Δευτέρα, 5 Δεκεμβρίου 2016

Χριστίνα Σαμπανίκου: Είστε έτοιμοι να «Γυρίσουμε Πίσω»;

Χριστίνα Σαμπανίκου: Είστε έτοιμοι να «Γυρίσουμε Πίσω»;

Aν κάτι με απασχολεί έντονα τα τελευταία χρόνια, αυτό δεν είναι άλλο από τις δραματικές αλλαγές που έχει επιφέρει η κρίση στις ζωές μας τόσο στο οικονομικό επίπεδο όσο και στο υπαρξιακό. Παγκοσμίως και όχι μόνο στο στενό ελληνικό πλαίσιο τα δεδομένα ανατρέπονται και καλούμαστε να προσαρμοστούμε σε ένα νέο περιβάλλον του οποίου οι συνθήκες διαμορφώνονται ερήμην μας.

 

Στο πρώτο μου ολοκληρωμένο θεατρικό έργο το Σκάσε ή Η Χαμένη Παντόφλα του Μανώλη Καρέλη (το οποίο επανέρχεται τον Νοέμβριο στον Κινητήρα για 8 παραστάσεις) επέλεξα να αποτυπώσω τον αντίκτυπο όσων συντελούνται σε έναν σαραντάρη που μένει άνεργος και καθηλώνεται σε μία πολυθρόνα προσπαθώντας να επαναπροσδιορίσει την ταυτότητα του όπως αυτή προκύπτει μέσα από διαδοχικές απώλειες.

 

Στο Γύρισε Πίσω καταπιάνομαι πάλι με τις συνέπειες των αλλαγών όπως αυτές μπορεί να καταλήξουν στο άμεσο μέλλον. Σε μια Αθήνα αγνώριστη που τίποτα πια δεν θυμίζει το ένδοξο παρελθόν της. Τα πάντα έχουν καταρρεύσει και οι δύο ηρωίδες προσπαθούν να συνεχίσουν πάνω στα ερείπια του πολιτισμού.

 

Κοινή συνισταμένη των δύο έργων είναι η ρεαλιστική απόδοση της πραγματικότητας σε συνδυασμό με μη ρεαλιστικά στοιχεία που να διεγείρουν την φαντασία του θεατή, η κωμική πλευρά δραματικών καταστάσεων και η προσπάθεια απόδοσης  του περιορισμού της ελεύθερης δράσης και βούλησης, κάτι που θα ολοκληρωθεί με το επόμενο έργο που θέλω να ασχοληθώ και θα αποτελεί κατά κάποιο τρόπο το κλείσιμο μιας τριλογίας που πραγματεύεται μεταξύ άλλων τον «εγκλεισμό».

 

Είναι πολύ δύσκολο να γράφεις για το Τώρα, για το παρόν καθώς αυτό είναι ρευστό και υποκειμενικό ως προς το πώς το αντιλαμβάνεται ο καθένας μας και να το κάνεις με έναν τρόπο που να επιχειρεί την ταύτιση του θεατή με τους ήρωες ανεξάρτητα από προσωπικές θεωρήσεις. Να προσπαθείς να μιλήσεις απλά για σύνθετα θέματα.

 

Με την Βίκυ Αδάμου που όχι μόνο σκηνοθετεί και τα δύο έργα απογειώνοντας το κείμενο αλλά συμβάλει και στην κειμενική διεργασία και πλοκή φτιάχνουμε έργα από το μηδέν. Είναι απείρως μεγαλύτερη πρόκληση η πρωτογενής δημιουργία -στο μέτρο πάντα που αυτή υφίσταται στην Τέχνη-από την επιλογή  έτοιμων έργων  στα οποία αλλάζει μόνο η σκηνική απόδοση. Αν και δεν κρύβω πως θέλω πολύ να πειραματιστώ με την διασκευή και προσαρμογή στο σήμερα ενός τέτοιου κλασσικού κειμένου.

 

Καταληκτικά να αναφέρω πως και τα δύο έργα έχουν ολοκληρωθεί κατά την διάρκεια των προβών και φέρουν και την σφραγίδα των ερμηνευτών που έχουν επηρεάσει την ολοκλήρωση τους.

