Κυριακή, 11 Δεκεμβρίου 2016

Ο Trajal Harrell με το Judson Church is Ringing in Harlem (Μ2Μ) στη Στέγη

Ο Trajal Harrell με το Judson Church is Ringing in Harlem (Μ2Μ) στη Στέγη

Ο Trajal Harrell έρχεται στη Στέγη του Ιδρύματος Ωνάση με το έργο Judson Church is Ringing in Harlem (Μ2Μ), στο πλαίσιο του φεστιβάλ Made in USA.

Τι θα συνέβαινε ιστορικά αν ο μεταμοντέρνος χορός συναντούσε το voguing – το φανταχτερό «χορευτικό» υβρίδιο που ξεπήδησε από τις συνοικίες του Χάρλεμ στα τέλη της δεκαετίας του ΄60;

Ο Trajal Harrell θέτει ένα προκλητικό, υποθετικό ερώτημα για να εξετάσει τον τρόπο που η ιστορία κατασκευάζεται και ερμηνεύεται.Τι θα συνέβαινε ιστορικά αν ο μεταμοντέρνος χορός συναντούσε το voguing; Ο ριζοσπαστικός χορογράφος Trajal Harrell θέτει ένα προκλητικό, υποθετικό ερώτημα για να εξετάσει τον τρόπο που η ιστορία κατασκευάζεται και ερμηνεύεται.

Τι κοινό μπορεί να έχουν ο μεταμοντέρνος χορός με το voguing –το φανταχτερό «χορευτικό» υβρίδιο που ξεπήδησε από τις συνοικίες του Χάρλεμ στα τέλη της δεκαετίας του ‘60– πέραν του ότι και τα δύο αυτά «ιδιώματα» εκδηλώθηκαν σε περίοδο κοινωνικών και καλλιτεχνικών πειραματισμών, κατά την οποία το σώμα ανακτά τις πολιτικές συνδηλώσεις του; Στο Judson Church is Ringing Harlem (M2M) –παραλλαγή για τρεις χορευτές του έργου Twenty Looks or Paris is Burning, το οποίο προσαρμόζεται στον εκάστοτε χώρο παρουσίασης– ο Trajal Harrell φέρνει την ιστορία στα «μέτρα μας»! Ο νεαρός, αντισυμβατικός χορογράφος από τη Νέα Υόρκη επιχειρεί μια διασταύρωση του voguing και του μεταμοντέρνου χορού, όχι τόσο για να αναπαράγει το γενικευμένο κλίμα της αντικουλτούρας των όψιμων 60s, όσο για να επαναφέρει στο προσκήνιο το σώμα, ως πυρήνα συγκρότησης του εαυτού και διεκδίκησης της διαφορετικότητας.

Ο Τράγιαλ Χάρρελ δεν αρκείται στην (ανα)κατασκευή μιας ιστορικής μυθοπλασίας, αλλά επιθυμεί να ενεργοποιήσει τον σύγχρονο θεατή, τοποθετώντας τον στο μεταίχμιο των δύο αυτών κόσμων και προσφέροντάς του μια ανάγνωση της Ιστορίας μέσα από το πρίσμα του σώματος. Αυτή η χωροχρονική αναγωγή, από το «τότε» στο «τώρα», δεν επαναφέρει μόνο τους προβληματισμούς γύρω από την επιτέλεση της ιστορίας και των κοινωνικών διαδικασιών που διαμορφώνουν το σώμα, αλλά προτείνει –μέσα από το πάντρεμα ετερόκλητων χορευτικών στιλ– μια queer οπτική, ικανή να ανακαλύπτει πηγές νοήματος στις ρωγμές των αντιφάσεων: Πώς το ίδιο το σώμα «διαβάζει»/ερμηνεύει τα ιστορικά γεγονότα;ι κοινό μπορεί να έχουν ο μεταμοντέρνος χορός με το voguing –το φανταχτερό «χορευτικό» υβρίδιο που ξεπήδησε από τις συνοικίες του Χάρλεμ στα τέλη της δεκαετίας του ‘60– πέραν του ότι και τα δύο αυτά «ιδιώματα» εκδηλώθηκαν σε περίοδο κοινωνικών και καλλιτεχνικών πειραματισμών, κατά την οποία το σώμα ανακτά τις πολιτικές συνδηλώσεις του; Στο Judson Church is Ringing Harlem (M2M) –παραλλαγή για τρεις χορευτές του έργου Twenty Looks or Paris is Burning, το οποίο προσαρμόζεται στον εκάστοτε χώρο παρουσίασης– ο Trajal Harrell φέρνει την ιστορία στα «μέτρα μας»! Ο νεαρός, αντισυμβατικός χορογράφος από τη Νέα Υόρκη επιχειρεί μια διασταύρωση του voguing και του μεταμοντέρνου χορού, όχι τόσο για να αναπαράγει το γενικευμένο κλίμα της αντικουλτούρας των όψιμων 60s, όσο για να επαναφέρει στο προσκήνιο το σώμα, ως πυρήνα συγκρότησης του εαυτού και διεκδίκησης της διαφορετικότητας.

