Παρασκευή, 9 Δεκεμβρίου 2016

Θάλεια Γρίβα: Τι κάνουμε με τα παραμύθια, οέο;

Θάλεια Γρίβα: Τι κάνουμε με τα παραμύθια, οέο;

Μου ζητήθηκε να γράψω ένα κείμενο για τη δουλειά μου. Χμμ, δύσκολο πράγμα. Πώς να περιγράψεις κάτι που οι άλλοι θα δουν το τελικό του αποτέλεσμα; Ίσως μου φαίνεται έτσι, γιατί δεν είμαι στην κατάλληλη χρονική συγκυρία για να το δω από απόσταση, αφού είμαστε ακόμα σε διαδικασία ζύμωσης και προβών! Η δημιουργικότητα στο θέατρο προκύπτει από την διαδικασία της δοκιμής και της πλάνης, ή τουλάχιστον, έτσι κάνουμε στις πρόβες της ομάδας Άπειρον. Δοκιμάζουμε, κάτι κρατάμε, κάτι απορρίπτουμε, και στο τέλος αυτό που μένει είναι μια συλλογική δουλειά, με παράδοξα στοιχεία. Γι΄ αυτήν την παραδοξότητα διαλέξαμε και τα παραμύθια . Αν ξεχάσει κανείς τα «λόγια» παραμύθια στην εξευγενισμένη μορφή τους και αναζητήσει τις παραδοσιακές, ξεχασμένες ιστορίες τους θα δει ότι σίγουρα έχουν βία (μπόλικη), δράση, σεξουαλικότητα και πολύ παράδοξο! Δηλαδή, όλα όσα κάνουν σημαντική και ενδιαφέρουσα μια ιστορία. Αυτό το παράδοξο μας μάγεψε και αυτό χρησιμοποιούμε για να σας καλέσουμε σε αυτήν την παράσταση . Τα λαϊκά παραμύθια είναι μια γκροτέσκα γιορτή,  γεμάτη γάμους, αλλά και βίαιους θανάτους, νίκες αλλά και ήττες των ηρώων τους, περίεργους, αταίριαστους έρωτες, αλλά και ταιριαστούς, τελικά.

 

Σε αυτήν την περίεργη κατηγορία ανθρώπων, που ασχολούνται επαγγελματικά με το θέατρο, συμβαίνει κάτι μαγικό. Από τη στιγμή που θα ξεκινήσει να τρέχει μια πρόβα , και μέχρι την πρεμιέρα , αυτό είναι το πιο σημαντικό ζήτημα στη ζωή τους. Γίνεται προτεραιότητα, και μπορεί, όσο περνάνε οι μέρες, και πλησιάζει η πρεμιέρα,  μια μέρα να ξεχάσεις να φας, ή, ακόμα χειρότερα, να ξεχάσεις να ταΐσεις το σκύλο! Ή, έτσι λέω στον εαυτό μου ότι συμβαίνει γενικώς, και δεν είμαι μόνο εγώ που το παθαίνω… Όμως, παρά τις αντιξοότητες, που εκούσια αντιμετωπίζουμε, οι θεατρίνοι επιβιώνουμε, σαν τις κατσαρίδες και είμαστε εδώ ακόμα και μετά από πυρηνική καταστροφή.

 

Το ερώτημα που προκύπτει, λοιπόν, είναι τι κάνουμε με τα παραμύθια, οέο;

 

Εγώ λέω, τα ζωντανεύουμε επί σκηνής και όποιον (από τους ήρωες των παραμυθιών) πάρει ο Χάρος! Οι υπόλοιποι…Ζήσαν αυτοί καλά, κι εμείς καλύτερα!

 

Info: Η Θάλεια Γρίβα γεννήθηκε στην Κέρκυρα,  είναι απόφοιτος του Τμήματος Θεατρικών Σπουδών Πανεπιστημίου Πατρών και της Δραματικής σχολής του Θεάτρου Τέχνης Καρόλου Κουν. Έχει εργαστεί ως ηθοποιός και βοηθός σκηνοθέτη δίπλα στους: Διαγόρα Χρονόπουλο, Μαριάννα Κάλμπαρη,  Νικαίτη Κοντούρη , Θωμά Μοσχόπουλο, Άρη Μιχόπουλο, Νίκο Χανιωτάκη, Αλέξη Αλάτση και άλλους. 

Έχει διδάξει σε σεμινάρια για το θέατρο στην εκπαίδευση,  καθώς και σε περιβαλλοντικά θεατρικά  προγράμματα.