 

________________

◊ Το έργο της Χριστίνας Σαμπανίκου «Γύρισε Πίσω» παρουσιάζεται στο Θέατρο Άβατον κάθε Παρασκευή και Σάββατο. Περισσότερες πληροφορίες εδώ

Σχετικές ειδήσεις
Νατάσα Τριανταφύλλη: Η γοητεία του κρυφού στο «Περιμένοντας τον Godot»
26.07.2016 15:44
Διαβάζοντας και μελετώντας το έργο του Σάμουελ Μπέκετ «Περιμένοντας τον Godot» δεν μπορείς παρά να βρεθείς αντιμέτωπος με δεκάδες γρίφους. Από την αρχική αποκρυπτογράφηση του τίτλου, μέχρι πολλές άλλες στιγμές μέσα στο έργο, όπου ο Μπέκετ επιλέγει να συμπυκνώσει με τρόπο γοητευτικό και να κρύψει νοήματα και πληροφορίες πίσω από τοπωνύμια, ονόματα, λογοπαίγνια και ρυθμούς. Δεν μπορείς, μελετώντας την ζωή του, να συνδέσεις αυτό το παιχνίδι δομής του κειμένου με την μόλις πριν λίγα χρόνια από την συγγραφή του έργου δράση του Μπέκετ στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο.
Ένκε Φεζολλάρι: Το σπίτι της Μπερνάρντα Άλμπα είναι ο κόσμος μέσα στον οποίο ζούμε
24.06.2016 16:40
Δίψα. Δίψα για νερό. Για έρωτες και αέρα, στοργή και βλέμματα κρυμμένα πίσω από κλειστά πατζούρια. Φωνές, συχνά πνιγμένες στη σκόνη της Ανδαλουσίας και στο καμένο φως του ήλιου που σιγοκαίει τις ανύμφευτες ψυχές. Σάρκα και έρημος και η δίψα παρών. Αισθήματα και βεντάλιες, χτυπήματα κάτω από τη μέση. Πέπε Ρομάνο που είσαι; Περνάς και αναζωπυρώνεις τις ανέγγιχτες σάρκες, τις καρδιές κατασπαράζεις.
Αρκαδία Ψάλτη: Όταν πήγαινα σχολείο…
01.04.2016 16:59
Όταν πήγαινα σχολείο, πολλά απογεύματα που γύριζα από ιδιαίτερο σταματούσα στο λιμάνι να δω τα πλοία που έφευγαν. Ονειρευόμουν ότι τελείωνε γρήγορα το σχολείο και επιτέλους βρισκόμουν μέσα σε ένα απ αυτά και έριχνα μαύρη πέτρα πίσω μου. Μπλουμ. Το όνειρο έγινε πραγματικότητα και αποδεσμευμένη απ ότι ένιωθα να με περιορίζει και να με πιέζει άρχιζα την ζωή μου στην μεγάλη πόλη. Η ζωή για την εμπειρία της. Διάφορες φάσεις όχι πάντα ευχάριστες ή ανώδυνες μα αναπόφευκτες και σίγουρα γεμάτες ενδιαφέρον.
Ακύλλας Καραζήσης: Αναζητούνται: πίστη, αγάπη, ελπίδα
23.12.2015 16:41
Το Πίστη, Αγάπη, Ελπίδα αντανακλά πλήρως την εκποίηση όλων των πραγμάτων για χάρη του κέρδους. Η γλώσσα του κειμένου του Χόρβατ στα γερμανικά εκφράζει ακριβώς αυτό το πράγμα: όλα τα κλισέ που πλαισιώνουν, που στοιχειοθετούν μια τέτοια κοινωνία που είναι προσανατολισμένη στο κέρδος, που δείχνει απαξίωση σε οτιδήποτε, ακόμα και στο ανθρώπινο σώμα, μπροστά στα λεφτά. Ο πιο δυνατός επιζεί, ο πιο αδύναμος κυριολεκτικά «ψοφάει». Νομίζω πως το έργο έχει πάρα πολύ σχέση με αυτό που ζούμε σήμερα.
Λίλα Μπακλέση:  Η δική μου «Γκάμπυ»
08.12.2015 16:26
Κλεισμένοι σε έναν εργοστασιακό χώρο, έξω η ζέστη αφόρητη, προσπαθούμε να κατανοήσουμε αυτή τη γυναίκα. Όλοι μαζί. Καφέδες, μπισκότα, τσιγάρα, τοστάκια, ταπεράκια. Διαφωνίες, γέλια, αρχίζουμε να γνωρίζουμε ο ένας τον άλλο. Τα ταψιά του Αγγέλου, μισό τυρόπιτα ,μισό σπανακόπιτα. Τα αγόρια τρέχουν σε ακροάσεις, αναμονή. Τα καταφέρνουν. Η διαδρομή γεμάτη δυσκολίες αλλά και αισιοδοξία. Αλλάζουμε, σκεφτόμαστε σαν εκείνη, πιο ελεύθερα.