Δευτέρα, 5 Δεκεμβρίου 2016

Vinyl Suicide: Homeward Bound· πού;

Vinyl Suicide: Homeward Bound· πού;

Για όσους κινούνται μέσα στα χρόνια, ή τουλάχιστον έτσι πιστεύουν, η επιστροφή στα μέρη που μας καθόρισαν δεν είναι πάντα εύκολη υπόθεση· δεν είναι όμως και το τέλος του κόσμου. Συχνά είναι η καύσιμη ύλη για τη συνέχεια της πορείας και έμπνευση για το μέλλον.  

Το Homeward Bound είναι ο πρώτος δίσκος των Vinyl Suicide. Στους στίχους του βρίσκονται τα πρόσωπα των ανθρώπων που υπήρξα μέχρι και σήμερα. Μεταλλάξεις στις τοξικές ατμόσφαιρες της Αθήνας, του Ευηνοχωρίου, του Ανόβερου και του Λονδίνου. Οι επιθυμίες τους, ο έρωτας αντίθετος στην πραγματικότητα, φόβοι διαπλεγμένοι με ελπίδες, και ιδεοληψίες σε σχέση με την αξία του χρόνου που φεύγει και αυτού που έρχεται.

Ο δίσκος έχει αρχή και τέλος. Ξεκινά εκτός πλάνου και tempo, με ένα σύντομο, αυτοσχεδιαστικό κιθαριστικό θέμα που ηχογραφήθηκε τυχαία στο στούντιο , και ο δίσκος ολοκληρώνεται με το Under Glass, ένα κομμάτι – αφετηρία για τα επόμενα τραγούδια που οι Vinyl Suicide συνθέτουμε σήμερα.    

Λίγους μήνες μετά την κυκλοφορία του ντεμπούτου μας, καταλαβαίνω γιατί τελικά χρειάστηκαν 5 περίπου χρόνια για να πάρουν τα κομμάτια μας μια τελική ηχητική μορφή.

Όπως λέγεται, τα τραγούδια δεν τελειοποιούνται [sic]· τα εγκαταλείπεις, και αυτό δεν είναι εύκολο, όταν αυτά περιέχουν το DNA σου. Χρειάστηκε η αποφασιστικότητα ενός παραγωγού και η ενστικτώδης ανάγκη για εξέλιξη.

 

Όταν άκουσα για πρώτη φορά το «Homeward Bound» των Simon & Garfunkel ήμουν περίπου 10· η κασέτα έπαιξε εθιστικά για μέρες. Ταυτίστηκα, αν και ακόμα δεν ήξερα ούτε για πού ήθελα να ξεκινήσω. Τότε μέσα μου γεννιούνταν οι πρώτοι μου ήρωες. Κάποιοι έχουν εγκλωβιστεί στο χθες, άλλοι έχουν ξεχαστεί εκεί, και σήμερα, 26 χρόνια μετά, ορισμένοι σπρώχνουν τις μέρες προς το αύριο.

(Το κείμενο έχει γράψει ο Ted Kapa)

Info: Οι Vinyl Suicide σχηματίστηκαν την Άνοιξη του 2009 στην Αθήνα. Τον Νοέμβρη του 2015 κυκλοφόρησαν το debut album τους με τίτλο Homeward Bound στην The Sound Of Everything Records. Το album περιλαμβάνει τα κομμάτια πάνω στα οποία η μπάντα έχτισε τον ήχο της μέσα από live εμφανίσεις τα τελευταία χρόνια. Τα κομμάτια του δίσκου Pictures of You και 6.40 Α.Μ. (On Lycabettus) έχουν ήδη σημαντικό airplay ενώ το Homeward Bound συγκαταλέχθηκε από κριτικούς στις καλύτερες κυκλοφορίες του 2015. Οι Vinyl Suicide παίζουν suicide pop. Στον ήχο του album έχει συμβάλλει καθοριστικά ο Τίμων Καρδάμας (Playground Noise), ο οποίος επιμελήθηκε τη μίξη και παραγωγή των κομματιών.

