Σάββατο, 3 Δεκεμβρίου 2016

Καίτη Κωνσταντίνου: Τώρα είμαι ο Ριχάρδος ο Γ΄ και μ’ αρέσει πολύ!

Καίτη Κωνσταντίνου: Τώρα είμαι ο Ριχάρδος ο Γ΄ και μ’ αρέσει πολύ!

Η Καίτη Κωνσταντίνου είναι ο σαιξπηρικός Ριχάρδος Γ’ και μας εισάγει στον τρομακτικό, φιλόδοξο και σαγηνευτικό κόσμο του...

________

 

Όταν το καλοκαίρι αυτό μου πρότεινε ο Τάκης Τζαμαργιάς να ανεβάσουμε μαζί τον Ριχάρδο τον Γ΄ του Σαίξπηρ, συγκινήθηκα, φοβήθηκα, ενθουσιάστηκα… Μάλλον μ’ αυτή τη σειρά. Νίκησε το τελευταίο συναίσθημα, ο ενθουσιασμός, χωρίς όμως να με έχουν εγκαταλείψει και όλα τα άλλα…

 

Ο Ριχάρδος είναι για μένα μια μεγάλη πρόκληση, γιατί πρόκειται για έναν τεράστιο ρόλο σ’ ένα πολύ σπουδαίο θεατρικό εργο. Είναι ένας ήρωας μισητός, αλλά και σαγηνευτικός, ένας χαρακτήρας ανατρεπτικός που ενώ κυνηγάει την εξουσία με όλα τα μέσα που διαθέτει, κατακτώντας την, την εξευτελίζει.

 

Στις πρόβες, μαζι με τον Γιάννη Λεάκο, την Τζωρτζίνα Παλαιοθόδωρου, τον Γιώργο Βουβάκη, τη Βαγγελιώ Ανδρεαδάκη, τον Μιχάλη Μουλακάκη και τον Θωμά Γκαγκά, προχωράμε με πολύ προσεκτικά  βήματα, γιατι το σπουδαίο αυτό έργο έχει πολλές λακούβες και δύσβατα μονοπάτια. Στη διαδρομή, όλους αυτούς τους πείθω, τους κοροϊδεύω, τους σαγηνεύω, και στο τελος τους σκοτώνω, γιατί είμαι ένας ήρωας δυστυχισμένος, άτυχος, μοναχικός και απελπισμένος.

 

Ο κόσμος του Ριχάρδου είναι ένας κόσμος far, faraway, για να αναφερθούμε και στο αγαπημένο μας Starwars, στον οποίο κυριαρχεί το κακό. Στη θέση της αγάπης, κυριαρχεί το συμφέρον. Αντί για την προσφορά, η ιδιοτέλεια. Αντί για τη δημιουργία, η πονηριά και η μικροπρέπεια. Είναι ένας κόσμος που έχει χάσει τις αξίες του. Ενα βασίλειο σαθρό και διαλυμένο. Σας θυμίζει τίποτα;

 

Στην παράσταση αυτη του Τάκη Τζαμαργιά  συνεργαζόμαστε με  την Ελένη Μανωλοπούλου, τον Σάββα Κυριακίδη, τον Αλέκο Αναστασίου, τον Κώστα Βόμβολο, ανθρώπους του θεάτρου πολύ ταλαντούχους, πρωτοποριακούς και αυθεντικούς ο καθένας στον τομέα του.

 

Βασικός σκοπός του σκηνοθέτη, δεν ήταν να σταθεί μόνο στο ότι μια γυναίκα ηθοποιός κάνει έναν ανδρικό ρόλο, αλλά να τονίσει –και εκεί βασίστηκε όλη του η ιδέα να το παίξει με γυναίκα- ότι ο Ριχάρδος στην ουσία είναι ένα άφυλο πλάσμα. Ένα πλάσμα που στήνει όλο το παιχνίδι της εξουσίας, οπότε θα ήταν ενδιαφέρον κατά την άποψή του, να μην έχει φύλο. Επίσης, ότι ο Ριχάρδος είναι ένας μεγάλος θεατρίνος, ένας ηθοποιός που στήνει όλο αυτό. Είναι σαν να σκηνοθετεί ο ίδιος τα πάντα. Στηριζόμενος λοιπόν σε αυτά, του κόλλαγε πάρα πολύ να χρησιμοποιήσει μια γυναίκα σ΄έναν ανδρικό ρόλο. Σκοπός όλων μας πάντως είναι να μην μείνουμε σ΄ αυτό. Θέλουμε δηλαδή οι θεατές να ξεχάσουν ότι μια γυναίκα παίζει τον ρόλο. Νομίζω ότι μέχρι τώρα καλά πάνε τα πράγματα…

