Κυριακή, 26 Φεβρουαρίου 2017

Θάλεια Γρίβα: Τι κάνουμε με τα παραμύθια, οέο;

Θάλεια Γρίβα: Τι κάνουμε με τα παραμύθια, οέο;

Μου ζητήθηκε να γράψω ένα κείμενο για τη δουλειά μου. Χμμ, δύσκολο πράγμα. Πώς να περιγράψεις κάτι που οι άλλοι θα δουν το τελικό του αποτέλεσμα; Ίσως μου φαίνεται έτσι, γιατί δεν είμαι στην κατάλληλη χρονική συγκυρία για να το δω από απόσταση, αφού είμαστε ακόμα σε διαδικασία ζύμωσης και προβών! Η δημιουργικότητα στο θέατρο προκύπτει από την διαδικασία της δοκιμής και της πλάνης, ή τουλάχιστον, έτσι κάνουμε στις πρόβες της ομάδας Άπειρον. Δοκιμάζουμε, κάτι κρατάμε, κάτι απορρίπτουμε, και στο τέλος αυτό που μένει είναι μια συλλογική δουλειά, με παράδοξα στοιχεία. Γι΄ αυτήν την παραδοξότητα διαλέξαμε και τα παραμύθια . Αν ξεχάσει κανείς τα «λόγια» παραμύθια στην εξευγενισμένη μορφή τους και αναζητήσει τις παραδοσιακές, ξεχασμένες ιστορίες τους θα δει ότι σίγουρα έχουν βία (μπόλικη), δράση, σεξουαλικότητα και πολύ παράδοξο! Δηλαδή, όλα όσα κάνουν σημαντική και ενδιαφέρουσα μια ιστορία. Αυτό το παράδοξο μας μάγεψε και αυτό χρησιμοποιούμε για να σας καλέσουμε σε αυτήν την παράσταση . Τα λαϊκά παραμύθια είναι μια γκροτέσκα γιορτή,  γεμάτη γάμους, αλλά και βίαιους θανάτους, νίκες αλλά και ήττες των ηρώων τους, περίεργους, αταίριαστους έρωτες, αλλά και ταιριαστούς, τελικά.

 

Σε αυτήν την περίεργη κατηγορία ανθρώπων, που ασχολούνται επαγγελματικά με το θέατρο, συμβαίνει κάτι μαγικό. Από τη στιγμή που θα ξεκινήσει να τρέχει μια πρόβα , και μέχρι την πρεμιέρα , αυτό είναι το πιο σημαντικό ζήτημα στη ζωή τους. Γίνεται προτεραιότητα, και μπορεί, όσο περνάνε οι μέρες, και πλησιάζει η πρεμιέρα,  μια μέρα να ξεχάσεις να φας, ή, ακόμα χειρότερα, να ξεχάσεις να ταΐσεις το σκύλο! Ή, έτσι λέω στον εαυτό μου ότι συμβαίνει γενικώς, και δεν είμαι μόνο εγώ που το παθαίνω… Όμως, παρά τις αντιξοότητες, που εκούσια αντιμετωπίζουμε, οι θεατρίνοι επιβιώνουμε, σαν τις κατσαρίδες και είμαστε εδώ ακόμα και μετά από πυρηνική καταστροφή.

 

Το ερώτημα που προκύπτει, λοιπόν, είναι τι κάνουμε με τα παραμύθια, οέο;

 

Εγώ λέω, τα ζωντανεύουμε επί σκηνής και όποιον (από τους ήρωες των παραμυθιών) πάρει ο Χάρος! Οι υπόλοιποι…Ζήσαν αυτοί καλά, κι εμείς καλύτερα!

 

Info: Η Θάλεια Γρίβα γεννήθηκε στην Κέρκυρα,  είναι απόφοιτος του Τμήματος Θεατρικών Σπουδών Πανεπιστημίου Πατρών και της Δραματικής σχολής του Θεάτρου Τέχνης Καρόλου Κουν. Έχει εργαστεί ως ηθοποιός και βοηθός σκηνοθέτη δίπλα στους: Διαγόρα Χρονόπουλο, Μαριάννα Κάλμπαρη,  Νικαίτη Κοντούρη , Θωμά Μοσχόπουλο, Άρη Μιχόπουλο, Νίκο Χανιωτάκη, Αλέξη Αλάτση και άλλους. 

Έχει διδάξει σε σεμινάρια για το θέατρο στην εκπαίδευση,  καθώς και σε περιβαλλοντικά θεατρικά  προγράμματα.

Από το 2014 ασχολείται με τη σκηνοθεσία και τα παραδοσιακά παραμύθια,  ως ιδρυτικό μέλος της ομάδας Άπειρον (2014, Σταχτοπούτα η Ιδανική, off-off Athens, Επί Κολωνώ |2015, Το Όνειρο της Κοιμωμένης, 14η Μέρα | 2015, Τα πιο Τρομακτικά Χριστούγεννα,  Christmas Factory).