Ο Τράγιαλ Χάρρελ δεν αρκείται στην (ανα)κατασκευή μιας ιστορικής μυθοπλασίας, αλλά επιθυμεί να ενεργοποιήσει τον σύγχρονο θεατή, τοποθετώντας τον στο μεταίχμιο των δύο αυτών κόσμων και προσφέροντάς του μια ανάγνωση της Ιστορίας μέσα από το πρίσμα του σώματος. Αυτή η χωροχρονική αναγωγή, από το «τότε» στο «τώρα», δεν επαναφέρει μόνο τους προβληματισμούς γύρω από την επιτέλεση της ιστορίας και των κοινωνικών διαδικασιών που διαμορφώνουν το σώμα, αλλά προτείνει –μέσα από το πάντρεμα ετερόκλητων χορευτικών στιλ– μια queer οπτική, ικανή να ανακαλύπτει πηγές νοήματος στις ρωγμές των αντιφάσεων: Πώς το ίδιο το σώμα «διαβάζει»/ερμηνεύει τα ιστορικά γεγονότα;Πώς επανατίθενται οι προβληματισμοί γύρω από το σώμα ως πεδίο πολιτικών και κοινωνικών αντιπαραθέσεων, διεκδίκησης της διαφορετικότητας, με το πάντρεμα δύο φαινομενικά ασύνδετων χορευτικών στιλ;

 

Ο Τράγιαλ Χάρρελ επιχειρεί μια διασταύρωση του voguing και του μεταμοντέρνου χορού, όχι τόσο για να αναπαράγει το γενικευμένο κλίμα της αντικουλτούρας των όψιμων 60s, όσο για να επαναφέρει στο προσκήνιο το σώμα, ως πυρήνα συγκρότησης του εαυτού και διεκδίκησης της διαφορετικότητας.

Στο Judson Church is Ringing Harlem –παραλλαγή για τρεις χορευτές του έργου Twenty Looks or Paris is Burning, το οποίο προσαρμόζεται στον εκάστοτε χώρο παρουσίασης– ο Τράγιαλ Χάρρελ φέρνει την ιστορία στα «μέτρα μας»! Ο νεαρός, αντισυμβατικός χορογράφος από τη Νέα Υόρκη επιχειρεί μια queer ανάγνωση της ιστορίας, μια φανταστική συνάντηση δυο κόσμων ώστε να φωτίσει πώς το ίδιο το σώμα «διαβάζει» / ερμηνεύει τα ιστορικά γεγονότα.

Συντελεστές:

Χορογραφία: Trajal Harrell
Χορευτές: Trajal Harrell, Thibault Lac, Ondrej Vidlar
Σχεδιασμός Κοστουμιών: complexgeometries
Σχεδιασμός Ήχου: Trajal Harrell

Η παράσταση είναι στα αγγλικά

Συμπαραγωγή: Danspace Project for Platform 2012: Judson@50, MoMA PS1 και HAU Hebbel am Ufer

Υποστήριξη φιλοξενίας από το Impulstanz Vienna International Dance Festival

Πρεμιέρα: 11-13 Οκτωβρίου 2012, Danspace Project, Νέα Υόρκη

Η ανάθεση για το Judson Church is Ringing in Harlem (Made-to-Measure)/Twenty Looks or Paris is Burning at The Judson Church (M2M) υλοποιήθηκε χάρη στο Wallis Annenberg Fund for Innovation in Contemporary Art του MoMA μέσω του Annenberg Foundation και του Danspace Project’s 2012-2013 Commissioning Initiative, το οποίο λαμβάνει σημαντική υποστήριξη από το The Andrew W. Mellon Foundation.

