Σάββατο, 3 Δεκεμβρίου 2016

Δέσποινα Παπαθεοδοσίου: Η ιστορία ενός ονείρου

Δέσποινα Παπαθεοδοσίου: Η ιστορία ενός ονείρου

Αν με ρωτάτε πώς περιγράφεται ένα όνειρο, μόνο τούτο θα σας πω ...

Ο μπαμπάς μου, πάντα μου διάβαζε τα βράδια την Οδύσσεια και άλλα ωραία βιβλία με όμορφες ιστορίες. Εκείνος ήθελε να με κοιμίσει για να μπορεί το πρωί να πάει στη δουλειά του. Εγώ όμως όλο τον ρωτούσα «γιατί αυτό» «γιατί εκείνο» κι έτσι άρχιζε μεταξύ μας ένας διάλογος που μου άρεσε πολύ. Συνήθισα όμως να ακούω ιστορίες κι όταν ο μπαμπάς μου σταμάτησε να με αποκοιμίζει με παραμύθια , αφού μεγάλωσα, βρήκε ένα κόλπο για να μην τον απασχολώ συνεχώς με ερωτήματα. Μου αγόραζε πολλά βιβλία για να «πλουτίσεις τις γνώσεις σου» μου έλεγε.

Άρχισα  λοιπόν κι εγώ να διαβάζω όλα αυτά που μου έφερνε στο σπίτι και τότε ανακάλυψα έναν καινούργιο κόσμο που μου άρεσε παρα πολύ. Μια μέρα ένας φίλος του ο κύριος Κρίνος, άκουσε ένα παραμύθι που είχα γράψει και μου είπε: «μπορείς να γίνεις όταν μεγαλώσεις μια καλή παραμυθού».  Χάρηκα παρα πολύ και άρχισα να γράφω το ένα παραμύθι πίσω απ το άλλο.

Όταν του τα έστειλα με email  στον υπολογιστή του, χάρηκε τόσο πολύ που την άλλη μέρα με πήρε στο τηλέφωνο και μου είπε ότι τα ωραία πράγματα πρέπει να βγαίνουν στην ώρα τους και να μην τα περιμένουμε  να μπαγιατέψουν. «Τι εννοείτε» τον ρώτησα και αυτός μου είπε: «Θα σου πω σε λίγες μέρες». Όταν μετά από δυο εβδομάδες τον είδα, κρατούσε στα χέρια του ένα χαρτί που έλεγε ότι, οι εκδόσεις “Δρόμων” ενέκριναν το παραμύθι μου για να εκδοθεί με εικονογράφηση και να κυκλοφορήσει στα βιβλιοπωλεία. Μάλιστα μου έγραφαν: «Θα είσαστε η μικρότερη Ελληνίδα συγγραφέας».

Ειλικρινά πιστέψτε με δεν το πίστευα στα μάτια μου αυτό που διάβαζα. Τώρα όμως το πιστεύω γιατί το παραμύθι μου  «Η ιστορία ενός ονείρου» έγινε πραγματικότητα και αυτή είναι η πρώτη μου συνέντευξη.
Θα το παρουσιάσω το καλοκαίρι στην Καλαμάτα και το Σεπτέμβριο σε κάποιο βιβλιοπωλείο του κέντρου, μου είπε ο εκδότης μου, κύριος Ζώης Μπενάρδος, αλλά θα είναι μεσημέρι Σαββάτου για να μπορούν να έλθουν τα  παιδιά.

Εκείνο όμως που με έκανε ευτυχισμένη, είναι ότι το όνειρό μου ήταν  να γίνω  όταν μεγαλώσω μια συγγραφέας παραμυθιών και αυτό έγινε αληθινό από τα δέκα μου χρόνια. Τι ευτυχία!  Είδατε που τα όνειρα βγαίνουν πάντα αληθινά όταν τα αγαπάς και νοιάζεσαι γι αυτά! 