 

Info: Η Καίτη Κωνσταντίνου γεννήθηκε στο Αίγιο. Σπούδασε στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθήνας και στη σχολή του Θεάτρου Τέχνης Κάρολος Κουν. Έχει παίξει σε πολλές θεατρικές παραστάσεις, τηλεοπτικές σειρές και ταινίες. Αυτήν την περίοδο υποδύεται τον Ριχάρδο στην παράσταση “Ριχάρδος o Γ” στο Σύγχρονο Θέατρο σε σκηνοθεσία του Τάκη Τζαμαργιά και συμμετέχει στην τηλεοπτική σειρά “Η μαμά λείπει ταξίδι για δουλειές” του STAR. 



◊ Η παράσταση "Ριχάρδος ο Γ'" ανεβαίνει για δεύτερη χρονιά στο Σύγχρονο Θέατρο. Περισσότερες πληροφορίες εδώ

Σχετικές ειδήσεις
Μιχάλης Πανάδης: Μια φυσιολογική οικογένεια, όπως όλες, με τα δικά της...
22.11.2016 10:52
Ο Μιχάλης Πανάδης γράφει για την παράσταση "Η παράλειψη της οικογένειας Κόλεμαν" που παρουσιάζεται κάθε Δευτέρα και Τρίτη στη Β' Σκηνή του Θεάτρου Οδού Κεφαλληνίας, μια γνήσια κωμωδία πολύ θλιβερή ή μια γνήσια τραγωδία πολύ αστεία.
Θάλεια Γρίβα: Τι κάνουμε με τα παραμύθια, οέο;
16.09.2016 12:56
Σε αυτήν την περίεργη κατηγορία ανθρώπων, που ασχολούνται επαγγελματικά με το θέατρο, συμβαίνει κάτι μαγικό. Από τη στιγμή που θα ξεκινήσει να τρέχει μια πρόβα, και μέχρι την πρεμιέρα, αυτό είναι το πιο σημαντικό ζήτημα στη ζωή τους. Γίνεται προτεραιότητα, και μπορεί, όσο περνάνε οι μέρες, και πλησιάζει η πρεμιέρα, μια μέρα να ξεχάσεις να φας, ή, ακόμα χειρότερα, να ξεχάσεις να ταΐσεις το σκύλο! Ή, έτσι λέω στον εαυτό μου ότι συμβαίνει γενικώς, και δεν είμαι μόνο εγώ που το παθαίνω… Όμως, παρά τις αντιξοότητες, που εκούσια αντιμετωπίζουμε, οι θεατρίνοι επιβιώνουμε, σαν τις κατσαρίδες και είμαστε εδώ ακόμα και μετά από πυρηνική καταστροφή.
Βίκυ Αδάμου: Στρατηγικές Επιβίωσης ...σ' έναν κόσμο που αλλάζει συνεχώς!
21.03.2016 15:33
Νοέμβριο μπήκαμε στο στούντιο για πρόβες. Πρώτη προσέγγιση: τι είναι πραγματικό και τι φανταστικό; 27 Φεβρουάριου, πρεμιέρα. Λίγο πριν ανέβω στη σκηνή, έκανα την ίδια ερώτηση στον εαυτό μου. Σε ποια σκηνή είμαι πραγματικό πρόσωπο και σε ποια όχι; Χάθηκα. Ακόμα δεν ξέρω την απάντηση κι ας υπογράφω τη σκηνοθεσία.
Δημήτρης Μακαλιάς- Μίνως Θεοχάρης: Smiley, γιατί απέναντι στον έρωτα είμαστε όλοι ίσοι!
21.01.2016 16:21
Smiley. Έμαθες τα νέα; Από emoticon το έκαναν θεατρική παράσταση. Στο θέατρο Άβατον στο Γκάζι. Κατάλαβες; Η κίτρινη φατσούλα που γελάει. Εν συντομία...είμαι χαρούμενος. Για να μην γράφουμε και πολλά! Τα λέμε όλα με άνω και κάτω τελεία, διάστημα, παρένθεση που κλείνει.
Ευθαλία Παπακώστα: Δημιουργώντας σε Αμερική και Ελλάδα. Μια προσωπική καταγραφή
24.12.2015 13:15
Αυτό που δούλευα στο πανεπιστήμιο και επαγγελματικά στην Νέα Υόρκη είναι κάτι εντελώς διαφορετικό απο αυτό που καταπιάνομαι τώρα και αυτή είναι η πρόκληση και η δυσκολία.