Κυριακή, 26 Φεβρουαρίου 2017

Μιχάλης Καλκάνης: World Echoes in Athens

Μιχάλης Καλκάνης: World Echoes in Athens

Αφήνω το αμάξι και περπατώντας βρίσκω το στενό που μου είχε πει στο τηλέφωνο ο Τάσος. Είμαι πολύ κοντά στο λιμάνι του Πειραιά, αλλά νοιώθω σαν να έχω μεταφερθεί σε άλλη χώρα, σε άλλο χρόνο. Σιίτες μουσουλμάνοι από το Πακιστάν και το Αφγανιστάν έχουν κλείσει με μεγάλα πανιά τις δύο εισόδους του στενού δρόμου και ετοιμάζονται για την ετήσια γιορτή τους Ασούρα. Βγάζω τα παπούτσια και, καθώς κατεβαίνω τις σκάλες που οδηγούν στο υπόγειο, βλέπω μερικές δεκάδες από αυτούς να κάθονται οκλαδόν στο πάτωμα παρακολουθώντας το κήρυγμα του ιμάμη τους. Οι μυρωδιές τους, τα πράσινα πανιά με αραβικές γραφές στους τοίχους είναι πρωτόγνωρα για εμένα αλλά, την ίδια στιγμή, χωρίς να το σκεφτώ, κάθομαι ανάμεσα τους. Βγάζω σιγά σιγά το zoom (φορητή συσκευή ηχογράφησης) από την τσάντα μου, το αφήνω μπροστά μου και αρχίζω να ηχογραφώ. Θέλω να καταγράψω, όσο πιο διακριτικά γίνεται, ό,τι ακούω εκείνη τη στιγμή. Χωρίς να κινούμαι καν στο χώρο, αφού το ηχητικό δρώμενο είναι τόσο δυνατό και με κίνηση δική του που με έναν τρόπο σε υποβάλλει σε ακινησία.


Οι ιμάμηδες εναλλάσσονται και παρότι δεν καταλαβαίνω τη γλώσσα, αντιλαμβάνομαι μια αργή κλιμάκωση στις φωνές, ενώ ταυτόχρονα ξεκινούν οι πρώτοι λυγμοί από τους άντρες γύρω μου. Θυμάμαι χαρακτηριστικά τη στιγμή που 'έσκιζε' το χώρο η φωνή του τελευταίου ιμάμη και τα κλάματα των γύρω μου, εγώ να ρίχνω μια ματιά στο zoom να βεβαιωθώ ότι η ηχογράφηση συνεχίζεται κανονικά.


Λίγες μέρες αργότερα, στο σπίτι μου, και με νωπά ακόμη συναισθήματα, ηχογραφώ έναν αυτοσχεδιασμό στο κοντραμπάσο, ακούγοντας στα ακουστικά τη συγκεκριμένη κορύφωση. Δεν χρειάστηκε δεύτερη φορά. Ήταν το πρώτο κομμάτι που έφτιαξα για το δίσκο 'World Echoes in Athens'. Ο δίσκος αυτός προήλθε από ένα ξεχωριστό 'πολύχρωμο' οδοιπορικό που έκανα μαζί με τον Τάσο Βρεττό για ένα χρόνο, σε φανερούς και κρυφούς τόπους της Αθήνας όπου προσεύχονταν μετανάστες διαφόρων εθνικοτήτων (Ινδοί, Αιθίοπες, Σενεγαλέζοι κ.α.

). Πιστεύω πραγματικά πως αν μπορούν οι ήχοι μας να συνυπάρχουν αρμονικά, τότε ίσως μπορούν και οι ζωές μας.


