Πέμπτη, 8 Δεκεμβρίου 2016

Katerine Duska: Embodiment

Katerine Duska: Embodiment

Και το όνομα αυτού: "Embodiment!" Αυτή η λέξη μού αρέσει πολύ. Αποπνέει ζωή. Το διάστημα που δημιούργησα αυτόν το δίσκο υπήρξε μακροπρόθεσμο με πολλά πρακτικά, αλλά και ψυχολογικά σκαμπανεβάσματα. Με απορρόφησε ολοκληρωτικά και αυτό άλλωστε αντηχεί ο τίτλος. Ήταν σα να έγινα ένα με αυτό, σάρκα και οστά.

Ένας πρώτος δίσκος μεταφράζεται σε πολλές πρώτες εμπειρίες. Γι αυτό ένιωσα ότι ήταν ένα τρομερά συναρπαστικό και εκπαιδευτικό διάστημα για μένα. Τα τραγούδια του δίσκου είναι όλα δικά μου σε στίχους και μουσική . Ξεκινάω πάντα με κλασική κιθάρα και το να τα βλέπω να ντύνονται με νέους ήχους και να ωριμάζουν με τέτοιο τρόπο ώστε να με αντιπροσωπεύουν στο παρόν - ασχέτως του πότε γράφτηκαν - ήταν μοναδικό συναίσθημα και μια πολύ δελεαστική πρόκληση ώστε να αποκτήσω πιο ενεργό ρόλο στην ενορχήστρωση και παραγωγή κάποιων κομματιών.

Χρειάζεται χρόνος για να βρεθεί ένας προσωπικός ήχος και ειδικά όταν είναι αυτός ο οποίος θα σε εισαγάγει στο κοινό. Οι ηχογραφήσεις διασπάστηκαν σε τέσσερις διαφορετικές περιόδους και, κατ᾽ επέκταση, ο δίσκος απέκτησε ποικίλους συνεργάτες. Ήθελα πολύ να υπάρχει πολυμορφία στον ήχο και αυτό το στοιχείο συνέβαλε αρκετά στο να το πετύχουμε, θεωρώ, όπως επίσης και το ότι οι μουσικές επιρροές ήταν πολλές. Για παράδειγμα, το "Filthy finger" είναι ένα ψυχεδελικό jazz/pop τραγούδι, το 'Won't Leave" έχει ένα "funky feel", το "One in a million έχει μια πινελιά από folk, το "Slow" είναι ένα electro-pop κομμάτι. Νομίζω πως η συνολική κατεύθυνση τελικά είναι "indie -pop", "neo-soul" και "soulful pop" όπως μού αρέσει να την αποκαλώ. Τα κομμάτια είναι όλα στα αγγλικά. Λόγω της καταγωγής μου και των ακουσμάτων μου, είναι κάτι το οποίο μού βγαίνει πολύ φυσικά.

Τα τραγούδια του δίσκου μιλούν για έρωτα, το δισταγμό και τις άμυνες απέναντι σε αυτόν, τον εσωτερικό διχασμό που προκαλούν στην εποχή μας τα κοινωνικοπολιτικά ζητήματα, τα νέα ξεκινήματα και τη νοσταλγία που προκαλεί η απόσταση από τους ανθρώπους που αγαπάς, την έντονη επιθυμία για ζωή και το να αξιοποιούμε κάθε λεπτό χωρίς φόβο, το ρόλο της μουσικής στη ζωή μου και την ανάγκη να διατηρώ αυτόν τον εξιδανικευμένο κόσμο που δημιουργεί.

Το παλαιότερο κομμάτι το έγραψα σχεδόν μια δεκαετία πριν και το πιο πρόσφατο, κατά το διάστημα των ηχογραφήσεων. Το "Embodiment" λοιπόν είναι μια ενσάρκωση των διαφορετικών ρόλων και πτυχών του εαυτού μου, κάποιων ξεχασμένων και άλλων ακόμη ανεξερεύνητων.

Info: Η Κατερίνα Ντούσκα είναι μια Ελληνο-Καναδή τραγουδίστρια / τραγουδοποιός που διαμένει στην Αθήνα, Ελλάδα. Το ντεμπούτο άλμπουμ της «Embodiment» κυκλοφόρησε το 2015 από την EMI / Universal Records.
Γεννημένη και μεγαλωμένη στο Μόντρεαλ του Καναδά από Έλληνες γονείς, γνωρίστηκε με ένα ευρύ φάσμα μουσικών επιρροών από pop, soul και R & B μέχρι λαϊκή και κλασική μουσική. Το δικό της μουσικό στυλ έχει περιγραφεί ως indie-pop που συναντά τη neo-soul, λόγω του χαρακτηριστικού αισθαντικού γρεζιού της.

