Τετάρτη, 7 Δεκεμβρίου 2016

Daphne and the Fuzz: Το δίλημμα του δημιουργού

Daphne and the Fuzz: Το δίλημμα του δημιουργού

Νομίζω πως η τέχνη προχωράει μέσα από την εκτενή μελέτη των προκατόχων και των συγχρόνων της, καθώς και από τη γνώση και την άνεση με τα νέα μέσα και την τεχνολογία.

Αν εφαρμόσουμε αυτή τη σκέψη στη μουσική , βλέπουμε πως, μεμονωμένα, οι καλλιτέχνες συνήθως τείνουν προς μία από τις δύο κατευθύνσεις. Γι αυτό, από ότι φαίνεται, η μουσική δεν προχωράει μέσα σε μια νύχτα ή με την έλευση ενός καινούργιου δίσκου. Η εξέλιξή της συντελείται αρκετά σταδιακά και αφού δημιουργηθεί μια συμπαγής μουσική σκηνή , η οποία πολλές φορές συγχωνεύεται με μια άλλη σκηνή από την αντίπερα όχθη.

Ως ακροατές όμως δεν είμαστε ικανοί να δούμε αυτή τη μουσική εξέλιξη παρά μόνο όταν την έχουμε αφήσει ήδη πίσω μας, με τον ίδιο τρόπο που ένας γονιός δεν βλέπει μέρα με τη μέρα το παιδί του να μεγαλώνει, αλλά ανά διαστήματα συγκρίνει το πριν και το τώρα και το συνειδητοποιεί.

Πού θέλω να καταλήξω με όλα αυτά; Νιώθω πως οι σύγχρονοί μας μουσικοί ή θα γράφουν κομμάτια με ενδιαφέρουσα μουσικότητα (αυτό που λέμε songwriting) ή θα μας παρουσιάζουν κάτι το μοναδικά πρωτοπόρο, αλλά χωρίς καμία καλλιτεχνικότητα σε αυτό. Μπορεί τα δύο αυτά στοιχεία να συγχωνεύονται σταδιακά μεταξύ τους, αλλά σαν ακροατές δεν αντιλαμβανόμαστε τίποτα παραπάνω από το πώς υπάρχουν σαν μουσικές οντότητες την κάθε χρονική στιγμή.

Κι εδώ έρχεται το δίλημμα του ίδιου του δημιουργού. Πού να δώσει βάση; Στη μελέτη των παλαιότερων και στην αναβίωση προηγούμενων μουσικών ρευμάτων; Στη μελέτη των νέων τεχνολογικών μέσων και στην προσπάθεια εύρεσης του νέου ήχου; Και γιατί όχι και τα δύο μαζί; Τελικά για τέχνη μιλάμε και ίσως το μοναδικό νόημα να βρίσκεται στον αυθορμητισμό και στην εξωτερίκευση μιας κάποιας εσωτερικής ενέργειας και συναισθημάτων. Και για όλα τα υπόλοιπα έρχεται ο καιρός τους εκεί που δεν το περιμένεις. Όταν το παιδί σου φεύγει από τα χέρια σου και κάνει τη δική του ζωή.

(Το κείμενο έχει γράψει η Δάφνη Λάζου)

Info: H Δάφνη γράφει μουσική για τους Daphne and the Fuzz και της αρέσει να γυρίζει η ίδια τα βίντεο κλιπ της.

Οι Daphne and the Fuzz `δημιουργήθηκαν το καλοκαίρι του 2012 στην Αθήνα δίνοντας μορφή και αισθητική στα κομμάτια που έγραφε ως τότε η Δάφνη μόνη της στο πιάνο . Την άνοιξη του 2016 βγήκε ο πρώτος τους ομώνυμος δίσκος από την Inner Ear. Vintage pop μελωδίες που φλερτάρουν με τη soul και τα blues μέσα από το πρίσμα του “Abbey Road” των Beatles, groovy μπασογραμμές και ονειρικές Mellotron ενορχηστρώσεις, συνοδεύονται από στίχους που διηγούνται ιστορίες για τον έρωτα, την ενηλικίωση, τις προσδοκίες και τα μεγάλα όνειρα.