ΠΑΡΑΛΛΗΛΗ ΔΡΑΣΗ

Δευτέρα 14 Νοεμβρίου 2016

Μετά την παράσταση, συζήτηση του κοινού με τους συντελεστές (στα αγγλικά, χωρίς διερμηνεία)
Συντονισμός: Γιώργος Μητρόπουλος , δημοσιογράφος

Διαβάστε περισσότερα

Ο τίτλος του έργου κάνει μνεία στο εμβληματικό πλέον ντοκιμαντέρ της Jennie Livingston, Paris is Burning, στο οποίο αποτυπώνεται η γκέυ, διαφυλική και παρενδυσιακή κουλτούρα των προαστίων της Νέας Υόρκης –συγκεκριμένα του Χάρλεμ– στη δεκαετία του ‘80. Στο ντοκιμαντέρ, πέρα από τις προσωπικές μαρτυρίες Λατινοαμερικανών/-ίδων και Αφροαμερικανών/-ίδων του «περιθωρίου», φωτίζονται επίσης η σχέση της κυρίαρχης αμερικανικής κουλτούρας με τις υποκουλτούρες των προαστίων, η αναζήτηση του αμερικανικού ονείρου μέσα από καταναλωτικά πρότυπα και η μεταιχμιακή ταυτότητα των μειονοτήτων ως επιμειξία στοιχείων που δεν αναγνωρίζονται ως κομμάτι της επίσημης εθνικής ταυτότητας.
 
Το Judson Church is Ringing in Harlem (Made-to-Measure) αποτελεί μια τροποποιημένη, κατά παραγγελία εκδοχή του Twenty Looks or Paris is Burning at The Judson Church. Στη συγκεκριμένη εκδοχή του έργου, το ερώτημα που θέτει ο χορογράφος αντιμετατίθεται: Τι θα συνέβαινε αν κάποιος από τους καλλιτέχνες της Judson Church παρευρισκόταν στις αίθουσες χορού του Χάρλεμ; Πώς θα εισέπραττε το κλίμα και τον ιδιόρρυθμο, φανταχτερό χορό των συμμετεχόντων; Ποιες επιρροές θα δεχόταν στη μετέπειτα δουλειά του και πώς στοιχεία της τζαζ, του φανκ και των μπλουζ θα ενσωματώνονταν στις σκηνικές αναζητήσεις των μεταμοντέρνων χορογράφων;
 
Το voguing είναι ένα ξεχωριστό κινητικό ιδίωμα που αναπτύχθηκε στους κόλπους των ημι-παράνομων αιθουσών χορού. Επρόκειτο για τα αποκαλούμενα houses («οίκοι»), χώροι που έφεραν την ονομασία τους από την ευρηματική χρήση των λογοτύπων οίκων μόδας (π.χ. Saint Laurent, Chanel, Armani κ.ο.κ.) και προσέδιδαν ένα αναγνωριστικό τίτλο στον/στην επικεφαλής του κάθε «οίκου». Το voguing έχει να κάνει με την επιτέλεση κοινωνικών ρόλων και ταυτοτήτων (Military Realness, Butch Jock, Executive Realness, Butch Queen Realness), ενώ το στοιχείο της «αληθοφάνειας» (realness) αναφέρεται στο πόσο πιστά επιτελούνται τα επιμέρους χαρακτηριστικά των ρόλων: ζητήματα φύλου, εθνότητας, τάξης διαφαίνονται μέσα από τις παρελάσεις και αυτοσχέδιες επιδείξεις των συμμετεχόντων. Κινησιολογικά αντιγράφει τις πόζες των μοντέλων στις φωτογραφίσεις μόδας, δημιουργώντας όμως μια παράδοξη, στυλιζαρισμένη χορογραφία από ενίοτε προκλητικές στάσεις και χειρονομίες. Άλλωστε, πολύ συχνά το voguing διεξάγεται ως μια μορφή «διαγωνισμού» ανάμεσα σε δύο υποψήφιους.
 
