Τρίτη, 6 Δεκεμβρίου 2016

Γεώργιος Ψυχογιός: Για τη μουσική και τη δημιουργία

Γεώργιος Ψυχογιός: Για τη μουσική και τη δημιουργία

Συνέντευξη στην Στέλλα Τζίβα
Ο συνθέτης και πιανίστας , Γιώργος Ψυχογιός, απαντά στις ερωτήσεις της Στέλλας ΤΖίβα, για τη μουσική και τη δημιουργία.

Καταναλώνω καθημερινά τεράστια ποσότητα μουσικής και με συγκινούν ταυτόχρονα διαφορετικά είδη. Δεν μπορώ να ξεχωρίσω κανένα είδος.  Η μουσική που μιλάει στη ψυχή ή στο πνεύμα της ανθρώπινης ύπαρξης με κερδίζει ολοκληρωτικά ...

 

Στέλλα Τζίβα: Έχετε στο ενεργητικό σας, πολλές ζωντανές εμφανίσεις σε συναυλιακούς χώρους, παρουσιάζοντας πολλά είδη μουσικής καθώς και δύο δισκογραφικές δουλειές που αφορούν αποκλειστικά το χώρο της  jazz μουσικής. Υπάρχει κάποιο μουσικό είδος, με το οποίο δεν έχετε ασχοληθεί ακόμα και θέλετε να ασχοληθείτε στο μέλλον;

Γιώργος Ψυχογιός: Παράλληλα με τη jazz, γράφω Συμφωνική Μουσική . Αυτό είναι κάτι που δεν το γνωρίζει ευρέως το κοινό. Επίσης ασχολούμαι με τη γαλλική μουσική του 1960-1970 για Accordion τα λεγόμενα «MUSETTES».

 

Σ. Τ.: Ασχοληθήκατε με όλα τα είδη της μουσικής. Ποιο από όλα αυτά, αγαπάτε ιδιαίτερα και με ποιο ταυτίζεστε;

Γ. Ψ: Καταναλώνω καθημερινά τεράστια ποσότητα μουσικής και με συγκινούν ταυτόχρονα διαφορετικά είδη. Δεν μπορώ να ξεχωρίσω κανένα είδος. Η μουσική που μιλάει στη ψυχή ή στο πνεύμα της ανθρώπινης ύπαρξης με κερδίζει ολοκληρωτικά.

 

Σ. Τ: Πώς υποδέχτηκε, το κοινό της  jazz, τη δεύτερη δισκογραφική δουλειά σας;

Γ. Ψ: Ο δεύτερος δίσκος μου, με τίτλο «Love obsession» πήρε διθυραμβικές κριτικές από τον τύπο και το κοινό. Όπου και αν τον παρουσιάσαμε, δέχτηκα συγκινητική ανταπόκριση από τον κόσμο.

 

Σ. Τ: Και οι δύο δίσκοι σας, αφορούν το χώρο της jazz και του αυτοσχεδιασμού. Είναι εμφανές πως δίνετε έμφαση σε αυτά τα είδη μουσικής. Πόσο εξοικειωμένο, θεωρείτε, πως είναι  το Ελληνικό κοινό,  με τη κλασική και πόσο με τη jazz μουσική;

Γ. Ψ: Το Ελληνικό κοινό, δυστυχώς δεν είναι εξοικειωμένο με αυτά τα δύο είδη. Δυστυχώς, φταίει η παιδεία που λαμβάνει κανείς από μικρή ηλικία. Όμως τα τελευταία χρόνια, διαπιστώνω μια ραγδαία αύξηση του ενδιαφέροντος για τη jazz, αλλά και για την κλασική μουσική από νέους ανθρώπους και αυτό δε σας κρύβω ότι με συγκινεί  ιδιαίτερα.

 

Σ. Τ.: Ασχοληθήκατε, συν τοις άλλοις, με δύο διαφορετικά είδη μουσικής και αντίθετα μεταξύ τους. Στη μεν κλασική π.χ. δεν υπάρχει το στοιχείο του αυτοσχεδιασμού όπως στη jazz μουσική. Ωστόσο, θεωρείτε πως υπάρχει κάποιος κοινός σύνδεσμος, που να συνδέει τα δύο αυτά μουσικά είδη;

Γ.Ψ: Πιστεύω πως δεν υπάρχουν «τείχη», μεταξύ της κλασικής, και της jazz ή της αυτοσχεδιαζόμενης μουσικής.  Όμως ούτε και κοινά στοιχεία ανάμεσα στα δύο αυτά είδη. Η μεν κλασική βασίζεται σε τελειοθηρική οργάνωση του υλικού της, ενώ η jazz και ο αυτοσχεδιασμός, στηρίζεται σε «συμπαντικές», αυθόρμητες δομές, που η ομορφιά τους έγκειται ακριβώς στη στιγμιαία οργάνωση και στην ενστικτώδη μορφή τους.

