Τρίτη, 17 Ιανουαρίου 2017

Βάσια Χρονοπούλου: Ο Μηχανισμός του Δωματίου

Βάσια Χρονοπούλου: Ο Μηχανισμός του Δωματίου

Η Βάσια Χρονοπούλου γράφει για το θεατρικό έργο του Αριστείδη Αντονά, «Ο μηχανισμός του δωματίου», το οποίο θα παρουσιαστεί για πρώτη φορά στη σκηνή από την ομάδα Apparatus.

_________

 

Η ιδέα των Apparatus εμφανίστηκε πριν δυο χρόνια. Μια ομάδα συνεργατών με κοινή αισθητική και ανησυχίες, με στόχο να εκφραστεί μέσα από διάφορες μορφές τέχνης .  Ήταν ασυνήθιστη η απόφασή μας να συγκροτήσουμε μια μόνιμη ομάδα με τους «αφανείς» συντελεστές του χώρου-σκηνοθέτη, φωτιστή, σκηνογράφο, φωτογράφο κ.α., χωρίς ηθοποιούς-  αλλά εντέλει ήταν η μεγαλύτερη ελευθερία έκφρασης που μας δόθηκε. Οποιαδήποτε ιδέα και θεματική θέλουμε να μοιραστούμε με τον κόσμο θα έχουμε την επιλογή να επιλέξουμε κάθε φορά το κατάλληλο μέσο για την παρουσίασή της, χωρίς να μας περιορίζει το θεατρικό σανίδι.  Η πρώτη μας παρουσίαση ωστόσο αποφασίσαμε να είναι στο θέατρο, τον κύριο άξονα ασχολίας μας. Τότε ήταν που διάβασα και τον «Μηχανισμό του Δωματίου» του Αριστείδη Αντονά και η ομάδα βρήκε τον πρώτο της στόχο. Βασικός παράγοντας ήταν και η εμπιστοσύνη που έδειξε ο κύριος Αντονάς στη μεταφορά του άπαιχτου μέχρι τώρα έργου του.

 

Φωτογραφία © Αντώνης Λέκκος


Ο Μηχανισμός του Δωματίου είναι έργο διαχρονικής θεματικής και ας αναφέρεται στη σημερινή κοινωνία και στον σύγχρονο Άνθρωπο-Μηχανή. Η ανάγκη για επιβίωση στον εκάστοτε «μηχανισμό» λειτουργίας του κόσμου είναι κάτι που πάντα υπήρχε και διαμόρφωνε τους ανθρώπους σε αυτό που έπρεπε να είναι κάθε φορά ο καθένας προκειμένου να ανταπεξέλθει. Σήμερα αυτή η παραμόρφωση του ανθρώπου έχει οδηγήσει στην απώλεια της προσωπικής ταυτότητας και συνείδησης και τον έχει εγκλωβίσει στην εξωτερική έκφανση του κοινωνικού του ρόλου. Δεν ξέρω κατά πόσο είναι εφικτό να ξεφύγει κανείς από αυτόν τον διαχωρισμό ταυτότητας και κοινωνικού ρόλου. Να φύγω έξω από αυτόν το μηχανισμό ίσως και να σημαίνει πως αποκόβομαι από την κοινωνία που τον συντηρεί, είμαι έξω από τη ροή του κόσμου και τη θέση  μου θα αντικαταστήσει κάποιος άλλος. Το θέμα όμως δεν είναι προσωπικό, η απώλεια της συνείδησης, που εξελίσσεται σε μια αναπότρεπτη κατάσταση ολικής αδιαφορίας, οδηγεί σε πράξεις που ίσως φέρουν το κακό για κάποιον άλλον εν αγνοία μας. Αυτοί είναι κάποιοι από τους προβληματισμούς που θέτει το έργο του Αριστείδη Αντονά και οι οποίοι απασχολούν και εμάς. 

