Δευτέρα, 5 Δεκεμβρίου 2016

Λίντα Καπετανέα: Eyes in the Colors of the Rain

Λίντα Καπετανέα: Eyes in the Colors of the Rain

Εάν ξέραμε πως η ζωή μας τελειώνει αύριο, τι θα θεωρούσαμε σημαντικό σήμερα;

Αν το σώμα του καθενός είναι ο αφηγητής της ιστορίας του, τι ρόλο παίζει η συνείδηση – με ποιον τρόπο επηρεάζει την εξέλιξή του; Ποιο είναι το σημείο ανάμεσα στο «Είναι» και στο «Μηδέν» όπου κανείς αποφασίζει τι επιθυμεί περισσότερο ώστε να νιώσει πλήρης; Κι είναι αλήθεια δυνατό η επιθυμία αυτή να φτάσει στην πραγμάτωση; Πόσο ή τι μπορεί κανείς να επιθυμήσει όταν το σκάφος της ύπαρξης του, το σώμα του, είναι δανεικό;

 

Στο Eyes in the Colors of the Rain, η ομάδα επιχειρεί να αναπτύξει ένα διάλογο με την ιδέα του «Μηδέν» ως στοιχείο που δίνει ζωή αλλά και ζει εντός της ανθρώπινης ύπαρξης. Το Eyes in the Colors of the Rain είναι ένα project σε εξέλιξη που φιλοδοξεί να γίνει ο τόπος όπου ο εσωτερικός κόσμος της σύγχυσης θα ζωντανέψει και το «Μηδέν» θα προσεγγιστεί ως δυναμικό τοπίο και όχι ως άδειος χώρος.

 

Αυτά είναι μερικά από τα ερωτήματα και συγχρόνως τα σημεία αναφοράς που διατρέχουν το δημιουργικό σκεπτικό της νέας παραγωγής της ομάδας χορού RootlessRoot.

 

Σωματοποιώντας το Μηδέν με τη γλώσσα της Rootless Root

 

Το «Μηδέν» δεν είναι κάτι που το νερό και η φωτιά μπορούν να καταστρέψουν, που το μέταλλο κι η πέτρα μπορούν να τραυματίσουν. Όταν κατοικεί μέσα στην καρδιά του ανθρώπου, τα δόντια της τίγρης και το κέρατο του ρινόκερου ωχριούν, τα όπλα του πολέμου δε βρίσκουν τόπο να πληγώσουν με τις αιχμές τους. Κι αν είναι έτσι, ποιος είναι ο κίνδυνος και ποιο το πάθημα του ανθρώπου;

 

Tao Te Ting

 

Το «Μηδέν» είναι ο τόπος από όπου ξεκινάμε και όπου πεθαίνουμε. Μέχρι τώρα η γλώσσα της Rootless Root αρθρωνόταν με ένα δυναμικό λόγο προσανατολισμένο στο οργανικό στοιχείο της επαφής των σωμάτων (contact). Μέσα από αυτόν εκφραζόταν το σύνθετο συναισθηματικό τοπίο του ανθρώπινου είδους. Με αυτό τον τρόπο η RR διερεύνησε σε βάθος τις φυσικές και συναισθηματικές δυνατότητες του ανθρώπινου συστήματος και έφτασε στο συμπέρασμα πως το σώμα μας είναι προέκταση του νου μας, είναι η φυσική ερμηνεία των ιδεών μας.

 

Αυτή τη φορά το δημιουργικό σκεπτικό του έργου μας εκκινεί από την ιδέα του απτού σώματος – του σώματος που ενοχλείται και θυμώνει εξαιτίας των επιζήμιων ιδεών, των σκέψεων και της κακής τροφής που δέχεται. Το σώμα που ασφυκτιά, που δε μπορεί να υπάρξει χωρίς χώρο χωρίς τόπο για να ηρεμήσει και να αφουγκραστεί.

 

Η πρόθεση μας είναι να δημιουργήσουμε ένα σώμα ενεργητικό, που μπορεί να αρνηθεί τη δύναμη του μολυσμένου μυαλού και να ταξιδέψει μόνο κι ανεξάρτητο, δημιουργώντας ένα νέο σύμπαν. Έναν άδειο χώρο που δεν έχει ανάγκη την ορθότητα στο πλαίσιο της ταχύτητας ή του χρόνου, αλλά τα όμορφα κι αστεία ελαττώματα που κοροϊδεύουν την ύπαρξη μας. Ένα σώμα που μάχεται το μυαλό και δε δέχεται να παίξει τον άβουλο υπηρέτη που δήθεν συνεργάζεται. Το σώμα που εκούσια δημιουργεί παράξενες χρονικές ακολουθίες, αποδομεί και υπάρχει μέσα από την απουσία της ορθότητας. Το σώμα που πάσχει, που είναι προορισμένο να καταστρέψει ή να σώσει τον κόσμο του και τον κόσμο των άλλων.