* Αναδημοσίευση από το περιοδικό Culturenow Mag, τεύχος 36

Σχετικές ειδήσεις
Evripidis and his Tragedies (Ευριπίδης Σαμπάτης): Μάταια Παιχνίδια στο Χώρο και το Χρόνο
21.11.2016 15:47
Λένε πως δε γίνεται να φτιάξεις ομελέτα χωρίς να σπάσεις αυγά. Υποθέτω ότι δε γίνεται να κάνεις ένα δίσκο που ονομάζεται Μάταια Παιχνίδια στο Χώρο και το Χρόνο χωρίς ραγισμένες καρδιές, σπασμένα νεύρα, συνεργασίες μετ’ εμποδίων ή ένα κάταγμα στο πόδι. Ο δρόμος ήταν μακρύς και ανεμοδαρμένος από τη στιγμή που αυτά τα τραγούδια γεννήθηκαν στο κεφάλι μου μέχρι τη στιγμή που κυκλοφόρησαν. Ήταν ένας δρόμος γεμάτος στροφές 180 μοιρών, αδιέξοδα, γέφυρες και τούνελ, με αφετηρία και λήξη τη Βαρκελώνη, που όμως πέρασε πολλές φορές από τη Μαδρίτη, το Λονδίνο, το Βερολίνο, τη Νέα Υόρκη και φυσικά την Αθήνα.
Παντελής Κυραμαργιός: Το άλμπουμ “Ως την άκρη της κλωστής” σηματοδοτεί την εκπλήρωση ενός ονείρου
06.04.2016 14:42
Από μικρός αγαπούσα τους θεματικούς δίσκους, εκείνους όπου στο βιβλιαράκι υπάρχει μια ιστορία και τα τραγούδια αποτελούν στην ουσία μια μουσική αφήγηση αυτής της ιστορίας. Η δημιουργία και κυκλοφορία του άλμπουμ “Ως την άκρη της κλωστής” σηματοδοτεί την εκπλήρωση ενός ονείρου. Στη συγκεκριμένη δουλειά έγινε η προσπάθεια το κάθε τραγούδι να στέκεται νοηματικά αυτόνομο.
Ημισκούμπρια: Όταν οι σοβαροφανείς ταράζονται
05.04.2016 14:38
Μια σκοτεινή βραδιά στα early 90’s και ένα λεωφορείο που κουνάει και τρίζει σαν πειραματική industrial. Ένα μικρό Walkman με μπαταρίες στο τελείωμα τους και Public Enemy “Don’t believe the hype” στα ακουστικά «ψείρες». Όνειρα και αναζητήσεις στην μουσική που γνωρίζεις ότι την λένε Rap αλλά δεν φαίνεται να σκοτίζει τον διπλανό σου που ακούει την τελευταία συλλογή από λαϊκά τραγούδια ,ούτε τον παραδιπλανό σου που ακούει ροκ του 60.Σε κοιτούν γιατί φοράς ένα καπελάκι μέσα στην νύχτα.
Cayetano (Γιώργος Μπρατάνης): Γράμμα από την Ανατολή
05.01.2016 13:59
Αγναντεύεις από το μπαλκόνι σου το Hong Kong. Χαμηλώνεις τα μάτια σου για να αντικρίσεις την κίνηση στην λεωφόρο. Σαν να άφησες ένα τσούρμο παιδάκια να οδηγούν, δημιουργούν μποτιλιαρίσματα για το τίποτα.
Monsieur Minimal (Χρήστος Τσιτρούδης): Ποιοι είναι αυτοί που θα κρίνουν τηv μουσική και τους δημιουργούς της?
24.12.2015 15:03
Κατά καιρούς διαβάζω βαρύγδουπες κριτικές διαφόρων δισκοκριτικών οι οποίοι στην προσπάθεια τους να εντυπωσιάσουν χάνουν το πραγματικό νόημα της μουσικής και αναλώνονται άλλοτε σε καλές άλλα τις περισσότερες φορές σε κακόγουστες φαντεζί φρασεολογίες. Αυτό φαντάζομαι ότι γίνεται γιατί με κάποιο τρόπο και αυτοί οι άνθρωποι προσπαθούν να δημιουργήσουν ένα δικό τους έργο τέχνης με τις λέξεις τους με αποτέλεσμα να ξεχνάν το πραγματικό έργο, τη μουσική.