Info: Η Δέσποινα Παπαθεοδοσίου γεννήθηκε στην Αθήνα την 1η Ιουλίου του 2000. Είναι η μικρότερη Ελληνίδα συγγραφέας που κυκλοφορεί παραμύθι της στα βιβλιοπωλεία, το οποίο εκδόθηκε  από τις εκδόσεις «Δρόμων». Της αρέσει να σχεδιάζει χορογραφίες και  με την αδελφή της Βάσω στήνουν μικρά θεατρικά παιχνίδια. Το παραμύθι της «Η ιστορία ενός ονείρου» είναι το πρώτο της. Όνειρό της να γυρίσει μια μέρα όλο τον κόσμο.

Σχετικές ειδήσεις
Μανώλης Καρυωτάκης: «Το όνειρο της Μόλυ» μέσα από τα μάτια ενός παλιάτσου
14.11.2016 15:17
Ο Μανώλης Καρυωτάκης γράφει τις σκέψεις του με αφορμή την παράσταση «Το όνειρο της Μόλυ» που παρουσιάζεται στο Θέατρο Παλλάς, η οποία μας μεταφέρει στα χρόνια της παιδικής αθωότητας και της ξεγνοιασιάς...
Πέντε αστυνομικά μυθιστορήματα που θα σας συναρπάσουν
26.08.2016 11:51
Το αστυνομικό μυθιστόρημα που αξίζει να εκθειάζεται και το οποίο άλλωστε είναι αυτό που μένει στην λογοτεχνική ιστορία - γιατί έχει πολλές πιθανότητες να μείνει - είναι εκείνο που δεν αναλώνεται αποκλειστικά στην εξιχνίαση της όποιας δολοφονίας περιγράφει, αυτό δεν χρειάζεται εξάλλου και τόσο πολύ ταλέντο.
Δημήτρης Σωτάκης: Λογοτεχνικός αυτισμός
13.01.2016 13:04
Εγκλωβισμένοι σε μια ταχύτητα χωρίς συνοχή και έναν ολοένα ασαφέστερο ρυθμό, η λογοτεχνική σοδειά του πραγματικού χρόνου που διανύουμε και εν τέλει η ζωή ενός συγγραφέα, μού μοιάζει σήμερα, όσο ποτέ άλλοτε, με μια αρένα μιας αδιευκρίνιστης κοσμικής μάχης.
Ρέα Βιτάλη: Ενδιαφέρουσες χώρες οι άνθρωποι
17.12.2015 17:06
Τήνος. Πού ακριβώς; Αδύνατο να θυμηθώ. Ίσως γιατί οι λέξεις που ακολούθησαν, διέγραψαν τον τόπο. Άλλωστε ότι ακολούθησε ήταν εξω-στεριανό, ήταν ουράνιο. Όπως οι μοιραίες συναντήσεις. «Να δω, εσάς, ποιος θα σας γράψει τη βιογραφία σας;» τον ρώτησα ενώ μέσα μου αναρωτιόμουν πώς πήρα αυτό το θάρρος. Κι ήρθε ένα «Εσύ» που με εξανάγκασε να ανοιγοκλείσω τα βλέφαρα των ματιών μου σαν εκείνες τις πορσελάνινες κούκλες που κατοικούν πια σκονισμένες μόνο σε καταστήματα με αντίκες. Άκουσα καλά; Το εννοούσε; Πώς το χειρίζομαι; «Πότε ξεκινάμε;», «Αύριο».
Άρης Τρουπάκης: Η μόνη κορφή που κατακτάς είναι η γνώση πως υπάρχει πάντα μια ακόμα ψηλότερη
07.12.2015 10:18
Τα «Ψηλά Βουνά» είναι τα παιδικά μας χρόνια. Όχι μια οποιαδήποτε στιγμή τους. Είναι εκείνη η παράξενη στιγμή – «τα παιδιά της τελευταίας τάξης του δημοτικού» λέει ο δάσκαλος που παροτρύνει τους μαθητές ν’ ανέβουν στο βουνό – που σιγά-σιγά κι ανύποπτα η παιδική αθωότητα συναντάει την περιπετειώδη μυρωδιά των πρώτων χρόνων της εφηβείας.