Από το 2014 ασχολείται με τη σκηνοθεσία και τα παραδοσιακά παραμύθια,  ως ιδρυτικό μέλος της ομάδας Άπειρον (2014, Σταχτοπούτα η Ιδανική, off-off Athens, Επί Κολωνώ |2015, Το Όνειρο της Κοιμωμένης, 14η Μέρα | 2015, Τα πιο Τρομακτικά Χριστούγεννα,  Christmas Factory).

Φέτος παρουσίασε, στο Scratch Night του Bob Theater Festival στο Bios με την ομάδα Άπειρον, τα Βρώμικα Παραμύθια ,  όπου πήραν τη δεύτερη θέση. Το φθινόπωρο θα παρουσιαστεί η παράσταση στο θέατρο 104.



◊ Τα «Βρώμικα παραμύθια» ζωντανεύουν στη σκηνή του Θεάτρου 104 από 24 Σεπτεμβρίου! Περισσότερες πληροφορίες εδω

Σχετικές ειδήσεις
Μαρία Μαλλούχου: Η παρέλαση της Λούλας Αναγνωστάκη
08.07.2016 14:25
Όταν ξεκινώ να συμμετέχω σε ένα έργο διακατέχομαι από ένα ακαθόριστο προαίσθημα όμοιο με μυρωδιά. Κι αυτό συμβαίνει επειδή στην σύνδεσή μου με το έργο υπάρχει κάτι οικείο που πρόκειται να το ανακαλύψω. Το προαίσθημα στο συγκεκριμένο έργο της Λούλας Αναγνωστάκη μορφοποιήθηκε και προσδιορίστηκε ως ένας ερημικός τόπος. Ένας τόπος που εμπερικλείει την μοναξιά και την σιωπή.
Βίκυ Αδάμου: Στρατηγικές Επιβίωσης ...σ' έναν κόσμο που αλλάζει συνεχώς!
21.03.2016 15:33
Νοέμβριο μπήκαμε στο στούντιο για πρόβες. Πρώτη προσέγγιση: τι είναι πραγματικό και τι φανταστικό; 27 Φεβρουάριου, πρεμιέρα. Λίγο πριν ανέβω στη σκηνή, έκανα την ίδια ερώτηση στον εαυτό μου. Σε ποια σκηνή είμαι πραγματικό πρόσωπο και σε ποια όχι; Χάθηκα. Ακόμα δεν ξέρω την απάντηση κι ας υπογράφω τη σκηνοθεσία.
Δημήτρης Μακαλιάς- Μίνως Θεοχάρης: Smiley, γιατί απέναντι στον έρωτα είμαστε όλοι ίσοι!
21.01.2016 16:21
Smiley. Έμαθες τα νέα; Από emoticon το έκαναν θεατρική παράσταση. Στο θέατρο Άβατον στο Γκάζι. Κατάλαβες; Η κίτρινη φατσούλα που γελάει. Εν συντομία...είμαι χαρούμενος. Για να μην γράφουμε και πολλά! Τα λέμε όλα με άνω και κάτω τελεία, διάστημα, παρένθεση που κλείνει.
Ευθαλία Παπακώστα: Δημιουργώντας σε Αμερική και Ελλάδα. Μια προσωπική καταγραφή
24.12.2015 13:15
Αυτό που δούλευα στο πανεπιστήμιο και επαγγελματικά στην Νέα Υόρκη είναι κάτι εντελώς διαφορετικό απο αυτό που καταπιάνομαι τώρα και αυτή είναι η πρόκληση και η δυσκολία.
Ακύλλας Καραζήσης: Αναζητούνται: πίστη, αγάπη, ελπίδα
23.12.2015 16:41
Το Πίστη, Αγάπη, Ελπίδα αντανακλά πλήρως την εκποίηση όλων των πραγμάτων για χάρη του κέρδους. Η γλώσσα του κειμένου του Χόρβατ στα γερμανικά εκφράζει ακριβώς αυτό το πράγμα: όλα τα κλισέ που πλαισιώνουν, που στοιχειοθετούν μια τέτοια κοινωνία που είναι προσανατολισμένη στο κέρδος, που δείχνει απαξίωση σε οτιδήποτε, ακόμα και στο ανθρώπινο σώμα, μπροστά στα λεφτά. Ο πιο δυνατός επιζεί, ο πιο αδύναμος κυριολεκτικά «ψοφάει». Νομίζω πως το έργο έχει πάρα πολύ σχέση με αυτό που ζούμε σήμερα.