 

 

◊ Ο Μηχανισμός του Δωματίου παρουσιάζεται από 9 Ιανουαρίου στο Κέντρο Ελέγχου Τηλεοράσεων, σε σκηνοθεσία της Βάσιας Χρονοπούλου. Περισσότερες πληροφορίες, εδώ

Σχετικές ειδήσεις
Μάνος Βαβαδάκης: Ο έρωτας πάντα έχει τέλος, αυτό που πρέπει να κερδίσουμε είναι το μετά
16.02.2016 15:42
Η παράσταση δημιουργήθηκε σαν βάλσαμο στις πληγές ενός περασμένου έρωτα. Το υλικό από τις δίκες των Μαγισσών του Σάλεμ παρουσιάστηκε μπροστά μου εκείνη τη περίοδο της ζωής μου και η Abigail Williams με τις πράξεις της πριν από 300 χρόνια, έπαιρνε ξανά εκδίκηση για όλους εμάς. Η τέχνη λειτουργεί πάντα σαν καθαρτήριο για τις νευρώσεις των καλλιτεχνών και μακάρι αυτή η παράσταση να βοηθήσει να κατανοήσουμε αυτό το μύχιο, σκοτεινό και ανεξερεύνητο κομμάτι του εαυτού μας.
Ανταμαπανταχού: Νόρμα s/n 210113, θέατρο μάσκας και μαριονέτας για ενήλικες
12.02.2016 11:20
Νόρμα s/n 210113. Τρεις ερμηνευτές συνεργάζονται σε ένα σύνθετο σκηνικό χώρο συνδυάζοντας τεχνικές θεάτρου μάσκας και μαριονέτας, με παράλληλη προβολή animation. Μια παράσταση στην οποία ο εκφερόμενος λόγος απουσιάζει παντελώς και η μουσική επένδυση παίζει καθοριστικό ρόλο , καθώς δεν αποτελεί μουσικό χαλί, αλλά εντείνει και διαμορφώνει το δραματουργικό τοπίο . Οι τρεις ερμηνευτές εμψυχώνουν 14 ρόλους αλλάζοντας μάσκες και κοστούμια και χειρίζονται μαριονέτες.
Σεβαστιάνα Αναγνωστοπούλου: Για την «Ιστορία του Γερασμένου Παιδιού»
26.01.2016 11:16
«Αυτό το κορίτσι κάπου το ξέρω!» αναφώνησα όταν πρωτοαντίκρυσα το κορίτσι με τον κουβά του να στέκεται στον εμπορικό δρόμο των σελίδων της Έρπενμπεκ. Από τις πρώτες σελίδες του βιβλίου, η νουβέλα καταχωρήθηκε στα «αγαπημένα μου αναγνώσματα όλων των εποχών» και αντιστοίχως η συγγραφέας του στις σημαντικότατες επιρροές μου. Το κορίτσι πράγματι το ήξερα, το είχα δει, στα πρόσωπα των ανθρώπων στις υπόγειες διαβάσεις του Schöneweide, στις στάσεις της Αλεξάντερπλατς, στα πλακόστρωτα δρομάκια της «ανορθωμένης» Δρέσδης, στα καθίσματα της «Εκεχειρίας» στη Schönehauser.
Δημήτρης Μακαλιάς- Μίνως Θεοχάρης: Smiley, γιατί απέναντι στον έρωτα είμαστε όλοι ίσοι!
21.01.2016 16:21
Smiley. Έμαθες τα νέα; Από emoticon το έκαναν θεατρική παράσταση. Στο θέατρο Άβατον στο Γκάζι. Κατάλαβες; Η κίτρινη φατσούλα που γελάει. Εν συντομία...είμαι χαρούμενος. Για να μην γράφουμε και πολλά! Τα λέμε όλα με άνω και κάτω τελεία, διάστημα, παρένθεση που κλείνει.
Γιώργος Παπαπαύλου: Απολίτιστη Καθημερινότητα
20.01.2016 11:53
Θυμάμαι συχνά να μου μιλούν οι γονείς μου για τον πολιτισμό της καθημερινότητας και παιδί γαρ να αισθάνομαι ότι κάπου έχουν μπερδευτεί αφού στο σχολείο μας έχουν δώσει ξεκάθαρη ερμηνεία για το τι είναι ο πολιτισμός.