Info: Ο Μιχάλης Καλκάνης είναι μουσικός με ενδιαφέρον σε ιδιαίτερα project. Σε ένα από τα κομμάτια του πρώτου του δίσκου (Scarborough Tales) ηχογράφησε τη γιαγιά του να τραγουδάει ένα παραδοσιακό κομμάτι (12 Evzonakia) και στη συνέχεια το ενορχήστρωσε. Υπάρχει επίσης στο διαδίκτυο ένα ξεχωριστό βίντεο (A Parking Lot Performance) όπου αυτοσχεδιάζει με κοντραμπάσο σε ένα υπόγειο parking της Κυψέλης, το οποίο σκηνοθετήθηκε από τους Ιρλανδούς Brendan Canty & Conal Thomson. Ο τελευταίος του δίσκος World Echoes in Athens αποτέλεσε το soundtrack της φωτογραφικής έκθεσης του Τάσου Βρεττού με τίτλο 'Τ(ρ)όποι Λατρείας' που πραγματοποιήθηκε στο Μουσείο Μπενάκη μεταξύ 19/11/15 και 30/1/16. Παράλληλα ως κοντραμπασίστας είναι μέλος της Συμφωνικής Ορχήστρας του Δήμου Αθηναίων και συμμετέχει σε εμφανίσεις με το σχήμα του Γιάννη Χαρούλη.


www.mihaliskalkanis.com
www.facebook.com/Mihalis-Kalkanis
https://m.youtube.com/user/mikekalkan/videos

Σχετικές ειδήσεις
Γιώτα Νέγκα: Goran Bregovic - με τη φωτιά για σύμβολο
12.12.2016 13:27
Η Γιώτα Νέγκα γράφει για τον Goran Bregovic και την επικείμενη συνάντησή τους στη σκηνή του Διογένης Studio, στο πλαίσιο του Athens Music Festival .
The Callas: Half Kiss Half Pain
28.04.2016 10:51
Περάσαμε δυο τρεις εβδομάδες στο fab liquid studio με τον Jim Sclavunos. Ένα πανέμορφο υπόγειο στούντιο με 70s διακόσμηση. Από νωρίς το πρωί μέχρι αργά το βράδυ, εκεί κάτω, αποκομμένοι από τον έξω κόσμο, αισθανόμασταν κάπως σαν μέσα σε bunker.
Παντελής Κυραμαργιός: Το άλμπουμ “Ως την άκρη της κλωστής” σηματοδοτεί την εκπλήρωση ενός ονείρου
06.04.2016 14:42
Από μικρός αγαπούσα τους θεματικούς δίσκους, εκείνους όπου στο βιβλιαράκι υπάρχει μια ιστορία και τα τραγούδια αποτελούν στην ουσία μια μουσική αφήγηση αυτής της ιστορίας. Η δημιουργία και κυκλοφορία του άλμπουμ “Ως την άκρη της κλωστής” σηματοδοτεί την εκπλήρωση ενός ονείρου. Στη συγκεκριμένη δουλειά έγινε η προσπάθεια το κάθε τραγούδι να στέκεται νοηματικά αυτόνομο.
Ημισκούμπρια: Όταν οι σοβαροφανείς ταράζονται
05.04.2016 14:38
Μια σκοτεινή βραδιά στα early 90’s και ένα λεωφορείο που κουνάει και τρίζει σαν πειραματική industrial. Ένα μικρό Walkman με μπαταρίες στο τελείωμα τους και Public Enemy “Don’t believe the hype” στα ακουστικά «ψείρες». Όνειρα και αναζητήσεις στην μουσική που γνωρίζεις ότι την λένε Rap αλλά δεν φαίνεται να σκοτίζει τον διπλανό σου που ακούει την τελευταία συλλογή από λαϊκά τραγούδια ,ούτε τον παραδιπλανό σου που ακούει ροκ του 60.Σε κοιτούν γιατί φοράς ένα καπελάκι μέσα στην νύχτα.
Βαγγέλης Στεφανόπουλος: Πρώτα το μαθαίνεις και ύστερα το ξεχνάς
11.03.2016 16:55
Από όλα τα είδη μουσικής η τζαζ ίσως είναι το πιο ελεύθερο και αφηρημένο. Ο ερμηνευτής ή συνθέτης μπορεί να παίξει ή να γράψει ό, τι θέλει την στιγμή της έμπνευσης του χωρίς να δεσμεύεται από αυστηρούς κανόνες όπως στην κλασσική μουσική ή την ποπ (πολλοί δεν γνωρίζουν ότι και η ποπ μουσική έχει κανόνες και ίσως τους πιο αυστηρούς).