Το κίνημα της Judson Church, από το οποίο ξεπήδησε ο λεγόμενος μεταμοντέρνος χορός στην Αμερική της δεκαετίας του ’60, αποτελεί ορόσημο στην ιστορία του χορού του 20ού αιώνα. Ο χώρος που έμελλε να γίνει το καλλιτεχνικό χωνευτήρι αντισυμβατικών και πρωτοποριακών πειραματισμών την εποχή εκείνη φιλοξένησε μια γενιά σύγχρονων δημιουργών που στη συνέχεια ξεπέρασε τα στενά γεωγραφικά όρια του Greenwich Village για να αναγνωριστεί παγκοσμίως. Μεταξύ των δημιουργών αυτών, ήταν η Trisha Brown, ο Robert Morris, η Simone Forti, η Lucinda Childs, ο Steve Paxton και πολλοί άλλοι, οι οποίοι κατέρριψαν τις παγιωμένες «αλήθειες» του μοντέρνου χορού ανοίγοντας δρόμο σε νέες αναζητήσεις πέρα από τις αισθητικές προσλαμβάνουσες της εποχής.Ο τίτλος του έργου κάνει μνεία στο εμβληματικό πλέον ντοκιμαντέρ της Jennie Livingston, Paris is Burning, στο οποίο αποτυπώνεται η γκέυ, διαφυλική και παρενδυσιακή κουλτούρα των προαστίων της Νέας Υόρκης –συγκεκριμένα του Χάρλεμ– στη δεκαετία του ‘80. Στο ντοκιμαντέρ, πέρα από τις προσωπικές μαρτυρίες Λατινοαμερικανών/-ίδων και Αφροαμερικανών/-ίδων του «περιθωρίου», φωτίζονται επίσης η σχέση της κυρίαρχης αμερικανικής κουλτούρας με τις υποκουλτούρες των προαστίων, η αναζήτηση του αμερικανικού ονείρου μέσα από καταναλωτικά πρότυπα και η μεταιχμιακή ταυτότητα των μειονοτήτων ως επιμειξία στοιχείων που δεν αναγνωρίζονται ως κομμάτι της επίσημης εθνικής ταυτότητας.
 
Το Judson Church is Ringing in Harlem (Made-to-Measure) αποτελεί μια τροποποιημένη, κατά παραγγελία εκδοχή του Twenty Looks or Paris is Burning at The Judson Church. Στη συγκεκριμένη εκδοχή του έργου, το ερώτημα που θέτει ο χορογράφος αντιμετατίθεται: Τι θα συνέβαινε αν κάποιος από τους καλλιτέχνες της Judson Church παρευρισκόταν στις αίθουσες χορού του Χάρλεμ; Πώς θα εισέπραττε το κλίμα και τον ιδιόρρυθμο, φανταχτερό χορό των συμμετεχόντων; Ποιες επιρροές θα δεχόταν στη μετέπειτα δουλειά του και πώς στοιχεία της τζαζ, του φανκ και των μπλουζ θα ενσωματώνονταν στις σκηνικές αναζητήσεις των μεταμοντέρνων χορογράφων;
 