 

Δημιουργώντας μια κινητική γλώσσα που συνδυάζει την τεχνική με τα συναισθήματα, επιθυμούμε να θέσουμε νέα ερωτήματα για το ζήτημα της Σωματικότητας. Ερωτήματα που διερευνούν τι είναι μόνιμο και τι πρόσκαιρο στην αέναη διαδικασία της εξαφάνισης.

 

Info: Η Λίντα Καπετανέα αποφοίτησε από την Κρατική Σχολή Ορχηστικής Τέχνης το 1994. Μετεκπαιδεύτηκε, ως υπότροφος του Ι.Κ.Υ., στο Μerce Cunningham studio, το Μovement Research και το Dance Space στη Νέα Υόρκη, όπου επίσης συνεργάστηκε με την χορογράφο Irene Hultan. Στην Ελλάδα συνεργάστηκε με ομάδες χορού, συμμετέχοντας και σε παραστάσεις στην Ευρώπη, ενώ το 2002 το Υπουργείο Πολιτισμού της απένειμε το "βραβείο καλύτερης ερμηνείας". Από το 2002 είναι μέλος της ομάδας ULTIΜA VEZ του Wim Vandekeybus. Aπό το 2006 αποτελεί μέλος του διδακτικού προσωπικού της Κ. Σ. Ο. Τ. Είναι ιδρυτικό μέλος της ομάδας ROOTLESSROOT.

Σχετικές ειδήσεις
Εύη Σούλη: Αστικές ουτοπίες σε κατάρρευση
20.04.2016 17:30
Μη τόποι, άχρονοι, φανταστικοί, ιδανικές κοινωνίες με τέλειο κοινωνικό, πολιτικό και νομικό σύστημα. Χαμένες Ατλαντίδες στα βάθη των θαλασσών. Ιδεολογίες για το καλό και το δίκαιο, το ηθικό και το ορθό. Κριτικές και αναλύσεις και θεωρίες. Προσπάθειες και απογοητεύσεις. Το τείχος του μίσους και ο Cave στα φτερά του Έρωτα. Μητέρες με όνειρα και εφηβικά παιχνίδια. Έρωτες και καταρρεύσεις και ξανά έρωτες. Ώρα μηδέν, κενό.
Inner Movers: Ανακαλύπτοντας το μυστήριο της ανθρώπινης μετακίνησης…
13.04.2016 11:27
Νέοι προβληματίζονται, επικοινωνούν, εκφράζονται, δημιουργούν, κινούνται και μετακινούνται από τη θέση τους για να ανακαλύψουν το μυστήριο της ανθρώπινης μετακίνησης. Το project Inner Movers είναι ένα εκπαιδευτικό πρόγραμμα για νέους με θέμα τις παραστατικές και ψηφιακές τέχνες και συγκεκριμένα την τέχνη του videodance και της site-specific performance.
Μαριάννα Βαρβιάνη: Η ιδέα πίσω από το ‘Vortex’
15.03.2016 13:47
Πριν από δυο χρόνια περίπου καθόμουν σε ένα πεζούλι ενός πανηγυριού στην Ικαρία και παρακολουθούσα τον κόσμο να χορεύει. Χόρευαν, ακολουθώντας ένα σπειροειδές σχήμα, χωρίς να συγκρούονται μεταξύ τους και το σχήμα που ακολουθούσαν έδινε την εντύπωση ότι δεν είχε αρχή και τέλος, ότι θα μπορούσε να κινείται έτσι για πάντα.
Μαρίνα Μαυρογένη: Ο φόβος της γελοιότητας στην τέχνη του χορού
05.02.2016 11:36
Μου αρέσει να δημιουργώ με άξονα το χιούμορ και να βρίσκω τον τρόπο εκείνο της ανεπιτήδευτης έκφρασης. Αυτό το Φεβρουάριο χορογραφώ και σκηνοθετώ δύο performances στο Κέντρο Ελέγχου Τηλεοράσεων με τίτλους «4» και «Η Χαρά της Αποτυχίας». Είναι δύο έργα που φλερτάρουν με τη γελοιότητα, με το άτεχνο καλλιτεχνικό δημιούργημα.
Χρυσηίς Λιατζιβίρη – SYNDRAM dance co: Ο Χορός δεν είναι απλά 'Φαίνεσθαι'
22.12.2015 14:43
- Σ’ αρέσει να κρύβεσαι; - Όχι. Δεν μ’ αρέσει να φαίνομαι…Δεν μ’ αρέσει να φαίνομαι με τον τρόπο που το «σήμερα» μπορεί να εκθέσει παραμορφώνοντας το οτιδήποτε… Δεν μ’ αρέσει να κοινοποιώ τις κρίσεις μου… Δεν μ’ αρέσουν οι κρίσεις μου έτσι όπως αυτές γεννιούνται και προβάλλουν το «εγώ» μου μέσα από την κρίση… Δεν μ’ αρέσει να με αλλοτριώνουν το «φαίνεσθαι», η κρίση, η κατάκριση…