Photo: Μαρίζα Καψαμπέλη

* Αναδημοσίευση από το περιοδικό Culturenow Mag, τεύχος 36

Σχετικές ειδήσεις
Simon Bloom: About Rainbows
25.07.2016 16:38
Το άλμπουμ "Midnight Rainbows" ξεκίνησε σαν μια εσωτερική επιθυμία, να αιχμαλωτίσει όλους τους ήχους, τις μελωδίες και τα «χρώματα», που νοιώθω ότι με εκφράζουν σ’ αυτή την περίοδο της ζωής μου, μέσα από τη μουσική. Τα πιο παλιά μου άλμπουμ ήταν το προβάδισμα σ αυτό το νέο μου άλμπουμ.
Αρης Γραικούσης: Στην δίνη της μουσικής με τους «Μουσικούς Συσχετισμούς»
05.05.2016 11:39
Στη μουσική μου πορεία, «συναντήθηκα» με όλους τους μεγάλους δασκάλους της μουσικής. Τρέχοντας με τα δάχτυλά μου στα πλήκτρα του πιάνου, συνομίλησα με όλους αυτούς τους εμπνευσμένους δημιουργούς, από τους Bach, Mozart και Beethoven, μέχρι τους Chopin, Ravel, Prokofiev. Οι «συναντήσεις» μου όμως με τους δημιουργούς συνεχίστηκαν και με τους νεότερους. Οι «Μουσικοί συσχετισμοί» απορρέουν μέσα απ’ αυτές τις συναντήσεις.
Echo Train: Κορεσμός στη μουσική και μια άλλη οπτική
22.04.2016 15:46
Μιλάνε χρόνια τώρα για κορεσμό στη μουσική, αλλά και γενικότερα στις τέχνες, στις συνήθειες, στις ιδέες. Αναρωτιέμαι αν αυτό όντως ισχύει ή θα έπρεπε να το δούμε μέσα απο ένα άλλο πρίσμα. Υπάρχει η τάση όταν ακούμε μια μουσική σήμερα να τη χαρακτηρίζουμε ανάλογα με το ποια δεκαετία μας θυμίζει ή σε ποια βασίζεται.
Βαγγέλης Στεφανόπουλος: Πρώτα το μαθαίνεις και ύστερα το ξεχνάς
11.03.2016 16:55
Από όλα τα είδη μουσικής η τζαζ ίσως είναι το πιο ελεύθερο και αφηρημένο. Ο ερμηνευτής ή συνθέτης μπορεί να παίξει ή να γράψει ό, τι θέλει την στιγμή της έμπνευσης του χωρίς να δεσμεύεται από αυστηρούς κανόνες όπως στην κλασσική μουσική ή την ποπ (πολλοί δεν γνωρίζουν ότι και η ποπ μουσική έχει κανόνες και ίσως τους πιο αυστηρούς).
Monsieur Minimal (Χρήστος Τσιτρούδης): Ποιοι είναι αυτοί που θα κρίνουν τηv μουσική και τους δημιουργούς της?
24.12.2015 15:03
Κατά καιρούς διαβάζω βαρύγδουπες κριτικές διαφόρων δισκοκριτικών οι οποίοι στην προσπάθεια τους να εντυπωσιάσουν χάνουν το πραγματικό νόημα της μουσικής και αναλώνονται άλλοτε σε καλές άλλα τις περισσότερες φορές σε κακόγουστες φαντεζί φρασεολογίες. Αυτό φαντάζομαι ότι γίνεται γιατί με κάποιο τρόπο και αυτοί οι άνθρωποι προσπαθούν να δημιουργήσουν ένα δικό τους έργο τέχνης με τις λέξεις τους με αποτέλεσμα να ξεχνάν το πραγματικό έργο, τη μουσική.