση κλασικών υλικών και τεχνικών. Συνήθως, ως πρώτη ύλη στη δουλειά μου, χρησιμοποιώ φωτογραφικό υλικό που προέρχεται είτε από «σκηνοθετημένες» λήψεις στον χώρο του εργαστηρίου μου είτε από υλικό το οποίο συλλέγω από τον Τύπο και το διαδίκτυο.
Αχιλλέας Πιστώνης: Αναδιατυπώνοντας ξανά και ξανά
09.05.2016 12:53
Συνήθως, όταν ζωγραφίζω, προσπαθώ να συνεχίσω το προηγούμενο έργο, αυτό συμβαίνει πάντα. Νομίζω ότι είναι ο λόγος που δεν μπορούσα ποτέ (ούτε ως φοιτητής) να κάνω δύο έργα ταυτόχρονα, η ιδέα για το επόμενο έργο έρχεται λίγο πριν τελειώσει αυτό που κάνω εκείνη τη στιγμή. Είναι κάτι που μπορεί να ειπωθεί με τόσο διαφορετικούς τρόπους που τελικά, έργο το έργο, φτάνω σε ένα σημείο να μιλάω για κάτι εντελώς άλλο. Τότε δημιουργείται ένα μονοπάτι για μια επόμενη ενότητα έργων που πάλι θα πρέπει να ειπωθεί με παραλλαγές, αυτό είναι η εμμονή μου, δεν γίνεται να μην το δω, άρα πρέπει να το κάνω.
Δημήτρης Παπατρέχας: Έξοδος
22.04.2016 16:43
Μου αρέσουν οι δρόμοι. Κατά περιόδους ζωγραφίζω δρόμους. Καινούργιους. Μου αρέσουν τα διαβατάρικα πουλιά που πετούν συντεταγμένα. Οι δρόμοι οδηγούν κάπου, γι΄ αυτό υπάρχουν. Άλλοτε το σημείο που θέλεις να φτάσεις είναι ορατό και καθαρό. Άλλοτε όχι. Σημασία έχει η πορεία προς αυτό. Η ζωγραφική πράξη & όχι το τελείωμα του πίνακα. Τα πουλιά σε πτήση και κατεύθυνση προσανατολισμένα δείχνουν την έξοδο πηγαίνουν προς αυτή. Τα πουλιά είναι πνεύμα, είναι σύμβολο αρχέτυπο.
Κωνσταντίνος Πάτσιος: Kunst macht frei - H τέχνη ελευθερώνει
15.04.2016 13:38
Μεγάλωσα και ζω στη Κηφισιά, την οποία θα ονόμαζα Βαυαρία των Αθηνών, τόσο για τη βλάστηση και τα υπόγεια ρεύματα, όσο και για τους πύργους και τα κατάλοιπα της κεντροευρωπαϊκής αισθητικής. Η τέχνη με γοήτευε από πολύ νεαρή ηλικία, αλλά η συστηματική και καθημερινή μου ενασχόληση με τη ζωγραφική ξεκίνησε στα 18, όταν βρέθηκα με υποτροφία στην κεντρική Γαλλία στο Πουατιέ. Οι τακτικές επισκέψεις μου στο Παρίσι, στο κέντρο Georges Pompidou και η επαφή με το έργο του Marcel Duchamp, του Francis Picabia και άλλων Γάλλων ντανταϊστών υπήρξε καθοριστική για την πορεία μου.