Το voguing είναι ένα ξεχωριστό κινητικό ιδίωμα που αναπτύχθηκε στους κόλπους των ημι-παράνομων αιθουσών χορού. Επρόκειτο για τα αποκαλούμενα houses («οίκοι»), χώροι που έφεραν την ονομασία τους από την ευρηματική χρήση των λογοτύπων οίκων μόδας (π.χ. Saint Laurent, Chanel, Armani κ.ο.κ.) και προσέδιδαν ένα αναγνωριστικό τίτλο στον/στην επικεφαλής του κάθε «οίκου». Το voguing έχει να κάνει με την επιτέλεση κοινωνικών ρόλων και ταυτοτήτων (Military Realness, Butch Jock, Executive Realness, Butch Queen Realness), ενώ το στοιχείο της «αληθοφάνειας» (realness) αναφέρεται στο πόσο πιστά επιτελούνται τα επιμέρους χαρακτηριστικά των ρόλων: ζητήματα φύλου, εθνότητας, τάξης διαφαίνονται μέσα από τις παρελάσεις και αυτοσχέδιες επιδείξεις των συμμετεχόντων. Κινησιολογικά αντιγράφει τις πόζες των μοντέλων στις φωτογραφίσεις μόδας, δημιουργώντας όμως μια παράδοξη, στυλιζαρισμένη χορογραφία από ενίοτε προκλητικές στάσεις και χειρονομίες. Άλλωστε, πολύ συχνά το voguing διεξάγεται ως μια μορφή «διαγωνισμού» ανάμεσα σε δύο υποψήφιους.
 
Το κίνημα της Judson Church, από το οποίο ξεπήδησε ο λεγόμενος μεταμοντέρνος χορός στην Αμερική της δεκαετίας του ’60, αποτελεί ορόσημο στην ιστορία του χορού του 20ού αιώνα. Ο χώρος που έμελλε να γίνει το καλλιτεχνικό χωνευτήρι αντισυμβατικών και πρωτοποριακών πειραματισμών την εποχή εκείνη φιλοξένησε μια γενιά σύγχρονων δημιουργών που στη συνέχεια ξεπέρασε τα στενά γεωγραφικά όρια του Greenwich Village για να αναγνωριστεί παγκοσμίως. Μεταξύ των δημιουργών αυτών, ήταν η Trisha Brown, ο Robert Morris, η Simone Forti, η Lucinda Childs, ο Steve Paxton και πολλοί άλλοι, οι οποίοι κατέρριψαν τις παγιωμένες «αλήθειες» του μοντέρνου χορού ανοίγοντας δρόμο σε νέες αναζητήσεις πέρα από τις αισθητικές προσλαμβάνουσες της εποχής.

Περισσότερες πληροφορίες για το φεστιβάλ Made in USA στη Στέγη του Ιδρύματος Ωνάση μπορείτε να δείτε εδώ.

Σχετικές ειδήσεις
Το Sweet Mambo της Pina Bausch στη Στέγη
17.10.2016 12:09
Η Στέγη του Ιδρύματος Ωνάση μας προσκαλεί στο Sweet Mambo, της θρυλικής χορεύτριας και χορογράφου Pina Bausch, σε μία παραγωγή του Tanztheater Wuppertal Pina Bausch.
Archive του Arkadi Zaides στη Στέγη του Ιδρύματος Ωνάση
20.05.2016 17:15
Ο Arkadi Zaides παρουσιάζει στη Στέγη του Ιδρύματος Ωνάση το έργο Archive, για δύο παραστάσεις στις 25 και 26 Μαΐου 2016 στο πλαίσιο του Fast Forward Festival 3.
6 & 7 από το Tao Dance Theater στη Στέγη του Ιδρύματος Ωνάση
21.03.2016 14:36

«Γίνε η αλλαγή που θέλεις να δεις!» Μινιμαλισμός στα όρια της ανθρώπινης κίνησης, σε δύο παραστάσεις σύγχρονου χορού από έναν Κινέζο χορογράφο με διεθνή αναγνώριση.
«Χορεύω, άρα επικοινωνώ»: H Στέγη φέρνει το σύγχρονο χορό στα σχολεία
02.03.2016 10:30
Η Στέγη του Ιδρύματος Ωνάση παρουσιάζει το πρόγραμμα χορού για σχολεία Dancing to Connect - Χορεύω, άρα επικοινωνώ.
Alaska, από την Ίριδα Καραγιάν στη Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών
08.02.2016 16:35
Η Ίρις Καραγιάν, ο Νίκος Βελιώτης, ο Γιώργος Μαραζιώτης και η ομάδα Ζήτα σε μία ανατρεπτική παράσταση σύγχρονου χορού.