Φέτος παρουσίασε, στο Scratch Night του Bob Theater Festival στο Bios με την ομάδα Άπειρον, τα Βρώμικα Παραμύθια ,  όπου πήραν τη δεύτερη θέση. Το φθινόπωρο θα παρουσιαστεί η παράσταση στο θέατρο 104.



◊ Τα «Βρώμικα παραμύθια» ζωντανεύουν στη σκηνή του Θεάτρου 104 από 24 Σεπτεμβρίου! Περισσότερες πληροφορίες εδω

Σχετικές ειδήσεις
Μαρία Μαλλούχου: Η παρέλαση της Λούλας Αναγνωστάκη
08.07.2016 14:25
Όταν ξεκινώ να συμμετέχω σε ένα έργο διακατέχομαι από ένα ακαθόριστο προαίσθημα όμοιο με μυρωδιά. Κι αυτό συμβαίνει επειδή στην σύνδεσή μου με το έργο υπάρχει κάτι οικείο που πρόκειται να το ανακαλύψω. Το προαίσθημα στο συγκεκριμένο έργο της Λούλας Αναγνωστάκη μορφοποιήθηκε και προσδιορίστηκε ως ένας ερημικός τόπος. Ένας τόπος που εμπερικλείει την μοναξιά και την σιωπή.
Βίκυ Αδάμου: Στρατηγικές Επιβίωσης ...σ' έναν κόσμο που αλλάζει συνεχώς!
21.03.2016 15:33
Νοέμβριο μπήκαμε στο στούντιο για πρόβες. Πρώτη προσέγγιση: τι είναι πραγματικό και τι φανταστικό; 27 Φεβρουάριου, πρεμιέρα. Λίγο πριν ανέβω στη σκηνή, έκανα την ίδια ερώτηση στον εαυτό μου. Σε ποια σκηνή είμαι πραγματικό πρόσωπο και σε ποια όχι; Χάθηκα. Ακόμα δεν ξέρω την απάντηση κι ας υπογράφω τη σκηνοθεσία.
Έλλη Μερκούρη: «Από το Σκοτάδι στο Φως» - Οχτώ αποσπάσματα Αρχαίων Τραγωδιών
10.03.2016 14:32
«Από το Σκοτάδι στο Φως» - Οχτώ αποσπάσματα, τα οποία γλιστρούν αρμονικά το ένα μέσα στο άλλο, με κεντρικό άξονα το Φως και το Σκοτάδι. Οι τραγωδίες Οιδίποδας Τύραννος του Σοφοκλή, Επτά Επί Θήβας του Αισχύλου, Αντιγόνη του Σοφοκλή, Μήδεια του Ευριπίδη, Αίας του Σοφοκλή, Ανδρομάχη του Ευριπίδη, Βάκχες του Ευριπίδη, Πέρσες του Αισχύλου με τον δικό τους τρόπο απαντούν: για ποιο λόγο, ο τραγικός ήρωας δεν είναι σε θέση να "δει" το Φως και ζει μέσα στο Σκοτάδι; Γιατί ο χρόνος ο αναρίθμητος και μέγας φέρνει στο φως όλα τα κρύφια κι όταν τα φανερώσει, πάλι τα σκεπάζει...
Βαρβάρα Δούκα: Stagedoor – μια 'πόρτα' για το μουσικό θέατρο
04.03.2016 12:34
Από παλιά στην εκπαίδευση, είχα μια εμμονή....να καταλαμβάνω τα κενά.... Είναι κοινό μυστικό, ότι πολλές ελλείψεις ελλοχεύουν στη βασική εκπαίδευση των ηθοποιών, αλλά και σε όλη τη γκάμα της καλλιτεχνικής παιδείας στη χώρα μας. Λίγο η νοοτροπία του 'χειροποίητου' που έχουμε, λίγο η αφελής εκτίμηση ότι 'μεταδίδοντας την πείρα μας' από γενιά σε γενιά αρκεί, και κυρίως η γενικότερη έλλειψη εξειδικευμένης και στοχευμένης γνώσης σε όλα τα επίπεδα της Παιδείας, δημιούργησαν ένα 'δημιουργικό' καραβάνι καλλιτεχνών, που ζήτησαν στο εξωτερικό αυτή την οργανωμένη γνώση.
Ιωάννα Ρούσσου: Ψάχνοντας μία …«Έξοδο Κινδύνου»
02.03.2016 14:44
Την άνοιξη του 2015, ο αγαπημένος μου φίλος δάσκαλος Μπάμπης Μπαλτάς, μου έφερε την συλλογή διηγημάτων της Ελένης Τσεκούρα, με τίτλο Αδέσποτα. Ξεκίνησα να διαβάζω το πρώτο διήγημα, την Έξοδο Κινδύνου. Το διάβασα κυριολεκτικά χωρίς ανάσα, βιώνοντας την αγωνία και τον πανικό της αντί-ηρωίδας Ελίνας στο υπαρξιακό αδιέξοδο που την εγκλώβιζε. Ένα αδιέξοδο που αναγνώρισα σαν πολύ οικείο.