 

Σ. Τ.: Ποια είναι τα επόμενα σχέδια σας, όσο αφορά τη δισκογραφία;

Γ.Ψ: Όσο αφορά τη δισκογραφία , πιστεύω ότι ένας καλλιτέχνης-δημιουργός, πρέπει να δισκογραφεί μόνο όταν κάτι καινούργιο έχει να βγάλει μέσα από τη ψυχή του και να καταθέσει. Όταν εκείνη η ώρα, λοιπόν σημάνει μέσα μου, αμέσως θα την καταθέσω στο κοινό προς κρίσιν και για να την μοιραστώ μαζί σας. Σας ευχαριστώ πάρα πολύ και σας εύχομαι «Η ΜΟΥΣΙΚΗ ΜΑΖΙ ΣΑΣ».

 

Σ.Τ: Πιστεύετε, πως όλες αυτές οι προκλήσεις, που αντιμετωπίζει στις μέρες μας η πνευματική ιδιοκτησία, όλη αυτή η ανησυχία, που προκύπτει από το μείζων θέμα της «Προστασίας των Πνευματικών Δικαιωμάτων» και το μέλλον της, θα επηρεάσουν αρνητικά τη Δημιουργία;

Δεν πιστεύω, ότι η Δημιουργία, επηρεάζεται από εξωτερικούς παράγοντες οποιασδήποτε μορφής. Ο Δημιουργός πρέπει να παράγει καλλιτεχνικό έργο άσχετα από τις τρέχουσες συνθήκες. Όμως, οι προκλήσεις, που δέχονται οι Δημιουργοί , όπως αυτές που αναφέρατε, αναμφίβολα δημιουργούν καινούργιες συνθήκες για αυτούς.

 

Info: Ο Γιώργος Ψυχογιός είναι συνθέτης, ενορχηστρωτής και πιανίστας.

Σχετικές ειδήσεις
Αρης Γραικούσης: Στην δίνη της μουσικής με τους «Μουσικούς Συσχετισμούς»
05.05.2016 11:39
Στη μουσική μου πορεία, «συναντήθηκα» με όλους τους μεγάλους δασκάλους της μουσικής. Τρέχοντας με τα δάχτυλά μου στα πλήκτρα του πιάνου, συνομίλησα με όλους αυτούς τους εμπνευσμένους δημιουργούς, από τους Bach, Mozart και Beethoven, μέχρι τους Chopin, Ravel, Prokofiev. Οι «συναντήσεις» μου όμως με τους δημιουργούς συνεχίστηκαν και με τους νεότερους. Οι «Μουσικοί συσχετισμοί» απορρέουν μέσα απ’ αυτές τις συναντήσεις.
Echo Train: Κορεσμός στη μουσική και μια άλλη οπτική
22.04.2016 15:46
Μιλάνε χρόνια τώρα για κορεσμό στη μουσική, αλλά και γενικότερα στις τέχνες, στις συνήθειες, στις ιδέες. Αναρωτιέμαι αν αυτό όντως ισχύει ή θα έπρεπε να το δούμε μέσα απο ένα άλλο πρίσμα. Υπάρχει η τάση όταν ακούμε μια μουσική σήμερα να τη χαρακτηρίζουμε ανάλογα με το ποια δεκαετία μας θυμίζει ή σε ποια βασίζεται.
Παντελής Κυραμαργιός: Το άλμπουμ “Ως την άκρη της κλωστής” σηματοδοτεί την εκπλήρωση ενός ονείρου
06.04.2016 14:42
Από μικρός αγαπούσα τους θεματικούς δίσκους, εκείνους όπου στο βιβλιαράκι υπάρχει μια ιστορία και τα τραγούδια αποτελούν στην ουσία μια μουσική αφήγηση αυτής της ιστορίας. Η δημιουργία και κυκλοφορία του άλμπουμ “Ως την άκρη της κλωστής” σηματοδοτεί την εκπλήρωση ενός ονείρου. Στη συγκεκριμένη δουλειά έγινε η προσπάθεια το κάθε τραγούδι να στέκεται νοηματικά αυτόνομο.
Βαγγέλης Στεφανόπουλος: Πρώτα το μαθαίνεις και ύστερα το ξεχνάς
11.03.2016 16:55
Από όλα τα είδη μουσικής η τζαζ ίσως είναι το πιο ελεύθερο και αφηρημένο. Ο ερμηνευτής ή συνθέτης μπορεί να παίξει ή να γράψει ό, τι θέλει την στιγμή της έμπνευσης του χωρίς να δεσμεύεται από αυστηρούς κανόνες όπως στην κλασσική μουσική ή την ποπ (πολλοί δεν γνωρίζουν ότι και η ποπ μουσική έχει κανόνες και ίσως τους πιο αυστηρούς).
Monsieur Minimal (Χρήστος Τσιτρούδης): Ποιοι είναι αυτοί που θα κρίνουν τηv μουσική και τους δημιουργούς της?
24.12.2015 15:03
Κατά καιρούς διαβάζω βαρύγδουπες κριτικές διαφόρων δισκοκριτικών οι οποίοι στην προσπάθεια τους να εντυπωσιάσουν χάνουν το πραγματικό νόημα της μουσικής και αναλώνονται άλλοτε σε καλές άλλα τις περισσότερες φορές σε κακόγουστες φαντεζί φρασεολογίες. Αυτό φαντάζομαι ότι γίνεται γιατί με κάποιο τρόπο και αυτοί οι άνθρωποι προσπαθούν να δημιουργήσουν ένα δικό τους έργο τέχνης με τις λέξεις τους με αποτέλεσμα να ξεχνάν το πραγματικό έργο, τη μουσική.