Η Κατερίνα εμφανίστηκε για πρώτη φορά στην ελληνική μουσική σκηνή το 2013 με το επιτυχημένο τραγούδι της «One in a Million», και από τότε έχει εμφανιστεί, μεταξύ άλλων, στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών, Rockwave Festival, Gazarte, Passport, στον Σταυρό του Νότου, Athens Pride, Meteora Music Festival, Block 33 στη Θεσσαλονίκη, στα Radio Pepper's Nouvelle Vague Nights and Church Sessions, TEDx Λεμεσού, TEDx του Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθηνών, στο O2 Academy Islington στο Λονδίνο σαν support act για τους Imam Baildi και συνεργάστηκε με καλλιτέχνες όπως ο Tom Baxter και ο Craig Walker. Η Κατερίνα Ντούσκα εκπροσωπείται από τη Μελίνα Βασιλείου, τη Noxious Butterfly Management και την EMI/Universal Records.

Φωτογραφία: ΕΛΕΝΗ ΑΪΒΑΛΗ

* Αναδημοσίευση από το περιοδικό CultureNow Mag, τεύχος 36

Σχετικές ειδήσεις
Αρης Γραικούσης: Στην δίνη της μουσικής με τους «Μουσικούς Συσχετισμούς»
05.05.2016 11:39
Στη μουσική μου πορεία, «συναντήθηκα» με όλους τους μεγάλους δασκάλους της μουσικής. Τρέχοντας με τα δάχτυλά μου στα πλήκτρα του πιάνου, συνομίλησα με όλους αυτούς τους εμπνευσμένους δημιουργούς, από τους Bach, Mozart και Beethoven, μέχρι τους Chopin, Ravel, Prokofiev. Οι «συναντήσεις» μου όμως με τους δημιουργούς συνεχίστηκαν και με τους νεότερους. Οι «Μουσικοί συσχετισμοί» απορρέουν μέσα απ’ αυτές τις συναντήσεις.
Παντελής Κυραμαργιός: Το άλμπουμ “Ως την άκρη της κλωστής” σηματοδοτεί την εκπλήρωση ενός ονείρου
06.04.2016 14:42
Από μικρός αγαπούσα τους θεματικούς δίσκους, εκείνους όπου στο βιβλιαράκι υπάρχει μια ιστορία και τα τραγούδια αποτελούν στην ουσία μια μουσική αφήγηση αυτής της ιστορίας. Η δημιουργία και κυκλοφορία του άλμπουμ “Ως την άκρη της κλωστής” σηματοδοτεί την εκπλήρωση ενός ονείρου. Στη συγκεκριμένη δουλειά έγινε η προσπάθεια το κάθε τραγούδι να στέκεται νοηματικά αυτόνομο.
Ημισκούμπρια: Όταν οι σοβαροφανείς ταράζονται
05.04.2016 14:38
Μια σκοτεινή βραδιά στα early 90’s και ένα λεωφορείο που κουνάει και τρίζει σαν πειραματική industrial. Ένα μικρό Walkman με μπαταρίες στο τελείωμα τους και Public Enemy “Don’t believe the hype” στα ακουστικά «ψείρες». Όνειρα και αναζητήσεις στην μουσική που γνωρίζεις ότι την λένε Rap αλλά δεν φαίνεται να σκοτίζει τον διπλανό σου που ακούει την τελευταία συλλογή από λαϊκά τραγούδια ,ούτε τον παραδιπλανό σου που ακούει ροκ του 60.Σε κοιτούν γιατί φοράς ένα καπελάκι μέσα στην νύχτα.
Βαγγέλης Στεφανόπουλος: Πρώτα το μαθαίνεις και ύστερα το ξεχνάς
11.03.2016 16:55
Από όλα τα είδη μουσικής η τζαζ ίσως είναι το πιο ελεύθερο και αφηρημένο. Ο ερμηνευτής ή συνθέτης μπορεί να παίξει ή να γράψει ό, τι θέλει την στιγμή της έμπνευσης του χωρίς να δεσμεύεται από αυστηρούς κανόνες όπως στην κλασσική μουσική ή την ποπ (πολλοί δεν γνωρίζουν ότι και η ποπ μουσική έχει κανόνες και ίσως τους πιο αυστηρούς).
Monsieur Minimal (Χρήστος Τσιτρούδης): Ποιοι είναι αυτοί που θα κρίνουν τηv μουσική και τους δημιουργούς της?
24.12.2015 15:03
Κατά καιρούς διαβάζω βαρύγδουπες κριτικές διαφόρων δισκοκριτικών οι οποίοι στην προσπάθεια τους να εντυπωσιάσουν χάνουν το πραγματικό νόημα της μουσικής και αναλώνονται άλλοτε σε καλές άλλα τις περισσότερες φορές σε κακόγουστες φαντεζί φρασεολογίες. Αυτό φαντάζομαι ότι γίνεται γιατί με κάποιο τρόπο και αυτοί οι άνθρωποι προσπαθούν να δημιουργήσουν ένα δικό τους έργο τέχνης με τις λέξεις τους με αποτέλεσμα να ξεχνάν το πραγματικό έργο, τη μουσική.